Sigurður Geir Ólafsson
Þriðjudaginn 25. apríl, 2006 - Minningargreinar
SIGURÐUR GEIR ÓLAFSSON
Sigurður Geir Ólafsson fæddist 26. september 1945. Hann lést á Landspítalanum við Hringbraut hinn 17. apríl síðastliðinn. Foreldrar Sigurðar eru Ólafur Árnason, f. 8.4. 1902, d. 28.12. 1992, og Herdís Björnsdóttir, f. 4.4. 1914.
 |
| |
| |
Sigurður Geir eignaðist átta börn. Þau eru: 1) Guðmundur Már, f. 10.6. 1966. 2) Georg Hansen, f. 26.9. 1968, kvæntur Þóru Gunnarsdóttur. 3) Ólafur Tryggvi, f. 28.10. 1972, kvæntur Sigríði Hafdísi Runólfsdóttur. Þau eiga tvö börn. 4) Herdís Kristín, f. 17.2. 1977. Hún á einn son. 5) Davíð Ingi, f. 17.2. 1983. 6) Sandra Dís, f. 6.10. 1986. Hún á eina dóttur. 7) Telma Ýr, f. 6.10. 1986. 8) Sigurður Sverrir, f. 8.11. 2000.
Sigurður Geir lauk meistaraprófi frá Iðnskólanum í Reykjavík í útvarps- og sjónvarpsvirkjun snemma á áttunda áratugnum. Hann stofnaði verkstæðið Sjónvarpsvirkinn og setti á stofn fyrirtækið Videoson. Hann var frumkvöðull í sínu fagi, var til að mynda með fyrstu mönnum til þess að flytja litasjónvörp til landsins. Árið 1982 lagði hann störf sín við útvarps- og sjónvarpsvirkjun til hliðar og einbeitti sér að öðrum verkefnum. Hann keyrði leigubíl hjá Bæjarleiðum til margra ára, allt þar til nú í vetur þegar heilsu hans hrakaði verulega.
Hann var starfandi miðill, hélt mörg námskeið og fyrirlestra um næmi- og miðilsþjálfun, var virkur félagi í alþjóðlegum sálarrannsóknarfélögum og sat í stjórnum nefnda og félaga á þeim vettvangi.
Útför Sigurðar Geirs verður gerð frá Fossvogskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 15.
Minningar mínar um þig í föðurhlutverki eru ekki margar því þú reyndist mér meira sem góður og traustur vinur. Við gáfum hvor öðrum góð ráð í gegnum lífið. Ég hjálpaði þér með þær nýjungar sem komu upp tengslum við sameiginlegan sjúkdóm okkar og þú leiðbeindir mér oft í gegnum tilfinningadali og hjálpaðir mér upp úr þeim dýpstu. Við sátum oft saman og ræddum um heima og geima. Þú varst alltaf áhugasamur um líf okkar systkinanna og spurðir mikið um hagi okkar og varst allur af vilja gerður til þess að aðstoða okkur á þann hátt sem þú gast.
Mannglöggur varstu, enda varstu ótrúlega glöggur að sjá hvernig fólk kæmi til með að reynast mér í framtíðinni og hafðir oftast rétt fyrir þér í þeim efnum.
Trúaður varstu og hafðir þínar skoðanir á því sem bíður okkar að loknu þessu lífi. Það er mér mjög minnisstætt að þú sagðir mér að lífið væri skóli. Við værum hér á jörðinni til þess að læra og safna í reynslubanka sem fylgir okkur hvert sem við förum um alla eilífð. Þú sagðir stundum við mig og konuna mína að við fæddumst nakin inn í þennan heim, við kveddum einnig nakin, það eina sem hefðum með okkur væri reynslan. Þess vegna stoðar það ekkert að reyna að eignast allan heiminn.
Elsku pabbi, ég veit að þú ert núna á góðum stað þar sem þú finnur svör við öllum þínum spurningum um hvað það er sem bíður okkar að loknu þessu lífi.
Ég vil þakka þér fyrir góða samfylgd og allar þær fallegu og góðu bænir sem þú hefur sent okkur í gegnum tíðina.
Minning þín lifir í hjarta mér um ókomna tíð.
Guð geymi þig.
Ólafur Tryggvi.
