Minningargreinar

21 febrúar, 2008

Minningargreinar

Fimmtudaginn 21. febrúar, 2008 - Minningargreinar

Rebekka Ingvarsdóttir

Rebekka Ingvarsdóttir fæddist í Reykjavík 24. mars 1951. Hún andaðist á Landspítalanum við Hringbraut 12. febrúar síðastliðinn. Foreldrar hennar eru hjónin Ingvar Þorsteinsson, húsgagnasmíðameistari í Reykjavík, f. 28.

Rebekka Ingvarsdóttir fæddist í Reykjavík 24. mars 1951. Hún andaðist á Landspítalanum við Hringbraut 12. febrúar síðastliðinn. Foreldrar hennar eru hjónin Ingvar Þorsteinsson, húsgagnasmíðameistari í Reykjavík, f. 28. maí 1929, og Steinunn Guðrún Geirsdóttir húsfreyja, f. 31. jan. 1930. Rebekka var elst fimm systkina. Hin eru Bergljót, f. 8. feb. 1954, Ásta, f. 4. nóv. 1955, Þorsteinn, f. 19. mars 1960 og Geir Örn, f. 9. apríl 1967.

Rebekka giftist árið 1972 Einari Ágústi Kristinssyni, f. í Reykjavík 15. febr. 1945. Foreldrar hans voru Kristinn Ólason brunavörður, f. 28. jan. 1910, d. 14. maí 1992 og Anna Einarsdóttir húsfreyja, f. 4. júní 1921, d. 11. apríl 1983. Börn þeirra Rebekku og Einars eru Ingvar Örn, f. 28. júní 1981 og Anna Kristrún, f. 1. mars 1991.

Rebekka stundaði nám við Menntaskólann við Hamrahlíð og lauk þaðan stúdentsprófi árið 1971. Hún stundaði íslensku- og enskunám við Háskóla Íslands og síðar viðskipta- og rekstrarnám við Endurmenntun HÍ. Hún stundaði einnig MBA-nám við Háskólann í Reykjavík um tíma en þurfti frá því að hverfa vegna veikinda sinna. Rebekka hóf störf árið 1972 sem deildarstjóri starfsmannahalds hjá Varnarliðinu. Árið 1987 réði Rebekka sig til Skeljungs sem starfsmannastjóri og starfaði þar til æviloka. Hún sat lengi í samninganefnd fyrir Vinnuveitendasamband Íslands og Samtök atvinnulífsins og átti sæti í svæðisráði Vinnumálastofnunar á höfuðborgarsvæðinu. Einnig var hún félagi í Auði í krafti kvenna.

Útför Rebekku verður gerð frá Bústaðakirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 13.

Látin er langt um aldur fram Rebekka Ingvarsdóttir, systir og mágkona. Kletturinn í fjölskyldunni er horfinn og eftir stendur tómarúm og syrgjandi ættingjar. Rebekka var búin að berjast við illvígan sjúkdóm undanfarin rúm þrjú ár, en baráttuna háði hún skipulega og af festu. Það voru einmitt einkenni Rebekku. Hún var mjög skipulögð kona, hvort sem um var að ræða vinnuna, sem fylgdi henni hvert sem hún fór, málefni fjölskyldunnar eða tómstundir. Aðrir geta vottað um starfshæfni Rebekku, en við getum staðfest að þeir sem leituðu til hennar varðandi ráð eða hjálp fengu alltaf góðar móttökur og úrlausn sinna mála. Ef einhver átti í vandræðum í námi eða þurfti gagnrýni eða yfirlestur á skólaritgerð var leitað til Rebekku. Í augum hennar skipti menntun miklu máli og var hún óbilandi í því að hvetja aðra áfram á því sviði.

Helzta tómstundagaman Rebekku hin síðari ár var stangaveiði. Stundaði hún þá iðju bæði með hópi vinkvenna sinna og veiðifélaga og svo með fjölskyldu sinni. Á því sviði var hún einnig skipulögð og föst fyrir. Þegar Rebekka kom að veiðistað gaf hún sér góðan tíma til að huga að veiðigræjunum, aðstæðum á veiðistað og hverju átti að beita. Ef maðkur varð fyrir valinu voru settir upp gúmmíhanzkar, því ekki gat hún tekið á orminum. Eftir að kastað var út í gat tekið við margra tíma yfirlega. Ef vitað var um fisk, gaf hún sig ekki og oftar en ekki varð þrjózka Rebekku ofan á í baráttunni við fiskinn.

Þær minningar helztar, sem við munum geyma um Rebekku, eru hve yndisleg systir og vinur hún reyndist okkur í blíðu og stríðu. Alltaf til staðar og tilbúin að veita ráð og rétta hjálparhönd. Klettur fjölskyldunnar.

Elsku Einar, Ingvar, Anna Kristrún, mamma og pabbi. Við vottum ykkur samúð og megi góður Guð varðveita Rebekku.

Blessuð sé minning Rebekku Ingvarsdóttur.

Ásta og Brynjólfur.

Elsku Rebekka

Nú er komið að kveðjustund og það er sárt að kveðja eins góða konu og þig. Við munum ávallt geyma þær minningar sem við eigum um þig í hjarta okkar og bera til þín mikið þakklæti fyrir þá hlýju sem þú sýndir okkur.

Við vottum Einari, Ingvari og Önnu Kristrúnu okkar dýpstu samúðarkveðjur og megi Guð blessa þau á þessum erfiðu tímum.

Við sendum þér kæra kveðju,

nú komin er lífsins nótt.

Þig umvefji blessun og bænir,

við biðjum að þú sofir rótt.

Þótt svíði sorg okkar hjörtu

þá sælt er að vita af því,

þú laus ert úr veikinda viðjum,

þín veröld er björt á ný.

Við þökkum þau ár sem við áttum

þá auðnu að hafa þig hér.

Og það er svo margs að minnast,

svo margt sem um hugann fer.

Þó þú sért horfinn í heimi

við hittum þig ekki um hríð,

þín minning er ljós sem lifir

og lýsir um ókomna tíð.

(Þórunn Sigurðardóttir.)

Minning þín ávallt lifi.

Þín frændsystkini

Berglind og Bergsveinn.

Elsku Rebekka frænka, ég bara trúi því ekki ennþá að þú sért farin og þetta gerðist alltof hratt. Síðan ég fékk símhringingu frá pabba sem færði fréttirnar, hefur sú setning endurtekið sig aftur og aftur í huganum: „Rebekka er dáin“. Nú er komið stórt skarð í fjölskylduna og ólýsanleg sorg sem vekur samt allar góðu minningarnar sem ég átti með þér og öðrum í okkar samheldnu fjölskyldu.

Þið mamma mín hafið gengið saman í gegnum sjúkdómsferli í þrjú og hálft ár, þar sem þið hafið deilt reynslu og tilfinningum sem enginn annar getur fullkomlega skilið. Þó mamma mín sé ein eftir með sjúkdóminn, þá er hún ekki ein, hún hefur okkur og við pössum hana vel. Ég veit að þú vakir yfir henni sem fallegur engill.

Þú varst alltaf svo lífleg og skemmtileg kona með smitandi hlátur sem gleymist aldrei. Þú hvattir alla í kringum þig til dáða og leituðu því allir til þín þegar þurfti að taka skynsamlegar ákvarðanir og líka til að njóta félagsskapar þíns.

Ég á skýrar og góðar minningar frá því þegar þið Einar og Ingvar tókuð mig og Ingu Lillý systur með ykkur til Englands og Ítalíu, en þá var ég tíu ára. Það var alveg einstök ferð og gerðum við margt saman eins og að fara í tívolí, vatnsrennibrautagarð og í dýragarðinn, en ekki má gleyma því að við keyptum okkur fullt af leikföngum sem urðu eftir í ferðatöskunum í London. Hver dagur leið eins og mánuður meðan við biðum eftir dótinu til Íslands.

Þú hefur alltaf verið svo góð og skemmtileg við okkur og ekki var leiðinlegt að koma í barnaafmæli þeirra Ingvars og Önnu, þegar þau voru lítil og borða kremkökuna sem þú dundaðir við. Það var oft Mikka mús kaka, stundum bíll og stundum dúkka. Þú gerðir líka þessar kökur fyrir okkur hin og það vakti mikla lukku.

