21 febrúar, 2008
Minningargreinar
Rebekka Ingvarsdóttir
;)
Rebekka Ingvarsdóttir fæddist í Reykjavík 24. mars 1951. Hún andaðist á Landspítalanum við Hringbraut 12. febrúar síðastliðinn. Foreldrar hennar eru hjónin Ingvar Þorsteinsson, húsgagnasmíðameistari í Reykjavík, f. 28.
Rebekka giftist árið 1972 Einari Ágústi Kristinssyni, f. í Reykjavík 15. febr. 1945. Foreldrar hans voru Kristinn Ólason brunavörður, f. 28. jan. 1910, d. 14. maí 1992 og Anna Einarsdóttir húsfreyja, f. 4. júní 1921, d. 11. apríl 1983. Börn þeirra Rebekku og Einars eru Ingvar Örn, f. 28. júní 1981 og Anna Kristrún, f. 1. mars 1991.
Rebekka stundaði nám við Menntaskólann við Hamrahlíð og lauk þaðan stúdentsprófi árið 1971. Hún stundaði íslensku- og enskunám við Háskóla Íslands og síðar viðskipta- og rekstrarnám við Endurmenntun HÍ. Hún stundaði einnig MBA-nám við Háskólann í Reykjavík um tíma en þurfti frá því að hverfa vegna veikinda sinna. Rebekka hóf störf árið 1972 sem deildarstjóri starfsmannahalds hjá Varnarliðinu. Árið 1987 réði Rebekka sig til Skeljungs sem starfsmannastjóri og starfaði þar til æviloka. Hún sat lengi í samninganefnd fyrir Vinnuveitendasamband Íslands og Samtök atvinnulífsins og átti sæti í svæðisráði Vinnumálastofnunar á höfuðborgarsvæðinu. Einnig var hún félagi í Auði í krafti kvenna.
Útför Rebekku verður gerð frá Bústaðakirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 13.
Helzta tómstundagaman Rebekku hin síðari ár var stangaveiði. Stundaði hún þá iðju bæði með hópi vinkvenna sinna og veiðifélaga og svo með fjölskyldu sinni. Á því sviði var hún einnig skipulögð og föst fyrir. Þegar Rebekka kom að veiðistað gaf hún sér góðan tíma til að huga að veiðigræjunum, aðstæðum á veiðistað og hverju átti að beita. Ef maðkur varð fyrir valinu voru settir upp gúmmíhanzkar, því ekki gat hún tekið á orminum. Eftir að kastað var út í gat tekið við margra tíma yfirlega. Ef vitað var um fisk, gaf hún sig ekki og oftar en ekki varð þrjózka Rebekku ofan á í baráttunni við fiskinn.
Þær minningar helztar, sem við munum geyma um Rebekku, eru hve yndisleg systir og vinur hún reyndist okkur í blíðu og stríðu. Alltaf til staðar og tilbúin að veita ráð og rétta hjálparhönd. Klettur fjölskyldunnar.
Elsku Einar, Ingvar, Anna Kristrún, mamma og pabbi. Við vottum ykkur samúð og megi góður Guð varðveita Rebekku.
Blessuð sé minning Rebekku Ingvarsdóttur.
Ásta og Brynjólfur.
Elsku Rebekka
Nú er komið að kveðjustund og það er sárt að kveðja eins góða konu og þig. Við munum ávallt geyma þær minningar sem við eigum um þig í hjarta okkar og bera til þín mikið þakklæti fyrir þá hlýju sem þú sýndir okkur.
Við vottum Einari, Ingvari og Önnu Kristrúnu okkar dýpstu samúðarkveðjur og megi Guð blessa þau á þessum erfiðu tímum.
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
við biðjum að þú sofir rótt.
Þótt svíði sorg okkar hjörtu
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Við þökkum þau ár sem við áttum
þá auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hugann fer.
Þó þú sért horfinn í heimi
við hittum þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir.)
Minning þín ávallt lifi.
Þín frændsystkini
Berglind og Bergsveinn.
Elsku Rebekka frænka, ég bara trúi því ekki ennþá að þú sért farin og þetta gerðist alltof hratt. Síðan ég fékk símhringingu frá pabba sem færði fréttirnar, hefur sú setning endurtekið sig aftur og aftur í huganum: „Rebekka er dáin“. Nú er komið stórt skarð í fjölskylduna og ólýsanleg sorg sem vekur samt allar góðu minningarnar sem ég átti með þér og öðrum í okkar samheldnu fjölskyldu.