Það var gaman að fara með pabba í Perluna og kaupa ís. Ég man þegar ég var lítill, þá sat ég svo oft í stólnum með pabba. Það var svo skemmtilegt.
Svo var gaman í veislunni í Sólheimunum þegar ég var með öllum systkinum mínum.
Við fórum stundum í göngutúr.
Við fórum í bíltúr á Selfoss.
Ég fór með pabba á Ísafjörð og var dreginn á sleða.
Pabbi var fínn með gleraugu.
Pabbi átti litla bíla í hillunni sinni. Einu sinni týndi ég einu dekkinu og pabbi fann það og setti það aftur á bílinn.
Svo man ég að ég borðaði jógúrt með pabba.
Pabba fannst gott að borða banana.
Pabbi átti hvíta strigaskó. Við fórum alltaf úr skónum áður en við opnuðum ísskápinn. Það var dálítið fyndið.
Pabba fannst gaman að tala í símann.
Núna er pabbi minn orðinn engill í hjartanu mínu.
Mamma biður að heilsa.
Þinn sonur,
Sigurður Sverrir.
Guð er umhverfis okkur. Andi hans ríkir yfir alheiminum. Þó torveldum við honum oft að komast að okkur. Við reynum að komast af án hjálpar hans og líf okkar lendir óreiðu. Við gerðum ekkert sem er nokkurs virði án hjálpar Guðs. Öll okkar mannlegu samskipti byggjast á henni. Þegar við leyfum anda Guðs að stjórna lífi okkar tekst okkur að lynda við aðra og hjálpa þeim.
Ég verð að gleyma fortíðinni eins og mögulegt er. Fortíðin er liðin og að eilífu horfin. Ég get ekkert gert til að lagfæra hana nema gera þær yfirbætur, sem eru í mínu valdi. Ég má ekki axla byrðar vegna afglapa úr fortíðinni. Ég verð að halda mína leið með trú að bakjarli. Það mun rofa til og leiðin verða bjartari. Brautin verður greiðari við hvert fótmál fram á við. Guð hefur ekki ástæðu til að ávíta þann sem hann hefur borið smyrslum. Ég get orðið frjáls og heilbrigður þó ég hafi fyrrum lagt líf mitt í rúst. Munum það sem sagt var: "Ekki fordæmi ég þig; farðu og syndgaðu ekki framar."
Siggi minn. Þessa lesningu er að finna í bók sem ég hef haft við höndina í nokkur ár og oftar en ekki hjálpað mér í gegn um erfiðleika. Þessi hugleiðsla á vel við um okkar stutta, stormasama hjónaband og lífsgöngu okkar beggja. Ég veit að ef þú læsir þetta vissir þú upp á hár hvað ég er að fara með því að kveðja þig með þessum orðum. Öll reynsla, bæði í meðbyr og mótlæti gerir okkur að því sem við erum. Því á ég þér ýmislegt að þakka.
Þar langar mig sérstaklega til að minnast tveggja atburða.
Ávöxtur okkar hjónabands eru yndislegar tvíburadætur. Oft á erfiðum tímum hafa þær verið mitt haldreipi í lífinu, stolt mitt og gleði. Ég á þér einnig að þakka að hafa kynnst blóðfjölskyldu minni. Þegar ég gekk með dætur okkar vöknuðu hjá mér ýmsar spurningar. Þú hvattir mig til að hafa uppi á fjölskyldunni
og tókst síðan af skarið og hringdir í systur mína. Síðar fórst þú með mér norður í land að hitta fjölskylduna. Í systkinahópnum eignaðist ég einn af mínum bestu vinum. Að kynnast þeim og heyra frásagnir af lífi þeirra og blóðforeldra minna hefur hjálpað mér mikið við að skilja sjálfa mig, veikindi mín og persónuleika og átta mig á hve lánsöm ég var í æsku og lífinu almennt.
Ég kveð þig í sátt og mun varðveita í minningunni allt það góða sem samvistir okkar leiddu af sér.
Hildur Kristín.