Ósjaldan var leitað til þín til að fara yfir ritgerðir og koma með ýmis góð ráð varðandi framtíðina. Þú varst alltaf svo dugleg og skipulögð. Ég kom til þín þegar ég var að sækja um Listaháskóla Íslands og síðan Myndlistaskólann á Akureyri.

Frændur þína og frænkur hefur þú nánast gert að þínum eigin börnum og hefurðu spurt okkur hvort þú megir eiga okkur.

Ég sá skilaboð frá þér í ársgamalli bloggfærslu sem ég skrifaði meðan ég bjó á Ítalíu. Þú notaðir titilinn: Uppáhaldsfrænkan skrifaði...og þar hafðirðu rétt fyrir þér. Þú ert frænka sem allir myndu vilja óska sér og mín ósk rættist. Ég hef alltaf verið stolt af þér sem frænku og er enn.

Mikill sársauki nístir hjartað þegar ég átta mig á því að þú ert raunverulega farin en aldrei muntu hverfa úr huga mínum. Þú verður einnig alltaf í hjarta mínu og ég sakna þín mjög mikið. Elsku Einar, Ingvar og Anna, við Halli vottum ykkur enn og aftur okkar dýpstu samúð. Guð styrki ykkur og veri alltaf með ykkur.

Auður og Haraldur.

Það var bjartur sumardagseftirmiðdagur og það var eftirvænting í loftinu á heimili ömmu minnar á Víðimelnum. Einar frændi var nefnilega að koma í fyrsta skipti í heimsókn með kærustuna sína, konuna með sérsaka nafnið (allavega fannst 10 ára gutta það), hana Rebekku. Það er mér einnig í fersku minni þegar við sátum við kaffiborðið og ég gæddi mér á safaríku epli, þá benti Einar mér kurteisilega á það að beiðni Rebekku að ég smjattaði of mikið á eplinu. Ég svaraði þeim um hæl með þeim orðum að það gæti ekki verið rétt þar sem ég heyrði það ekki sjálfur. Við þetta svar mitt hló Rebekka mikið. Síðan þá hef ég ekki smjattað. Snemma á unglingsárum mínum höguðu heimilisaðstæður því þannig til hjá mér að ég bjó á heimili Einars og Rebekku í einn vetur. Samvera mín með þeim þar og síðan er þau keyptu fokhelt hús að Vesturbergi 91, þar sem eyddi ég ánægjulegum stundum við að hjálpa til eftir því sem ég gat, eru með ánægjulegustu minningum unglingsára minna. Voru þau óþreytandi að hvetja mig til framhaldsnáms og buðu mér alla þá aðstoð sem ég kynni að þurfa, hvert svo sem hugur minn stefndi. Þau sendu mig t.d. til tungumálanáms í Bournemouth í Englandi, en sú utanför var sú fyrsta sem ég hafði farið á ævinni og því mjög spennandi. Rebekka var hins vegar ekki alveg nógu ánægð með mig þar sem ég skrifaði þeim fyrsta bréfið eftir ca. 6 vikur til þess að láta vita að utanferðin hefði bara gengið vel. En dvölin ytra var ánægjuleg og námið gekk mjög vel. Ég ákvað hins vega að geyma frekara nám þar sem annað í lífinu virtist vera meira spennandi en lestur bóka. Þessar minningar eru þær fyrstu sem koma upp í huga minn þegar ég hugsa til baka og enn fleiri fara í gegnum huga minn þegar ég rifja upp kynni mín af Rebekku. Í gegnum tíðina hefur það verið einkar ánægjulegt að heimsækja Einar og Rebekku og eru þau eina fólkið sem ég þekki sem hefur tekist að halda afmælisveislur barna sinna og aðrar veislur alltaf í glimrandi sólskini.

En um svipað leyti og Einar og Rebekka voru að flytja í nýja húsið sitt að Smárarima dró ský fyrir sólu. Þær fregnir bárust að Rebekka væri alvarlega veik. Ég fylltist mikilli reiði við þessar fréttir, fannst þetta einfaldlega ekki réttlátt. En nú er Rebekka horfin á braut langt um aldur fram. Mér finnst sem almættinu hafi orðið á þau mistök að stimpla rangt brottfararspjald. Í huga mínum er minningin um Rebekku einstaklega björt, minning um einstaklega vel gerða manneskju sem gerði alla þá sem henni kynntust ríkari. Ég kveð hana Rebekku með mikilli sorg í hjarta en einnig miklu þakklæti vegna þess láns sem ég varð aðnjótandi að hafa notið þeirra forréttinda í lífinu að hafa kynnst Rebekku. Ég vil votta fjölskyldu Rebekku, Einari, Ingvari og Önnu mína dýpstu samúð á þessum erfiðu tímum. Foreldrum, systkinum og mökum votta ég einnig mína dýpstu samúð.

Guð gefi mér æðruleysi til þess að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt.

Kjark til þess að breyta því sem ég get breytt og vit til þess að greina þar á milli.

Kristinn R. Kristinsson.

Elsku besta Rebekka. Mér finnst það svo skrýtið að þú sért dáin og ég fái ekki að sjá þig aftur, það er svo sárt. En núna ertu fallegur engill hjá guði og þú verður alltaf hjá mér því ég geymi þig í hjarta mínu. Mamma hjálpaði mér að finna þetta ljóð:

Kallið er komið,

komin er nú stundin,

vinaskilnaðar viðkvæm stund.

Vinirnir kveðja

vininn sinn látna,

er sefur hér hinn síðsta blund.

Margs er að minnast,

margt er hér að þakka.

Guði sé lof fyrir liðna tíð.

Margs er að minnast,

margs er að sakna.

Guð þerri tregatárin stríð.

Far þú í friði,

friður Guðs þig blessi,

hafðu þökk fyrir allt og allt.

Gekkst þú með Guði,

Guð þér nú fylgi,

hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.

Grátnir til grafar

göngum vér nú héðan,

fylgjum þér, vinur. Far vel á braut.

Guð oss það gefi,

glaðir vér megum

þér síðar fylgja' í friðarskaut.

(Vald. Briem.)

Elsku Einar frændi, Ingvar og Anna Kristrún, ég bið góðan Guð að passa ykkur og hjálpa í sorginni ykkar.

Sandra Ýr.

Ég veit að ég mun aldrei gleyma Rebekku, frænku minni. Hún hafði mikil og djúp áhrif á mitt líf og er ég henni mjög þakklát fyrir allt það sem hún færði mér í lífinu. Sem elsta systkinið í hópnum var henni fátt óviðkomandi og voru börn systkina hennar, og barnabörn, þar engin undantekning á. Ég fann að henni þótti gífurlega vænt um okkur öll og gerði allt til að styrkja okkur og styðja á allan mögulegan hátt sem hún gat. Hún var óspör á hrósið og ein sú mest hvetjandi manneskja sem ég hef þekkt. Hún meinti hvert orð sem hún sagði og hefði hún aldrei hrósað neinum nema sem ætti það að fullu skilið. Hún var heil og sönn í öllum sínum aðgerðum og orðum og lá ekki á skoðunum sínum. Vegna þessa skipti hrós hennar, hvatning og skoðanir mig miklu máli. Ég leitaði oft ráðlegginga hjá henni og lagði hún sig mikið fram við að fá allar staðreyndir máls fram til að vega og meta og veita bestu ráðleggingu sem völ var á hverju sinni. Hún var mjög falleg, að innan sem utan, skemmtileg, gefandi, mikill húmoristi og svolítið stríðin. Var hún að auki alveg ótrúlega klár og dugleg. Er það ekki að ástæðulausu sem ég, og svo margir aðrir, tel hana eina helstu fyrirmynd mína í lífinu.

Ég átti fjölmargar góðar stundir með Rebekku. Hún bauð mér tvisvar sinnum með sér í sólarlandaferð þegar ég var barn og svo fórum við hjónin í siglingu með henni ásamt fleirum í fyrravor. Allar ferðirnar voru alveg frábærar enda var hún skemmtilegur og góður ferðafélagi. Allra besti dagurinn í siglingunni var án efa afmælisdagur Rebekku sem við eyddum á strandbar á eyju í Karíbahafinu við dynjandi kalypso tónlist, nutum góðra veitinga og köfuðum í sjónum.