Þið mamma mín hafið gengið saman í gegnum sjúkdómsferli í þrjú og hálft ár, þar sem þið hafið deilt reynslu og tilfinningum sem enginn annar getur fullkomlega skilið. Þó mamma mín sé ein eftir með sjúkdóminn, þá er hún ekki ein, hún hefur okkur og við pössum hana vel. Ég veit að þú vakir yfir henni sem fallegur engill.
Þú varst alltaf svo lífleg og skemmtileg kona með smitandi hlátur sem gleymist aldrei. Þú hvattir alla í kringum þig til dáða og leituðu því allir til þín þegar þurfti að taka skynsamlegar ákvarðanir og líka til að njóta félagsskapar þíns.
Ég á skýrar og góðar minningar frá því þegar þið Einar og Ingvar tókuð mig og Ingu Lillý systur með ykkur til Englands og Ítalíu, en þá var ég tíu ára. Það var alveg einstök ferð og gerðum við margt saman eins og að fara í tívolí, vatnsrennibrautagarð og í dýragarðinn, en ekki má gleyma því að við keyptum okkur fullt af leikföngum sem urðu eftir í ferðatöskunum í London. Hver dagur leið eins og mánuður meðan við biðum eftir dótinu til Íslands.
Þú hefur alltaf verið svo góð og skemmtileg við okkur og ekki var leiðinlegt að koma í barnaafmæli þeirra Ingvars og Önnu, þegar þau voru lítil og borða kremkökuna sem þú dundaðir við. Það var oft Mikka mús kaka, stundum bíll og stundum dúkka. Þú gerðir líka þessar kökur fyrir okkur hin og það vakti mikla lukku.
Ósjaldan var leitað til þín til að fara yfir ritgerðir og koma með ýmis góð ráð varðandi framtíðina. Þú varst alltaf svo dugleg og skipulögð. Ég kom til þín þegar ég var að sækja um Listaháskóla Íslands og síðan Myndlistaskólann á Akureyri.
Frændur þína og frænkur hefur þú nánast gert að þínum eigin börnum og hefurðu spurt okkur hvort þú megir eiga okkur.
Ég sá skilaboð frá þér í ársgamalli bloggfærslu sem ég skrifaði meðan ég bjó á Ítalíu. Þú notaðir titilinn: Uppáhaldsfrænkan skrifaði...og þar hafðirðu rétt fyrir þér. Þú ert frænka sem allir myndu vilja óska sér og mín ósk rættist. Ég hef alltaf verið stolt af þér sem frænku og er enn.
Mikill sársauki nístir hjartað þegar ég átta mig á því að þú ert raunverulega farin en aldrei muntu hverfa úr huga mínum. Þú verður einnig alltaf í hjarta mínu og ég sakna þín mjög mikið. Elsku Einar, Ingvar og Anna, við Halli vottum ykkur enn og aftur okkar dýpstu samúð. Guð styrki ykkur og veri alltaf með ykkur.
Auður og Haraldur.