Afhverju skrifum við minningargreinar? Þökkum og kveðjum. Ekki les sá er farinn er, svo er það þá gert fyrir okkur sem eftir stöndum? Nei, ég hef þá trú að með hugsunum okkar sendum við út rafbylgju sem nær til eyrna þess sem við kveðjum. Þess vegna veit ég að þú munt heyra mína kveðju, Siggi minn. Við áttum stefnumót í þessu lífi sem við skráðum í dagbækurnar okkar, áður en við komum í þessa jarðvist. Um þetta vorum við ætíð sammála. Og tilgangurinn var að þroska sálir okkar á mörgum sviðum. Er við hittumst fyrst, könnuðumst við hvort við annað og brátt breyttist kunningsskapur í ástarsamband og samlíf. Okkar stefnumót var seinni part ævi okkar beggja, þegar bæði höfðu lifað og þroskast með öðrum sálum. Við komum því bæði til leiks með fortíð sem gerði samlíf okkar flóknara og þar með námsefnið erfiðara. En tilgangurinn var að þroskast við hverja mótbáru og efast ég ekki um að við reynum aftur í öðru lífi að leysa úr þeim þáttum sem við höfðum ekki þroska til í þessu lífi. Sambúð okkar var aðeins fáein ár, en tilgangur hennar var okkur báðum ljós. Hann var ekki aðeins til að þroska sálir okkar, heldur einnig til að eignast drenginn okkar. Er ljós hans kviknaði hjá okkur umlék líf okkar mikil ást og hamingja og hann er sannur vitnisburður þess. Hann fékk það besta frá okkur báðum og það er sigur okkar með samverunni hér. Við áttum yndislegar stundir saman sem ylja minningunni og seinna þegar sálir okkar höfðu þroskast til að skilja flókið samband kom virðing og vinátta sem varði alla tíð. Við sameinuðumst í gleði við sigra sonar okkar, er hann varð stúdent og ég veit að þú munt ekki missa af útskrift hans úr háskólanum, við munum finna nærveru þína þar. Ég veit að þú ert ekki farinn langt og munt ætíð fylgjast með okkur og ég veit að það verða endurfundir í annarri tilveru. Sú ástúð sem skein úr augum þínum og sú hlýja sem faðmur þinn veitti er þú faðmaðir drenginn þinn, mun ætíð vera mér hugleikin. Ég er svo þakklát að drengurinn minn naut slíkrar ástar frá föður sínum og ég veit að hann mun búa að því alla tíð þó þú kveðjir nú, Siggi minn. Þakka þér fyrir samveruna í þessari tilveru, ég kvíði ekki þinni heimkomu á öðru tilverustigi, ég veit að þar verður þér vel fagnað.Við sjáumst síðar.
Margrét Sölvadóttir.
Siggi vinur minn er farinn á annað tilverustig og nú er hann loksins laus við allar þjáningarnar sem hann þurfti að ganga í gegnum. Nú gengur hann um á grænum grundum og hvílir sig eftir ferðalagið. En það er sárt að sjá á eftir þér, vinur minn, og geta ekki fengið að deila þessu jarðneska lífi lengur með þér þó svo ég viti að þú bíðir mín annars staðar þá var ég ekki tilbúin fyrir þetta núna, en er það nokkurn tíma sem við erum það? Vinátta okkar var sérstök og engu lík og stundum skildum við það ekki sjálf en við erum bundin sterkum böndum og ekkert getur rofið þau. Mestur er þó söknuðurinn að fá þig ekki í heimsókn, því þá leystum við heimsmálin við eldhúsborðið og ég á eftir að sakna þess að nú kemur enginn Siggi framar í kaffispjall og þitt stóra knús sem þú alltaf áttir handa mér. En ég hugga mig við það að þú átt eftir að vera í sambandi á öðrum forsendum og þá getum við spjallað saman eins og áður því eins og þú sagðir svo oft, ekkert fær aðskilið okkur, ekki einu sinni dauðinn.
Ég votta fjölskyldu þinni mína dýpstu samúð og var beðin um að senda líka hugheilar samúðarkveðjur frá ISF-fólkinu þínu um allan heim, hugur okkar allra er hjá fjölskyldu þinni og aldraðri móður. Ég kveð þig með þessum orðum að sinni, þangað til við hittumst aftur.
sem notað er þegar lýsa á
því sem er engu öðru líkt
faðmlagi
eða sólarlagi
eða manni sem veitir ástúð
með brosi og vinsemd.
"Einstakur" lýsir fólki
sem stjórnast af rödd síns hjarta
og hefur í huga hjörtu annarra.