Fyrir brúðkaupið okkar samdi hún fyndinn texta við lag sem sungið var í veislunni, tók saman fjöldann allan af ljósmyndum og vídeóklippum og hélt skemmtilegustu ræðu í heimi sem enn er talað um, þar sem hún gerði óspart grín að okkur við mikla kátínu veislugesta. Allt bar þetta einkenni þess að hún hefði lagt sig alla fram og veit ég að meiri vinna fór í atriðið en hún lét uppi.

Það var mjög skemmtilegt að elda fyrir Rebekku, ekki bara lét hún í sér heyra ef henni fannst maturinn góður heldur líka var hún spurul um aðferðir og innihald matarins og hrósaði kokkunum hástöfum fyrir kunnáttu og verklag í eldhúsinu. Henni þótti best og skemmtilegast þegar boðið var upp á villibráð og gott rauðvín með og vorum við nýlega búnar að ákveða að það væri sko kominn tími á aðra slíka veislu um leið og sjúkrahúsvist hennar lyki.

Mér finnst erfitt að kveðja hana enda var hún ekki bara frænka mín heldur svo margt, margt annað. Við áttum það til að kalla hvor aðra „uppáhaldsfrænku“ enda áttum við gott skap saman og sú nafngift sannleikanum samkvæm að mínu áliti. Við sérstök tilefni bar hún nafngiftina „varamamman“ en að öðru leyti var hún ein af mínum bestu vinkonum. Ég gæti skrifað heila bók um kynni mín af henni og allt sem hún gerði og stóð fyrir. Ég á eftir að sakna hennar mikið og með trega í hjarta kveð ég Rebekku þó með þakklæti fyrir allt sem ég lærði af henni og allar þær góðu stundir sem við áttum saman.

Elsku Einar, Ingvar, Anna, afi og amma, sendi ykkur mínar innilegustu samúðarkveðjur og styrk til þess að takast á við sorgina.

Inga Lillý.

Æskuvinkona mín er látin langt um aldur fram.

Ég man Rebekku fyrst við upphaf skólagöngu okkar í sjö ára bekk í Langholtsskóla. Yfirbragðið þá þegar rólegt, íhugult, ákveðið og einhvern veginn skilningsríkt. Hún átti heima næstum því í Langholtsbakaríi þar sem afi hennar bakaði allt það langbesta í heiminum og enn stendur myndin ljóslifandi þar sem við hnáturnar trítluðum saman eftir einn skóladaginn með stefnuna á afabakaríið svo hún gæti sýnt mér herlegheitin. Seinna áttaði ég mig á því að afi hennar var ekki bara flottasti bakarinn heldur skemmtilegasti afi sem um gat, þegar við sem gelgjur létum okkur stundum detta í hug að fara í heimsókn til hans gagngert til að hlæja. Og hann reytti af sér skemmtisögur og kom með óviðjafnanlega fyndnar athugasemdir, aðallega um sjálfan sig, skrapp með okkur á rúntinn og lýsti því sem fyrir augu bar út frá sínu sjónarhorni meðan við vinkonurnar grétum af hlátri í aftursætinu.

Það var auðvelt að hlæja með Rebekku, bæði að því sem okkur þótti fyndið og líka þegar lífið var ekki svo fyndið og litlu hjörtun gátu verið þjökuð af heimshryggð eða ástarsorg. Þá voru málin iðulega leyst með því að önnur okkar dæsti og sagði við hina: láttu mig fara að hlæja! Og allt varð svo miklu léttara og viðráðanlegra.

Vináttan þéttist með hverju árinu alla skólagönguna. Við vorum samstiga í tónlistarnámi, hún lék handbolta meðan ég var í klappliðinu full aðdáunar á töktunum og hugrekkinu. Við fórum til Brighton í enskuskóla og bjuggum hjá frú Cooper sem var ströng en sanngjörn og sagðist rétt ætla að vona að við létum ekki glepjast af allsráðandi hippatískunni. Við gerðum það nú samt.

Öll þessi ár var Rebekka órjúfanlegur hluti af mínu lífi og þó það tognaði eðlilega á vináttuþræðinum um hríð þegar frá leið m.a. vegna landfræðilegrar fjarlægðar og tímaskorts í dagsins önn höfðum við síðustu árin báðar fundið þörfina og leiðina til að styrkja þráðinn á ný. Það lá í loftinu að með tíð og tíma myndum við skella okkur á rúntinn með fjólurauða hatta og hvína af hlátri í aftursætinu.

Mér verður betur og betur ljóst hvað ég var óumræðilega heppin að eignast slíka vinkonu á viðkvæmum þroska- og mótunarárum, vinkonu sem var alltaf sönn, alltaf traust, alltaf skilningsrík, alltaf heil.

Ég kveð Rebekku með þakklæti og trega og bið hennar góðu fjölskyldu blessunar.

Hulda B. Hákonardóttir.

Rebekka var vinkona okkar. Hún var miðpunkturinn í tengslanetinu, hún hélt utan um okkur. Bauð okkur heim til sín í mat fyrir 15 árum. Þar var mikið talað og hlegið til morguns. Einar sá um matinn og dekraði við okkur. Þetta kvöld urðum við að systrahópnum. Í byrjun lágu leiðir okkar saman vegna starfa okkar að starfsmannamálum, hver í sínu fyrirtæki eða samtökum. Við höfðum borið saman bækur okkar og vakað saman í kjarasamningum. Allar leituðum við í viskubrunn Rebekku sem miðlaði af reynslu sinni og kunnáttu á sinn jákvæða og réttsýna hátt. Stærstu vandamál urðu skyndilega furðulega auðveld úrlausnar. Systrahópurinn hittist reglulega undir ýmsum formerkjum, hvort heldur var á veitingastöðum eða í heimahúsum. Árleg veiðiferð hefur verið hápunkturinn síðustu 11 árin. Rebekka gaf ekkert eftir. Sá til þess að við færum út fyrir allar aldir og stæðum fram á síðustu mínútu. Þess á milli var rætt um hyli, köst og beitu. Það var misjafnt hve mikið veiddist en hvernig sem allt veltist veiddi Rebekka alltaf. Hún var ótrúlega þolinmóð og árangurinn var eftir því. Hún las árnar auðveldlega og stóð því oft og veiddi á stöðum sem voru á milli hylja. Eftir prufutúr í Norðurá var ákveðið að systurnar ættu ekki samleið með öðrum veiðimönnum. Það var ekki inni í myndinni að deila á eða húsi með öðrum. Veisluhöldin í lok dags urðu að vera ótrufluð. Hvorki matföng né vín voru af verri endanum. Við minnumst Rebekku í ánni, þar sem kappsemin og veiðigleðin geislaði af henni, í sólbaði í hádegishléinu, samræðunum við grillið og í pottinum um kvöldið. Næsta ferð hafði þegar verið ákveðin.

Veikindi Rebekku voru mikið áfall. Hún hélt samt ótrauð áfram og lifði lífi sínu af sama krafti og áður, enda sagði hún: „Maður verður að taka því sem að manni er rétt og gera það besta úr því.“ Rebekka var að eðlisfari glöð, umburðarlynd, jákvæð og alltaf var hún hrókur alls fagnaðar. Allt sem hún tók sér fyrir hendur leysti hún af stökustu prýði enda bráðgreind. Ekkert virtist henni ofviða. Rebekka var með réttsýnustu manneskjum sem við höfum kynnst. Hún var mikil fjölskyldumanneskja og sannur vinur vina sinna. Við syrgjum sárt góða vinkonu og sendum ástvinum hennar og þá sérstaklega Einari, Önnu og Ingvari innilegar samúðarkveðjur.

Arndís B. Sigurgeirsdóttir,

Hjördís Ásberg,

Hrafnhildur Stefánsdóttir og

Sigríður J. Jónsdóttir.

Gott er sjúkum að sofna,

meðan sólin er aftanrjóð,

og mjallhvítir svanir syngja

sorgblíð vögguljóð.

Gott er sjúkum að sofa,

meðan sólin í djúpinu er,

og ef til vill dreymir þá eitthvað,

sem enginn í vöku sér.

(Davíð Sefánsson.)

Elskulega vinkona og nágranni í hartnær þrjátíu ár.