Það var bjartur sumardagseftirmiðdagur og það var eftirvænting í loftinu á heimili ömmu minnar á Víðimelnum. Einar frændi var nefnilega að koma í fyrsta skipti í heimsókn með kærustuna sína, konuna með sérsaka nafnið (allavega fannst 10 ára gutta það), hana Rebekku. Það er mér einnig í fersku minni þegar við sátum við kaffiborðið og ég gæddi mér á safaríku epli, þá benti Einar mér kurteisilega á það að beiðni Rebekku að ég smjattaði of mikið á eplinu. Ég svaraði þeim um hæl með þeim orðum að það gæti ekki verið rétt þar sem ég heyrði það ekki sjálfur. Við þetta svar mitt hló Rebekka mikið. Síðan þá hef ég ekki smjattað. Snemma á unglingsárum mínum höguðu heimilisaðstæður því þannig til hjá mér að ég bjó á heimili Einars og Rebekku í einn vetur. Samvera mín með þeim þar og síðan er þau keyptu fokhelt hús að Vesturbergi 91, þar sem eyddi ég ánægjulegum stundum við að hjálpa til eftir því sem ég gat, eru með ánægjulegustu minningum unglingsára minna. Voru þau óþreytandi að hvetja mig til framhaldsnáms og buðu mér alla þá aðstoð sem ég kynni að þurfa, hvert svo sem hugur minn stefndi. Þau sendu mig t.d. til tungumálanáms í Bournemouth í Englandi, en sú utanför var sú fyrsta sem ég hafði farið á ævinni og því mjög spennandi. Rebekka var hins vegar ekki alveg nógu ánægð með mig þar sem ég skrifaði þeim fyrsta bréfið eftir ca. 6 vikur til þess að láta vita að utanferðin hefði bara gengið vel. En dvölin ytra var ánægjuleg og námið gekk mjög vel. Ég ákvað hins vega að geyma frekara nám þar sem annað í lífinu virtist vera meira spennandi en lestur bóka. Þessar minningar eru þær fyrstu sem koma upp í huga minn þegar ég hugsa til baka og enn fleiri fara í gegnum huga minn þegar ég rifja upp kynni mín af Rebekku. Í gegnum tíðina hefur það verið einkar ánægjulegt að heimsækja Einar og Rebekku og eru þau eina fólkið sem ég þekki sem hefur tekist að halda afmælisveislur barna sinna og aðrar veislur alltaf í glimrandi sólskini.
En um svipað leyti og Einar og Rebekka voru að flytja í nýja húsið sitt að Smárarima dró ský fyrir sólu. Þær fregnir bárust að Rebekka væri alvarlega veik. Ég fylltist mikilli reiði við þessar fréttir, fannst þetta einfaldlega ekki réttlátt. En nú er Rebekka horfin á braut langt um aldur fram. Mér finnst sem almættinu hafi orðið á þau mistök að stimpla rangt brottfararspjald. Í huga mínum er minningin um Rebekku einstaklega björt, minning um einstaklega vel gerða manneskju sem gerði alla þá sem henni kynntust ríkari. Ég kveð hana Rebekku með mikilli sorg í hjarta en einnig miklu þakklæti vegna þess láns sem ég varð aðnjótandi að hafa notið þeirra forréttinda í lífinu að hafa kynnst Rebekku. Ég vil votta fjölskyldu Rebekku, Einari, Ingvari og Önnu mína dýpstu samúð á þessum erfiðu tímum. Foreldrum, systkinum og mökum votta ég einnig mína dýpstu samúð.
Guð gefi mér æðruleysi til þess að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt.
Kjark til þess að breyta því sem ég get breytt og vit til þess að greina þar á milli.
Kristinn R. Kristinsson.
Elsku besta Rebekka. Mér finnst það svo skrýtið að þú sért dáin og ég fái ekki að sjá þig aftur, það er svo sárt. En núna ertu fallegur engill hjá guði og þú verður alltaf hjá mér því ég geymi þig í hjarta mínu. Mamma hjálpaði mér að finna þetta ljóð:
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
Grátnir til grafar
göngum vér nú héðan,
fylgjum þér, vinur. Far vel á braut.
Guð oss það gefi,
glaðir vér megum
þér síðar fylgja' í friðarskaut.
(Vald. Briem.)
Elsku Einar frændi, Ingvar og Anna Kristrún, ég bið góðan Guð að passa ykkur og hjálpa í sorginni ykkar.
Sandra Ýr.
Ég veit að ég mun aldrei gleyma Rebekku, frænku minni. Hún hafði mikil og djúp áhrif á mitt líf og er ég henni mjög þakklát fyrir allt það sem hún færði mér í lífinu. Sem elsta systkinið í hópnum var henni fátt óviðkomandi og voru börn systkina hennar, og barnabörn, þar engin undantekning á. Ég fann að henni þótti gífurlega vænt um okkur öll og gerði allt til að styrkja okkur og styðja á allan mögulegan hátt sem hún gat. Hún var óspör á hrósið og ein sú mest hvetjandi manneskja sem ég hef þekkt. Hún meinti hvert orð sem hún sagði og hefði hún aldrei hrósað neinum nema sem ætti það að fullu skilið. Hún var heil og sönn í öllum sínum aðgerðum og orðum og lá ekki á skoðunum sínum. Vegna þessa skipti hrós hennar, hvatning og skoðanir mig miklu máli. Ég leitaði oft ráðlegginga hjá henni og lagði hún sig mikið fram við að fá allar staðreyndir máls fram til að vega og meta og veita bestu ráðleggingu sem völ var á hverju sinni. Hún var mjög falleg, að innan sem utan, skemmtileg, gefandi, mikill húmoristi og svolítið stríðin. Var hún að auki alveg ótrúlega klár og dugleg. Er það ekki að ástæðulausu sem ég, og svo margir aðrir, tel hana eina helstu fyrirmynd mína í lífinu.