"Einstakur" á við þá,
sem eru dáðir og dýrmætir
og þeirra skarð verður aldrei fyllt.
"Einstakur" er orð sem lýsir þér best.
(Terri Fernandez.)
Guðrún Benediktsdóttir.
Kæri vinur, nú hefur þú kvatt þetta jarðneska líf. Langar mig í nokkrum fátæklegum orðum að segja þér hvað þú varst mér góður vinur, minnist ég sérstaklega fyrir um mánuði síðan þegar þú komst fjársjúkur til okkar Gunnu í mat - þú varst svo glaður að fá að borða hjá okkur, og þegar þú kvaddir mig með þínu stóra faðmlagi þá varstu búinn að skynja áhyggjur mínar, sagðir: "Þú þarf ekki að hafa áhyggjur, Kolla mín, þetta gengur allt upp hjá þér."
Kæri vinur, góðar minningar eru fjársjóður og ómetanleg innstæða sem hvorki mölur né ryð fær grandað.
Ég veit að tíminn er voldugur hringur, hann hefur ekkert upphaf, engan endi. Allt kemur aftur og enn aftur að eilífu. Hvíl í friði. Megi góður Guð styrkja fjölskyldu þína og sérstaklega aldraða móður þína sem sýnir svo mikinn styrk í þessari miklu sorg.
Veit að englarnir komu og sóttu þig.
Kolbrún Kristinsdóttir.
Sigurður Geir var maður tveggja heima. Hann sá og skynjaði ýmislegt, sem flestum öðrum var dulið. Hann fór einkar vel með þessa sérgáfu sína og hefur vafalaust nýtt hana öðrum til hjálpar og stuðnings. Lífsgátan og leyndardómurinn mikli, handan múra lífs og dauða, varð honum eilíft umhugsunarefni. En nú er gátan leyst og friðurinn fenginn.
Ævi Sigurðar Geirs var um margt sérstök. Frá barnæsku háði hann harða glímu við erfiða sjúkdóma. Þessi barátta hlýtur að hafa mótað líf hans mjög og reynt á þrautseigju hans og dug til að takast á við lífsins stóru verkefni. Til þess arna hlaut hann frábæran stuðning einstakra og elskandi foreldra, sem lögðu honum til ást og umhyggju, svo mikla og ríka, að hefði fyllt allar tiltækar kærleikans hirslur. Móðir, hátt á tíræðisaldri, syrgir nú son sinn.
Sigurður Geir var ljúfur maður og fór vel með það kærleikans pund, sem honum var fært. Hann varð auðugur af ást og barnalán hans dýrmætara en allt jarðarinnar gull. Hann var hæglátur og hugsaði margt, barði hvergi bumbur en var viss í sinni sök um tilgang hérvistar sinnar.
Á síðasta afmælisdegi sínum fékk hann vitneskju um að vágesturinn krabbi hefði tekið sér bólfestu í líkama hans. Hann reyndi að skilja og skilgreina ástæður og afleiðingar. Ekki veit ég niðurstöðuna, nema þá eina, að dauðinn er lausn frá þjáningu. Þessu lífi er lokið og ég þakka góðum manni samfylgdina nokkurn spöl.
Andans mikli jötunn, Einar Benediktsson, skáld, segir í einu ljóða sinna:
Og því er oss erfitt að dæma þann dóm,
að dauðinn sé hryggðarefni,
þó ljósin slokkni og blikni blóm. -
Er ei bjartara land fyrir stefni?
Þér foreldrar grátið, en grátið lágt,
við gröfina dóttur og sonar,
því allt, sem á líf og andardrátt,
til ódáinsheimanna vonar.
Guð geymi þig.
Árni Gunnarsson.
Við Siggi kynntumst í Þýskalandi fyrir þremur árum síðan, þar sem hann var að vinna sem andlegur leiðbeinandi og miðill.
Ég var nemandi hans, seinna túlkur hans og að lokum ástin hans. Við upplifðum margt í okkar sambandi en ætíð lýsti ástin okkur leið. Allt fram að þeim tíma að örlögin skildu okkur að. En það er ekkert sem getur breytt eilífri ást, eins og við bárum hvort til annars. Sjáumst í paradís, ástin mín.
Þín að eilífu.
Claudia Kupilik.
posted by Saumakona - eða þannig at 6:46 AM