Það er ómetanlegt að eiga góða nágranna og vin eins og þig, Rebekka mín. Margs er að minnast frá þessum árum er við bjuggum í næsta húsi við ykkur Einar. Þetta var í raun eins og ein stór fjölskylda. Áttum við margar góðar stundir saman á Vesturberginu, hvort sem þurfti að kryfja þjóðmálin til mergjar eða grilla saman á góðviðrisdögum. Það var ómetanlegt að eiga góða vini í næsta húsi og hafa gott og náið samband á milli fjölskyldna án þess að ofaukið yrði. Ef eitthvað bjátaði á eða eitthvað stóð til var gott að geta leitað til þín, Rebekka mín, því að alltaf varst þú tilbúin að veita aðstoð eða ráðleggingar ef með þurfti og úrræðagóð með afbrigðum.

Kæra vinkona, þín er sárt saknað í okkar fjölskyldu.

Elsku Einar, Ingvar minn og Anna Kristrún, Guð gefi ykkur styrk til að sjá fram á veginn og takast á við lífið framundan. Einnig sendum við samúðarkveðjur til foreldra, systkina og fjölskyldna þeirra.

Elsku Rebekka, hvíl í friði.

Þínir vinir

Unnur, Steindór og fjölskylda.

15 febrúar, 2008

Minningargrein

Fimmtudaginn 14. febrúar, 2008 - Minningargreinar

Úlfur Ragnarsson

Úlfur Ragnarsson læknir fæddist í Reykjavík 29. september 1923. Hann andaðist á Landspítalanum í Fossvogi 10. janúar síðastliðinn og var jarðsunginn frá Dómkirkjunni í Reykjavík 18. janúar.

Úlfur Ragnarsson læknir fæddist í Reykjavík 29. september 1923. Hann andaðist á Landspítalanum í Fossvogi 10. janúar síðastliðinn og var jarðsunginn frá Dómkirkjunni í Reykjavík 18. janúar.

Elsku afi minn, ég skrifa þennan pistil til að minnast þín þar sem ég gat ekki komið að kveðja þig í Dómkirkjunni. En ég hugsaði til þín og var með ykkur í anda.

Nú þegar þú ert farinn stendur það helst upp úr hvað þú ert alltaf nálægur og ljóslifandi í mínum huga. Líf þitt var mér innblástur til að lifa lífinu samkvæmt eigin sannfæringu og láta ekkert rugla hjá mér áttavitann. Heimilið ykkar ömmu var alltaf, og heldur áfram að vera, friðsæl höfn sem ég gat leitað í til að endurnýja kraftana og eiga góðar stundir. Sem lítil stelpa kom ég til ykkar á Akureyri í sumarfríunum. Ég man eftir lyktinni af gróðrinum sem þú ræktaðir í garðinum og ferðunum út í náttúruna í kringum bæinn. Þá varst þú alltaf einhvers staðar álengdar með vatnslitina þína. Fullorðin kom ég til ykkar ömmu og við spjölluðum saman yfir tebolla um sameiginlegt áhugamál okkar, sálina. Ég var ung og hélt að ég vissi allt – þú alltaf jafnþolinmóður við hrokafullan byrjandann. Smátt og smátt gaukaðir þú að mér visku þinni í gegnum vel valdar bækur og lágt stemmdar athugasemdir.

Afi minn, þú dóst eins og þú lifðir, með reisn og sálarró. Bráðum kemur nýr drengur og ég mun reyna að kenna honum það sem þú kenndir mér. Myndirnar þínar og ljóðin þín verða hluti af lífi hans, svo þú munt halda áfram að lifa í huga þessa langafadrengs eins og þú gerir nú þegar í huga okkar allra. Elsku amma og allir hinir í fjölskyldunni, ég samhryggist ykkur öllum, en samgleðst ykkur um leið, að hafa verið svo heppin að þekkja afa minn, Úlf Ragnarsson.

Ásta Sólveig Georgsdóttir.

Föstudaginn 18. janúar, 2008 - Minningargreinar

Úlfur Ragnarsson

Úlfur Ragnarsson læknir fæddist í Reykjavík 29. september 1923. Hann andaðist á Landspítalanum í Fossvogi 10. janúar síðastliðinn. Hann var sonur Ragnars Ásgeirssonar garðyrkjuráðunautar og Grethe Harne Ásgeirsson húsfreyju.

Úlfur Ragnarsson læknir fæddist í Reykjavík 29. september 1923. Hann andaðist á Landspítalanum í Fossvogi 10. janúar síðastliðinn. Hann var sonur Ragnars Ásgeirssonar garðyrkjuráðunautar og Grethe Harne Ásgeirsson húsfreyju. Hann ólst upp í Reykjavík og síðar að Laugarvatni. Úlfur átti 4 systkini: Evu, Sigrúnu og Hauk.

Hinn 24. desember 1944 kvæntist Úlfur Ástu Guðvarðardóttur, f. 29.11.1923. Foreldrar hennar voru María Ásgrímsdóttir húsfreyja og Guðvarður Pétursson bóndi. Þau eiga fimm dætur, þær eru: 1) Aðalheiður, f. 1944. Fyrri eiginmaður hennar var Steinarr Richard Elíasson, f. 1937 d.1965. Sonur þeirra er a) Ragnar Örn, kvæntur Sólrúnu W. Kamban, þau eiga þrjú börn. Seinni eiginmaður Aðalheiðar er Eggert Jónsson, f. 1939. Börn þeirra eru: b) Úlfur, kvæntur Díönu Jósefsdóttur, þau eiga einn son. Fyrir átti Úlfur dóttur. c) Elísabet, í sambúð með Jóhannesi Donaldsson, þau eiga tvö börn. d) Aðalheiður, hún á eina dóttur. e) Haukur, í sambúð með Bryndísi Steindórsdóttur, þau eiga eina dóttur. Fyrir átti Haukur dóttur. Dætur Eggerts af fyrra hjónabandi, stjúpdætur Aðalheiðar, eru: Kolbrún, Heiða Lára og Guðrún.

2) Lilja María, f. 1947. Gift Georg Vilberg Halldórssyni, f. 1941. Börn þeirra eru: a) Ásta Sólveig, gift Ríkharði Egilssyni. b) Árni Ragnar. c)Ingi Rúnar, í sambúð með Aðalheiði Ingimundardóttur, þau eiga 2 börn.

3) Greta Björg, f. 1951, var gift Kristjáni Eysteinssyni, f. 1951. Þau skildu. Synir þeirra eru Eysteinn, í sambúð með Sólveigu Maríu Jörgensen, og Úlfur.

4) Sigrún Ragna, f. 1956, sambýlismaður var Hörður Gunnarsson, f. 1945. Þau slitu samvistum. Börn þeirra eru: a) Vala Björt, gift Jóhannesi Reykjalín Þórssyni, þau eiga 2 börn. b) Ásta Hrönn, í sambúð með Þorsteini Orra Magnússyni. c) Gunnar, í sambúð með Hrafnhildi Jónsdóttur, þau eiga einn son. Síðari maður Rögnu var Örnólfur Eiríksson, f. 1953. Þau skildu. Börn þeirra eru: d) Eiríkur Björn og e) Úlfhildur Ragna.

5) Eva Sólveig, f. 1959, sambýlismaður var Jón Stefánsson, f. 1960. Þau slitu samvistum. Börn þeirra eru: a) Jón Stefán, í sambúð með Sigurlínu Stefánsdóttur, þau eiga einn son. b) Þorgerður Kristín. Eiginmaður Evu er Einar Ingi Einarsson, f. 1951.

Úlfur varð stúdent frá Menntaskólanum á Akureyri 1943 og lauk læknaprófi frá Háskóla Íslands 1950. Hann fékk almennt lækningaleyfi hér á landi 1952. Úlfur fór nokkrum sinnum til náms erlendis, m.a. til Þýskalands og Sviss til að kynna sér baðlækningar og baðlækningastofnanir fyrir NLFÍ. Hann nam við sálfræðistofnun CG Jung í Zürich og á deild fyrir drykkjusjúka á sjúkrahúsi í Sussex á Englandi. Þá hóf Úlfur nám í kínverskum nálastungulækningum hjá dr. J. Gleditsch í München 1981 og hélt því áfram næstu ár.