Ég átti fjölmargar góðar stundir með Rebekku. Hún bauð mér tvisvar sinnum með sér í sólarlandaferð þegar ég var barn og svo fórum við hjónin í siglingu með henni ásamt fleirum í fyrravor. Allar ferðirnar voru alveg frábærar enda var hún skemmtilegur og góður ferðafélagi. Allra besti dagurinn í siglingunni var án efa afmælisdagur Rebekku sem við eyddum á strandbar á eyju í Karíbahafinu við dynjandi kalypso tónlist, nutum góðra veitinga og köfuðum í sjónum.
Fyrir brúðkaupið okkar samdi hún fyndinn texta við lag sem sungið var í veislunni, tók saman fjöldann allan af ljósmyndum og vídeóklippum og hélt skemmtilegustu ræðu í heimi sem enn er talað um, þar sem hún gerði óspart grín að okkur við mikla kátínu veislugesta. Allt bar þetta einkenni þess að hún hefði lagt sig alla fram og veit ég að meiri vinna fór í atriðið en hún lét uppi.
Það var mjög skemmtilegt að elda fyrir Rebekku, ekki bara lét hún í sér heyra ef henni fannst maturinn góður heldur líka var hún spurul um aðferðir og innihald matarins og hrósaði kokkunum hástöfum fyrir kunnáttu og verklag í eldhúsinu. Henni þótti best og skemmtilegast þegar boðið var upp á villibráð og gott rauðvín með og vorum við nýlega búnar að ákveða að það væri sko kominn tími á aðra slíka veislu um leið og sjúkrahúsvist hennar lyki.
Mér finnst erfitt að kveðja hana enda var hún ekki bara frænka mín heldur svo margt, margt annað. Við áttum það til að kalla hvor aðra „uppáhaldsfrænku“ enda áttum við gott skap saman og sú nafngift sannleikanum samkvæm að mínu áliti. Við sérstök tilefni bar hún nafngiftina „varamamman“ en að öðru leyti var hún ein af mínum bestu vinkonum. Ég gæti skrifað heila bók um kynni mín af henni og allt sem hún gerði og stóð fyrir. Ég á eftir að sakna hennar mikið og með trega í hjarta kveð ég Rebekku þó með þakklæti fyrir allt sem ég lærði af henni og allar þær góðu stundir sem við áttum saman.
Elsku Einar, Ingvar, Anna, afi og amma, sendi ykkur mínar innilegustu samúðarkveðjur og styrk til þess að takast á við sorgina.
Inga Lillý.
Æskuvinkona mín er látin langt um aldur fram.
Ég man Rebekku fyrst við upphaf skólagöngu okkar í sjö ára bekk í Langholtsskóla. Yfirbragðið þá þegar rólegt, íhugult, ákveðið og einhvern veginn skilningsríkt. Hún átti heima næstum því í Langholtsbakaríi þar sem afi hennar bakaði allt það langbesta í heiminum og enn stendur myndin ljóslifandi þar sem við hnáturnar trítluðum saman eftir einn skóladaginn með stefnuna á afabakaríið svo hún gæti sýnt mér herlegheitin. Seinna áttaði ég mig á því að afi hennar var ekki bara flottasti bakarinn heldur skemmtilegasti afi sem um gat, þegar við sem gelgjur létum okkur stundum detta í hug að fara í heimsókn til hans gagngert til að hlæja. Og hann reytti af sér skemmtisögur og kom með óviðjafnanlega fyndnar athugasemdir, aðallega um sjálfan sig, skrapp með okkur á rúntinn og lýsti því sem fyrir augu bar út frá sínu sjónarhorni meðan við vinkonurnar grétum af hlátri í aftursætinu.