Úlfur starfaði sem héraðslæknir víða um land, sem aðstoðarlæknir á Kleppsspítala og sem læknir Heilsuhælis NLFÍ í Hveragerði. Hann var yfirlæknir á Kristnesspítala 1975-1984. Úlfur var frumkvöðull hinnar kínversku nálastunguaðferðar hér á landi.

Í tómstundum sínum fékkst Úlfur við málaralist og ljóðagerð og sýndi málverk sín á nokkrum einkasýningum.

Úlfur verður jarðsunginn frá Dómkirkjunni í Reykjavík í dag og hefst athöfnin klukkan 11.

Kæri afi, nú ert þú farinn frá okkur og mun ég sakna þín afar sárt. Við áttum saman margar frábærar stundir í lífinu og þú ert sá maður sem ég hef ætíð litið á sem fyrirmynd. Ég mun alltaf muna eftir flugdrekaferðunum, bátssiglingunum, snjóhúsunum, útilegunum og sumarbústaðaferðunum með þér. Þarna er samt bara nefndur svo lítill hluti þess sem þið amma gerðuð fyrir mig þegar ég heimsótti ykkur.

Mér þykir sérstaklega gaman að hann Aron Geir, sonur minn, hafi fæðst á þínum afmælisdegi og að þú hafir náð að sjá hann í þetta eina skipti sem þið hittust þegar við komum í heimsókn rétt fyrir jólin.

Eins og ég sagði þér og ömmu, þá ætla ég svo sannarlega að ala hann upp þannig að hann verði sem líkastur þér. Í það minnsta mun ég svo sannarlega gæta þess að hann viti hver þú ert og hann mun heldur betur fá að heyra sögur af því sem ég og þú gerðum saman. Þú munt að sjálfsögðu fylgjast með okkur, það veit ég.

Kveðja,

Jón Stefán.

Í dag er fjölhæfur snillingur kvaddur: Læknir, listmálari, hugsjónamaður, en ekki hvað sízt – „mannvinur“.

Læknir – eins og áður gerðist í dreifbýlinu, var allan sólarhringinn á vakt, hafði engum öðrum til að dreifa – alltaf reiðubúinn, þegar kallið kæmi, burt séð frá veðri, vindum, flaumi farvatna, sem fyrr á tíð voru jafnan óbrúuð. En lækninn mátti ekkert hindra, þegar mikið lá við, jafnvel lífið sjálft, sbr. ljóðið „Sveinn Pálsson og Kópur“ eftir Grím Thomsen, kvæði, sem ég lærði smádrengur, og gagntók mig til innstu inna. Þar fannst mér ég sjá sanna mynd af sönnum lækni – lækni, sem ekki lét náttúruhamfarir hefta för sína, kallaður til að bjarga lífi barns og móður eins og segir í næst seinasta erindinu:

Úr barns og móður bætti hann þraut,

blessun upp því skar hann.

Önnur laun hann engin hlaut,

ánægður þó var hann.

(kynnið ykkur kvæðið).

Í þessu ljóði finn ég hugsjónalækninn Úlfar Ragnarsson, sem fús var til þjónustu í strjálbýlinu fremur en að hjúfra sig í hægindum þéttbýlisins.

Vafalítið hefur hann oft þurft að þreyta fang við veðráttuna, því þegar ófærðin var hvað mest, ofurauki mönnum og skepnum, brá hann skíðunum sínum fyrir sig – fór í læknisvitjanir á skíðum! Hér mætti því réttilega minnast hans sem „skíðalæknisins“. – Skyldi þetta vera einsdæmi í læknasögu landsins? Mikla aðdáun vakti þetta mér.

Já, sjálfsagt hefur Úlfur bjargað mörgu lífinu, sem annars hefði jafnvel ekki litið ljós dagsins, og í örlæti sínu, því örlátur var hann og óspar á sjálfan sig, fengið álíka há laun og Sveinn Pálsson – ánægjuna af að þjóna og lækna.

Með okkur var náin, kær vinátta og alltaf auðgaði ljúf návist hans. Dagfarslega var hann hæverzkur, prúður og lét ekki mikið yfir sér, en fróðleiksbrunnur vel lesins og hámenntaðs manns.

En nú er hann farinn. Blessuð veri minning hans með þakklæti fyrir allt, sem hann var samfélagi okkar.

Kæra Ásta og aðrir ástvinir. Við sendum ykkur hjartkæra samúð. Guð blessi ykkur öll.

Sólveig, Jón Hjörleifur, börn, tengda- og barnabörn.

Úlfur Ragnarsson hefur kvatt þetta jarðlíf. Það eru forréttindi að hafa fengið að þekkja og umgangast mann eins og hann. Það eru að verða tveir áratugir síðan okkar kynni hófust og sá tími skapaði okkur lífsfyllingu og lífssýn sem ekkert okkar hefði viljað fara á mis við. Það er eins og sumt í lífinu sé fyrirskrifað. Þannig var það með kynni okkar af þeim hjónum Úlfi og Ástu. Við vitum ekki hvort eitthvað í lífinu er tilviljun en það að við kynntumst Úlfi virðist hafa verið skrifað í skýin. Strax frá fyrsta degi var eins og við hefðumst alltaf þekkst.

Úlfur var þessi hlýi umvefjandi leiðtogi sem strax var farinn að fræða og gefa af sinni reynslu og þekkingu í andlegum málum. Hann hreif alla í kringum sig í ferðalag um ókunnar lendur hugans og hið óræða og ókannaða. Við áttum einnig því láni að fagna að ferðast með honum og Ástu, sem lifir mann sinn, um víðlendur þessa heims og þar var hann ekki síður vel að sér og fræðandi. Við í litla hugleiðsluhópnum þökkum honum kærlega fyrir alla handleiðsluna og lífsspekina sem hann gaf okkur. Kynnin við Úlf hafa gert líf okkar innihaldsríkara og gefið okkur þá vissu að ekki er allt sem sýnist. Við vitum að Úlfur mun halda áfram að miðla af visku og þekkingu sinni hvar sem hann fer.

Við vottum Ástu og fjölskyldu okkar dýpstu samúð.

Anna og Guðbjartur, Baldur

og Þórey, Hjördís og Gísli.

Katrín Sívertsen

Föstudaginn 2. febrúar, 2007 - Minningargreinar

Katrín Sívertsen

Katrín Sigríður Sívertsen fæddist í Reykjavík hinn 15. október 1927. Hún lést á líknardeild Landspítalans á Landakoti hinn 27. janúar síðastliðinn. Foreldrar hennar voru Jón Sívertsen, skólastjóri Verslunarskóla Íslands, f. 1889, d.

Katrín Sigríður Sívertsen fæddist í Reykjavík hinn 15. október 1927. Hún lést á líknardeild Landspítalans á Landakoti hinn 27. janúar síðastliðinn. Foreldrar hennar voru Jón Sívertsen, skólastjóri Verslunarskóla Íslands, f. 1889, d. 1947 og Hildur Helgadóttir Zoëga, fatahönnuður og kaupkona, f. 1898, d. 1971. Katrín var yngst þriggja barna þeirra. Hin voru Guðmundur Sívertsen, skipstjóri og siglingarfræðingur, f. 1919, d. 1992, Geirþrúður Hildur Bernhöft, guðfræðingur fyrst kvenna á Íslandi, ellimálafulltrúi Reykjavíkurborgar og alþingiskona, f. 1921, d. 1987. Hálfbróðir Katrínar var Marteinn Sívertsen, húsasmíðameistari og kennari, f. 1912, d. 2001.

Katrín giftist 5. nóvember 1948 dr. Jakobi Sigurðssyni, verkfræðingi og útgerðarmanni, f. á Veðramóti í Skagafirði 15. febrúar 1916. Jakob lést 27. september síðastliðinn. Foreldrar hans voru Sigurður Árni Björnsson, bóndi á Veðramóti og síðar framfærslufulltrúi í Reykjavík, f. 1884, d. 1964, og Sigurbjörg Guðmundsdóttir, f. 1884, d. 1973.