Það var auðvelt að hlæja með Rebekku, bæði að því sem okkur þótti fyndið og líka þegar lífið var ekki svo fyndið og litlu hjörtun gátu verið þjökuð af heimshryggð eða ástarsorg. Þá voru málin iðulega leyst með því að önnur okkar dæsti og sagði við hina: láttu mig fara að hlæja! Og allt varð svo miklu léttara og viðráðanlegra.
Vináttan þéttist með hverju árinu alla skólagönguna. Við vorum samstiga í tónlistarnámi, hún lék handbolta meðan ég var í klappliðinu full aðdáunar á töktunum og hugrekkinu. Við fórum til Brighton í enskuskóla og bjuggum hjá frú Cooper sem var ströng en sanngjörn og sagðist rétt ætla að vona að við létum ekki glepjast af allsráðandi hippatískunni. Við gerðum það nú samt.
Öll þessi ár var Rebekka órjúfanlegur hluti af mínu lífi og þó það tognaði eðlilega á vináttuþræðinum um hríð þegar frá leið m.a. vegna landfræðilegrar fjarlægðar og tímaskorts í dagsins önn höfðum við síðustu árin báðar fundið þörfina og leiðina til að styrkja þráðinn á ný. Það lá í loftinu að með tíð og tíma myndum við skella okkur á rúntinn með fjólurauða hatta og hvína af hlátri í aftursætinu.
Mér verður betur og betur ljóst hvað ég var óumræðilega heppin að eignast slíka vinkonu á viðkvæmum þroska- og mótunarárum, vinkonu sem var alltaf sönn, alltaf traust, alltaf skilningsrík, alltaf heil.
Ég kveð Rebekku með þakklæti og trega og bið hennar góðu fjölskyldu blessunar.
Hulda B. Hákonardóttir.
Rebekka var vinkona okkar. Hún var miðpunkturinn í tengslanetinu, hún hélt utan um okkur. Bauð okkur heim til sín í mat fyrir 15 árum. Þar var mikið talað og hlegið til morguns. Einar sá um matinn og dekraði við okkur. Þetta kvöld urðum við að systrahópnum. Í byrjun lágu leiðir okkar saman vegna starfa okkar að starfsmannamálum, hver í sínu fyrirtæki eða samtökum. Við höfðum borið saman bækur okkar og vakað saman í kjarasamningum. Allar leituðum við í viskubrunn Rebekku sem miðlaði af reynslu sinni og kunnáttu á sinn jákvæða og réttsýna hátt. Stærstu vandamál urðu skyndilega furðulega auðveld úrlausnar. Systrahópurinn hittist reglulega undir ýmsum formerkjum, hvort heldur var á veitingastöðum eða í heimahúsum. Árleg veiðiferð hefur verið hápunkturinn síðustu 11 árin. Rebekka gaf ekkert eftir. Sá til þess að við færum út fyrir allar aldir og stæðum fram á síðustu mínútu. Þess á milli var rætt um hyli, köst og beitu. Það var misjafnt hve mikið veiddist en hvernig sem allt veltist veiddi Rebekka alltaf. Hún var ótrúlega þolinmóð og árangurinn var eftir því. Hún las árnar auðveldlega og stóð því oft og veiddi á stöðum sem voru á milli hylja. Eftir prufutúr í Norðurá var ákveðið að systurnar ættu ekki samleið með öðrum veiðimönnum. Það var ekki inni í myndinni að deila á eða húsi með öðrum. Veisluhöldin í lok dags urðu að vera ótrufluð. Hvorki matföng né vín voru af verri endanum. Við minnumst Rebekku í ánni, þar sem kappsemin og veiðigleðin geislaði af henni, í sólbaði í hádegishléinu, samræðunum við grillið og í pottinum um kvöldið. Næsta ferð hafði þegar verið ákveðin.
Veikindi Rebekku voru mikið áfall. Hún hélt samt ótrauð áfram og lifði lífi sínu af sama krafti og áður, enda sagði hún: „Maður verður að taka því sem að manni er rétt og gera það besta úr því.“ Rebekka var að eðlisfari glöð, umburðarlynd, jákvæð og alltaf var hún hrókur alls fagnaðar. Allt sem hún tók sér fyrir hendur leysti hún af stökustu prýði enda bráðgreind. Ekkert virtist henni ofviða. Rebekka var með réttsýnustu manneskjum sem við höfum kynnst. Hún var mikil fjölskyldumanneskja og sannur vinur vina sinna. Við syrgjum sárt góða vinkonu og sendum ástvinum hennar og þá sérstaklega Einari, Önnu og Ingvari innilegar samúðarkveðjur.