Katrín og Jakob eignuðust þrjú börn. Þau eru: 1) Hildur Deakin félagsfræðingur, f. 17. desember 1949, maki Bill Deakin geðlæknir, f. 5. júlí 1949. Dætur þeirra eru þrjár: Julia Brynja Deakin, f. 1976, maki Michael Deakin, f. 1970, sonur þeirra er Ingo, f. 2005, Katherine Edda Escott, f. 1979, maki Harry Escott, f. 1976, og Inga Heather Deakin, f. 1983. 2) Björg Jakobsdóttir Mið-Austurlandafræðingur, f. 6. janúar 1953. 3) Jón Örn Jakobsson verkfræðingur, f. 5. október 1957, fyrri kona Hallfríður Helgadóttir, ritari forstjóra, f. 11. september 1957. Dætur þeirra eru Katrín, f. 1984, unnusti Magnús Heiðar Björnsson, og Hulda, f. 1986, unnusti Birgir Sævarsson. Seinni kona Erna Eiríksdóttir viðskiptafræðingur, f. 11. september 1963. Dóttir þeirra er Hildur Helga, f. 1995.

Katrín hóf nám sitt í barnaskóla hjá systrunum í Landakotsskóla, en lauk skólagöngunni í verslunarskóla Niels Broch í Kaupmannahöfn. Að loknu námi starfaði Katrín hjá Stjórnarráðinu í Arnarhvoli. Síðar á ævinni lauk hún námi sem leiðsögumaður og starfaði við það í mörg ár. Þá starfaði hún einnig við verslunarstörf, við gestamóttöku á Hótel Borg og í Tryggingastofnun ríkisins. Katrín sinnti ýmsum félags- og trúnaðarstörfum. Starfaði hún lengi við Laugarneskirkju, bæði sem formaður kvenfélagsins og í sóknarnefnd kirkjunnar. Þá var Katrín félagi í alþjóðlegu Sam frímúrarareglunni á Íslandi í mörg ár.

Útför Katrínar verður gerð frá Hallgrímskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 15.

Elskuleg tengdamóðir mín, Katrín Sívertsen, lést síðastliðinn laugardag eftir harða baráttu við krabbamein. Fráfall hennar bar að nákvæmlega fjórum mánuðum eftir að Jakob tengdapabbi lagði upp í sína hinstu för, þannig að skammt hefur verið stórra högga á milli í fjölskyldunni.

Katrínu hitti ég fyrst fyrir tæpum 17 árum þegar við Jón Örn sonur hennar kynntumst. Þau hjónin tóku mér vel og varð ég strax hluti af þeirra fjölskyldu. Það var sérstaklega ánægjulegt að fylgjast með farsælu hjónabandi þeirra Katrínar og Jakobs, en þau voru glæsilegt par. Þau giftu sig árið 1948, þegar Katrín var aðeins 21 árs gömul, ung og fögur, en Jakob 32 ára, veraldarvanur ungur maður sem nýkominn var úr doktorsnámi frá Bandaríkjunum. Á brúðkaupsdaginn undirrituðu þau samning um kaup á húsnæði í byggingu, neðri hæðinni að Hraunteigi 28 í Reykjavík. Þar bjuggu þau alla sína tíð og ólu upp Hildi, Björgu og Jón Örn. Jakob rak lengst af fiskvinnslu og útgerð í Reykjavík og vann oft langan vinnudag. Þótt mestur tími Katrínar hafi á árum áður farið í að annast börnin og heimilið og standa við hlið síns önnum kafna eiginmanns, þá naut hún sín við ýmislegt sem hún hafði áhuga á. Katrín tók vel á móti gestum og fyrr á árum, þegar börnin hennar bjuggu enn heima á Hraunteigi, var oft mikill gestagangur og stóð húsið alltaf opið vinum og vandamönnum. Katrín var góður vinur barna sinna og voru hún og Björg einstakar mæðgur og vinkonur og eyddu miklum tíma saman á undanförnum árum.

Tengdamóðir mín var trúuð kona og starfaði í gegnum tíðina mikið fyrir kirkjuna sína, Laugarneskirkju. Hún var meðal annars formaður kvenfélagsins í fjölda ára og sat í sóknarnefnd. Katrín var félagi í Alþjóða Sam-frímúrarareglunni á Íslandi og naut þess starfs sem þar fór fram.

Katrín fór í gegnum lífið með sína einstöku lund og jafnaðargeð. Hún elskaði frið og ró. Húmorinn var samt aldrei langt undan og allt fram á síðasta dag nutum við hennar létta skaps og jákvæðni. Hún sagði okkur oft fyndnar smásögur og tók gjarnan skemmtilega til orða. Aldrei man ég eftir að hafa heyrt Katrínu rífast eða skammast, sama hvað á gekk. Samband þeirra Jakobs var einstakt í þá tæpu sex áratugi sem þau áttu saman, en þau sýndu hvort öðru mikla virðingu í erli dagsins. Ég er viss um að góða skapið hennar Katrínar og jafnaðargeðið hefur átt stóran þátt í því hversu vel gekk í þeim efnum því að oft reyndi á þolinmæðina þegar tímaplön hins önnum kafna eiginmanns stóðust ekki.

Tengdamamma naut þess að ferðast víða um heim, bæði innan lands og utan. Fyrir mörgum árum lauk hún leiðsögumannaprófi og starfaði um nokkurt skeið sem leiðsögumaður á Íslandi. Þar kom sér vel góð tungumálakunnátta Katrínar, en eftir nám sitt í Danmörku og í Goethe Institute í Þýskalandi lá vel fyrir henni að umgangast útlendinga. Áhugi Katrínar á náttúru Íslands, jarðfræði og sögu nýttist vel í leiðsögumannsstarfinu. Uppáhaldsstaður Katrínar á Íslandi var Þingvellir, sem hún heimsótti gjarnan. Hún naut þess að heimsækja dætur sínar erlendis, Hildi og fjölskyldu í Manchester og Björgu á meðan hún bjó erlendis, lengst af í New York.

Katrínu var margt til lista lagt. Hún var góð saumakona, enda átti hún ekki langt að sækja þá hæfileika því Hildur móðir hennar starfaði sem fatahönnuður og saumakona bæði á Íslandi og í Bandaríkjunum. Katrín hafði auk þess mikinn áhuga á myndlist og glerskurði. Hún stundaði um skeið nám í myndlistarskóla og málaði í frístundum. Þá var Katrín mjög góður kokkur og hélt oft stór boð fyrir fjölskyldu og vini. Ég hef svo sannarlega notið góðs af því sem tengdamamma kenndi syni sínum í matargerð og ýmsum heimilisstörfum.

Tengdamóðir mín var frændrækin og áhugasöm um ættfræði. Sjálf var hún ættuð úr Hrappsey á Breiðafirði og var stolt af uppruna sínum, eins og sýndi sig á fjölmennu ættarmóti sem Katrín skipulagði ásamt frændfólki fyrir nokkrum árum og haldið var í Stykkishólmi. Katrín útskýrði það hvað henni lá oft hátt rómur einmitt með því að eyjarskeggjar á Breiðafirði þyrftu að tala mjög hátt til að yfirgnæfa gargið í fuglunum.

Katrín eignaðist sex ömmudætur og sýndi uppvexti þeirra og menntun mikinn áhuga. Tvær þeirra eru nöfnur ömmu sinnar. Þrjár stelpnanna, Julia, Kata og Inga, eru fæddar og uppaldar í Englandi. Það kom ekki í veg fyrir að þær væru í góðu sambandi við ömmu og afa á Íslandi eins og þær Katrín, Hulda og Hildur Helga. Árið 2005 fæddist svo loks Ingo, fyrsta langömmubarnið. Ingo er sonur Juliu og býr í Englandi, en Katrín náði að kynnast honum og njóta ánægjulegra samverustunda með langömmustráknum sínum bæði í Englandi og hér heima. Svo var tengdamamma óhrædd við að nýta sér tæknina til að eiga samskipti við fjölskylduna sína í Englandi. Á síðasta ári eignaðist hún nýja fartölvu og nýtti óspart þann möguleika að ræða við og sjá fjölskylduna í gegnum tölvuna.

Hildur Helga dóttir okkar Jóns, sem nú er á 12. ári, átti margar skemmtilegar samverustundir með ömmu sinni. Amma Kata sótti hana oft í leikskólann og í Ísaksskóla á sínum tíma og svo nýttu þær tímann til að syngja saman, læra ný lög, spila og spjalla. Hildi fannst alltaf gott að koma á Hraunteiginn til ömmu og afa. Foreldrar mínir áttu líka fjölmargar ánægjulegar samverustundir með Katrínu og Jakobi í gegnum árin, sérstaklega í matarboðum hjá okkur Jóni. Náðu þau öll einstaklega vel saman þrátt fyrir nokkurn aldursmun, en Jakob var á sama aldri og afar mínir og ömmur. Þau gátu endalaust spjallað, oft svo mikið að við Jón hefðum sennilega getað læðst í burtu án þess að eftir því yrði tekið.

Elsku fallega Katrín mín. Síðastliðið vor kom í ljós að þú gekkst ekki heil til skógar. Þú tókst æðrulaus á móti þínum veikindum og fráfalli Jakobs. Við söknum þín óendanlega mikið og eigum eftir að sætta okkur við að við fengum ekki að hafa þig lengur hjá okkur eftir að Jakob dó. Þegar ég sat hjá þér og hélt í höndina á þér á Landakoti dagana fyrir andlátið gerði ég mér grein fyrir því hversu margt mun breytast nú eftir að þið eruð bæði farin frá okkur. Þá er mikilvægt að fjölskyldan standi vel saman og minnist ykkar og þess anda sem ríkti á Hraunteignum.

Guð geymi þig, elsku Katrín mín. Ég er þess fullviss að Jakob hefur nú tekið þig í faðm sinn og leiðir þig um á nýjum og framandi slóðum. Ástarþakkir fyrir samveruna og hversu góð þú varst við mig og okkur öll.

Fyrir hönd fjölskyldunnar vil ég að lokum þakka starfsfólki á líknardeild Landakotsspítala fyrir einstaka alúð og frábæra umönnun í veikindum Katrínar.

Erna Eiríksdóttir.

Elsku besta amma Kata, þetta gerðist allt svo skyndilega, fyrst fór afi og svo þú fjórum mánuðum seinna. Afi var alla tíð hraustur maður en orðinn gamall, svo fráfall hans er í raun gangur lífsins. Við vonuðum hins vegar að þú myndir fá nokkur góð ár í viðbót til að njóta lífsins og til að fylgjast með afkomendum þínum fjölga, vaxa og dafna.

Þegar við hugsum til baka er margt sem fer í gegnum hugann.

Fyrst er að nefna allar heimsóknirnar á Hraunteiginn, kjúlla í poka með gulrótum og ís í skemmtilegum skálum í desert. Það verður skrítið að geta ekki komið við hjá þér eftir æfingar í Laugardalnum til að fá sér eitthvað í gogginn.

Þú hafðir gaman af tónlist og kenndir okkur systrum mikið af lögum sem þú lést okkur svo syngja fyrir afa. Þú áttir það jafnvel til að láta okkur syngja fyrir framan fullt af gestum þegar þú varst með matarboð heima. Það var líka mjög skemmtilegt þegar þú kenndir okkur að dansa "fugladansinn" og við skemmtum okkur allar jafn vel.

Kötu er minnisstæð ferð ykkar "nabbanna", þ.e. nafnanna, til London sumarið 1998, árið sem Kata fermdist. Þú sýndir henni stórborgina og þið fóruð svo saman til Manchester að heimsækja Hildi frænku og fjölskyldu.

Hulda hafði svo gaman af því að skoða málverkin sem þú málaðir svo listilega. Hún dáðist að þeim endalaust en þú varst alltaf svo hógvær. Annað sameiginlegt áhugamál ykkar Huldu var efni og saumaskapur, en Hulda var mjög upp með sér þegar þú gafst henni tvær fullar kistur af efnum sem þú hafðir fengið frá Hildi mömmu þinni og langömmu okkar. Hún starfaði við fatahönnun og saumaskap bæði í Reykjavík og í New York. Þar hannaði hún og saumaði kjóla fyrir ýmsar frægar konur, meðal annars leikkonuna Judy Garland og frú Johnson, þáverandi forsetafrú Bandaríkjanna.

Hildur Helga, eða "litla manneskjan" eins og þú kallaðir hana þegar hún var lítil, var á leikskólanum Hofi í næstu götu við Hraunteiginn og þangað sóttir þú hana oft. Þið eydduð svo eftirmiðdeginum saman, sunguð skemmtileg lög, spiluðuð svartapétur og brölluðuð ýmislegt. Þú eldaðir oft handa henni ýsu og kartöflur með miklu smjöri og stappaðir því svo öllu saman, en það þótti Hildi gott.

Við munum hversu hress þú varst í brúðkaupinu hjá Kötu og Harry í Manchester síðasta vor. Þú varst svo fín og talaðir við stóran hluta veislugesta eins og þér einni var lagið. Það var ekki að sjá á þér að þín biði aðgerð á Íslandi. Ekki kvartaðir þú yfir neinu síðasta árið þó þú hefðir nú tilefni til, heldur talaðir stöðugt um það hversu þakklát þú værir fyrir allt. Þakklát fyrir að geta komið í brúðkaupið og núna síðast fyrir að ná að halda jólin þar sem við vorum öll saman.

Það mun aldrei renna Kötu úr minni hvernig þú kvaddir hana rúmri viku áður en þú lést. Það var eins og þú vissir að næst þegar hún kæmi til þín hefðir þú ekki kraft til að kveðja. Elsku amma Kata. Þú varst einstök og við lofum að koma söngvunum og bænunum sem þú kenndir okkur systrum til næstu kynslóðar. Guð geymi þig elsku amma.

Þínar sonardætur

Katrín, Hulda og Hildur Helga.

Í dag er til moldar borin móðursystir mín Katrín Sigríður Sívertsen.

Að henni stóðu sterkir stofnar, en Katrín var dóttir hjónanna Hildar Zoëga, fatahönnuðar og kaupkonu, dóttur Helga Zoëga kaupmanns og Geirþrúðar Clausen og Jóns Sívertsen, skólastjóra Verzlunarskóla Íslands. Jón var fæddur í Arney á Breiðafirði, sonur Þorvaldar Sívertsen, óðalsbónda í Hrappsey, og Helenu Ebenesersdóttur frá Skarði á Skarðsströnd.

Systkini Katrínar voru þau Geirþrúður Hildur Bernhöft, Guðmundur Síverten og hálfbróðir, samfeðra, Marteinn Sívertsen.

Katrín ólst upp í Reykjavík, en eftir gagnfræðapróf hélt hún til Danmerkur, þar sem hún stundaði nám í Verslunarskóla Níelsar Boch. Eftir heimkomuna starfaði hún í Stjórnarráðinu í Reykjavík.

Árið 1948 giftist Katrín eiginmanni sínum, dr. Jakobi Sigurðssyni, og var hún þá liðlega 21 árs gömul.

Katrín var glæsileg kona, fríð sínum og bar sig ávallt vel. Hún var vel greind, lífsglöð og glaðvær og lagði ávallt gott til mála, er rædd voru, án þess þó að hvika frá sínum skoðunum. Hún var alla sína tíð mikill fagurkeri og naut þess að fylgjast með viðburðum í menningarlífi borgarinnar. Sótti hún sýningar og tónleika svo lengi sem kraftar hennar leyfðu.

Félagsmál voru henni hugleikin og sat hún m.a. í sóknarnefnd Laugarneskirkju og var formaður kvenfélagsins þar til margra ára.

Þá starfaði hún einnig í Sam frímúrarareglunni.

Á síðastliðnu sumri greindist Katrín með erfiðan illkynja sjúkdóm, sem ekki reyndist unnt að ráða við. Var þá hafin lyfjameðferð, sem skilaði takmörkuðum árangri. Í framhaldi legu á Landspítalanum, nú í ársbyrjun, lagðist Katrín inn á líknardeild Landakotsspítala. Dró hratt af henni og andaðist hún þar, þorrin kröftum hinn 27. janúar síðastliðinn, aðeins fjórum mánuðum eftir andlát eiginmanns síns.

Mínar fyrstu minningar eru bundnar Katrínu móðursystur minni en ég naut umönnunar hennar sem barn. Samband okkar hefur alla tíð verið náið, ekki síst hin síðustu ár. Minnist ég ánægjulegs ættarmóts og ferðar út í Hrappsey árið 2003, en þá var minnst 80 ára búsetu forfeðra okkar þar og minnisvarði reistur af því tilefni. Nutum við þeirrar ferðar og þá ekki síst göngu okkar á fjöru um úteyjarnar meðal æðarfugla og annarra frumbyggja eyjanna. Var ævintýralegt að fá að ganga með henni þar í slóð forfeðranna.