Arndís B. Sigurgeirsdóttir,
Hjördís Ásberg,
Hrafnhildur Stefánsdóttir og
Sigríður J. Jónsdóttir.
meðan sólin er aftanrjóð,
og mjallhvítir svanir syngja
sorgblíð vögguljóð.
Gott er sjúkum að sofa,
meðan sólin í djúpinu er,
og ef til vill dreymir þá eitthvað,
sem enginn í vöku sér.
(Davíð Sefánsson.)
Elskulega vinkona og nágranni í hartnær þrjátíu ár.
Það er ómetanlegt að eiga góða nágranna og vin eins og þig, Rebekka mín. Margs er að minnast frá þessum árum er við bjuggum í næsta húsi við ykkur Einar. Þetta var í raun eins og ein stór fjölskylda. Áttum við margar góðar stundir saman á Vesturberginu, hvort sem þurfti að kryfja þjóðmálin til mergjar eða grilla saman á góðviðrisdögum. Það var ómetanlegt að eiga góða vini í næsta húsi og hafa gott og náið samband á milli fjölskyldna án þess að ofaukið yrði. Ef eitthvað bjátaði á eða eitthvað stóð til var gott að geta leitað til þín, Rebekka mín, því að alltaf varst þú tilbúin að veita aðstoð eða ráðleggingar ef með þurfti og úrræðagóð með afbrigðum.
Kæra vinkona, þín er sárt saknað í okkar fjölskyldu.
Elsku Einar, Ingvar minn og Anna Kristrún, Guð gefi ykkur styrk til að sjá fram á veginn og takast á við lífið framundan. Einnig sendum við samúðarkveðjur til foreldra, systkina og fjölskyldna þeirra.
Elsku Rebekka, hvíl í friði.
Þínir vinir
Unnur, Steindór og fjölskylda.
15 febrúar, 2008
Minningargrein
Úlfur Ragnarsson
;)
Úlfur Ragnarsson læknir fæddist í Reykjavík 29. september 1923. Hann andaðist á Landspítalanum í Fossvogi 10. janúar síðastliðinn og var jarðsunginn frá Dómkirkjunni í Reykjavík 18. janúar.
Nú þegar þú ert farinn stendur það helst upp úr hvað þú ert alltaf nálægur og ljóslifandi í mínum huga. Líf þitt var mér innblástur til að lifa lífinu samkvæmt eigin sannfæringu og láta ekkert rugla hjá mér áttavitann. Heimilið ykkar ömmu var alltaf, og heldur áfram að vera, friðsæl höfn sem ég gat leitað í til að endurnýja kraftana og eiga góðar stundir. Sem lítil stelpa kom ég til ykkar á Akureyri í sumarfríunum. Ég man eftir lyktinni af gróðrinum sem þú ræktaðir í garðinum og ferðunum út í náttúruna í kringum bæinn. Þá varst þú alltaf einhvers staðar álengdar með vatnslitina þína. Fullorðin kom ég til ykkar ömmu og við spjölluðum saman yfir tebolla um sameiginlegt áhugamál okkar, sálina. Ég var ung og hélt að ég vissi allt – þú alltaf jafnþolinmóður við hrokafullan byrjandann. Smátt og smátt gaukaðir þú að mér visku þinni í gegnum vel valdar bækur og lágt stemmdar athugasemdir.
Afi minn, þú dóst eins og þú lifðir, með reisn og sálarró. Bráðum kemur nýr drengur og ég mun reyna að kenna honum það sem þú kenndir mér. Myndirnar þínar og ljóðin þín verða hluti af lífi hans, svo þú munt halda áfram að lifa í huga þessa langafadrengs eins og þú gerir nú þegar í huga okkar allra. Elsku amma og allir hinir í fjölskyldunni, ég samhryggist ykkur öllum, en samgleðst ykkur um leið, að hafa verið svo heppin að þekkja afa minn, Úlf Ragnarsson.
Ásta Sólveig Georgsdóttir.
posted by Saumakona - eða þannig at 7:16 AM
<< Home