Samverustundir okkar að undanförnu hafa kennt mér mikið, en þrátt fyrir erfiðleika hennar undanfarna mánuði hefur hugur hennar einkennst af jafnaðargeði og jákvæði.

Aldrei heyrði ég frá henni æðruorð.

Með Katrínu er gengin góð og merk kona.

Þakka ég og fjölskylda mín vináttu hennar og samfylgd um leið og við vottum börnum hennar, Hildi, Björgu, Jóni Erni og fjölskyldum þeirra, okkar dýpstu samúð.

Blessuð sé minning hennar.

Hildur Bernhöft.

Katrín Sigríður Sívertsen vígðist í Sam-Frímúrararegluna 17. apríl 1979, í St. Ými 724. Gekk í stúkuna st. Sindra nr. 1571 í september 1992. Í þeirri stúku starfaði Katrín síðan. Katrín var góður frímúrari, hjálpsöm og fús til allra starfa. Við sem störfuðum með henni til margra ára, söknum góðrar reglusystur, sem gott var að eiga að vini. Henni eru hér með þökkuð störf í þágu reglunnar.

Börnum og tengdabörnum Katrínar sendum við innilegar samúðarkveðjur.

Þegar æviröðull rennur,

rökkvar fyrir sjónum þér,

hræðstu eigi, hel er fortjald,

hinum megin birtan er.

Höndin, sem þig hingað leiddi,

himins til þig aftur ber.

Drottinn elskar, – Drottinn vakir

daga og nætur yfir þér.

(Sigurður Kristófer Pétursson.)

Hvíl í friði, kæra Katrín.

Systkinin í st. Sindra nr. 1571.

Geir Reginn Jóhannesson

Föstudaginn 26. janúar, 2007 - Minningargreinar

Geir Reginn Jóhannesson

Geir Reginn Jóhannesson fæddist í Reykjavík 26. mars 1949. Hann lést á heimili sínu 16. janúar síðastliðinn. Foreldrar hans voru Jóhannes Geir Jónsson listmálari, f. á Sauðárkróki 24. júní 1927, d. 29. júní 2003, og Ásta Sigurðardóttir rithöfundur, f.

Geir Reginn Jóhannesson fæddist í Reykjavík 26. mars 1949. Hann lést á heimili sínu 16. janúar síðastliðinn. Foreldrar hans voru Jóhannes Geir Jónsson listmálari, f. á Sauðárkróki 24. júní 1927, d. 29. júní 2003, og Ásta Sigurðardóttir rithöfundur, f. á Litla-Hrauni í Kolbeinsstaðahreppi 1. apríl 1930, d. 21. desember 1971. Sammæðra hálfsystkini Geirs Regins eru Dagný, f. 31.10. 1958, Þórir Jökull, f. 2.11. 1959, Böðvar Bjarki, f. 2.11. 1960, Kolbeinn, f. 24.1. 1962, og Guðný Ása, f. 11.6. 1964.

Barnsmóðir Geirs er Greta Björg Úlfsdóttir. Þeirra barn er Eysteinn, f. 26. desember 1972.

Sambýliskona Eysteins er Sólveig María Jörgensen, f. 14.8. 1962.

Geir ólst að mestu upp á Þinghólsbrautinni í Kópavogi hjá ömmu sinni, Þórönnu Guðmundsdóttur. Hann lauk stúdentsprófi 1969 frá MR og stundaði síðan nám í rafmagnsverkfræði við Háskóla Íslands. Þaðan lá leiðin til háskólans í Lundi í Svíþjóð í áframhaldandi nám í rafmagnsverkfræði og tölvunarfræðum.

Geir vann lengst af sem verktaki í tölvuforritun fyrir ýmsar stofnanir og fyrirtæki, s.s. Símann, Apótekarafélagið, Sparisjóð vélstjóra o.fl.

Útför Geirs verður gerð frá Fossvogskapellu í dag og hefst athöfnin klukkan 13.

Manneskja

elskaðu hina

dauðlegu mynd

hins ódauðlega

(Inger Christensen.

Þýð. Valdimar Tómasson.)

Það sannaðist á Geir R. Jóhannessyni að ekki fara alltaf saman gæfa og gjörvileiki eða lífslán og leiftrandi gáfur. Að Geir stóðu sterkir stofnar. Foreldrar hans voru Jóhannes Geir listmálari og hin kunna skáldkona Ásta Sigurðardóttir. Drengurinn ólst upp hjá móðurömmu sinni. Sem barn var hann jafnan stilltur vel, eilítið fullorðinslegur. Snemma nokkur einfari. Sóttist nám með ágætum og hélt á sínum tíma til verkfræðináms í Lundi.

Mín trú er sú að Geir hafi snemma og löngum upplifað mikla höfnun og söknuð, sem hann byrgði bak við ytri brynju, karlmannlegt fas og hvatskeytleik. Slík persónugerð auðveldar ekki náin tengsl eða mannleg samskipti í hörðum heimi.

Er Geir kom frá Lundi sneri hann sér einkum að tölvuvinnu, forritun o.þ.h. og var meðal brautryðjenda á þeim vettvangi. Starfaði við þetta lengi með góðum árangri. Er tölvubylgjan mikla tók að rísa hygg ég að hann hafi ekki haft varann á og misst að nokkru af tækniþróunarlestinni sem geystist hjá. Fjármálagreind hafði hann einnig í óheppilega litlum mæli.

Hin síðari ár gekk honum ver að fá starf við sitt hæfi og harðnaði þá á dalnum. Allra síðustu árin voru ættfræðirannsóknir meðal þess er hann lagði lið og einnig vann hann að myndatöku og skráningu á málverkum og teikningum föður síns.

Sú mynd af Geir sem lifir í minni mínu er af næmum, viðkvæmum, listrænum og örlátum manni sem hafði mikla ánægju af og þörf fyrir félagsskap og samræður. Við leiðarlok birtist heildarmyndin.

Magnús Skúlason.

Stúdentsárin eru sögð æskuglöð í ljóði, og víst var það svo á Gamla garði við upphaf áttunda áratugar aldarinnar sem leið – og stundum var raunar lítt af setningi slegið. Á Garði safnaðist saman ungt fólk víðs vegar að til að stunda nám við Háskóla Íslands, lífsgleði var mikil, Glaumbær skammt undan, og margir að koma til borgarinnar í fyrsta sinn til dvalar og voru eins og kálfar á vori fyrsta misserið – jafnvel lengur. Það lætur að líkum að menn bundust vináttuböndum í svo nánu sambýli sem var á Garði.

Geir Reginn Jóhannesson var einn í þessum hópi og raunar sá sem allir veittu eftirtekt þar sem hann fór, því að hann var sérstakur á marga lund. Hann var hávaxinn, með eldrautt hár sem hann lét skera með sérstökum hætti, rauðskeggjaður með stór græn augu og miklar augnabrýn, fremur smámynntur og þó djarfmæltur og óvæginn í orðum, gat verið þóttafullur í framgöngu. Við bjuggum á sama gangi í þrjá vetur og varð vel til vina, sátum oft á síðkvöldum að spjalli, litum stundum inn til Jóhannesar listmálara föður hans sem þá bjó í Þingholtum og var ævinlega spjallað um gamla tíma í Skagafirði þar sem Jóhannes ólst upp og var mikill sagnabrunnur; oftar en ekki var gull í glasi og létt gangan heim.

Geir Reginn var einfari og gekk ævinlega eigin götur og oft um torleiði. Hann var eldskarpur námsmaður, en stundaði skólann illa og tók þó góð próf um síðir. Hann var mjög viðkvæmur í lund, ör og reiddist oft ákaflega, var þá óvæginn og afdráttarlaus í athöfnum, sem oft kom honum illa, stundum deilugjarn og afar langrækinn. Mörgum mun hafa sviðið undan orðum hans og vissulega tók hann oft nærri sér ádeilur sem hann varð fyrir; ræddi það þó lítt eða ekki en byrgði með sér og mundi. Hann var veitull vinum sínum og skemmtilegur viðræðu í góðu tómi. Allur lífsmáti hans var fjarri meðalhófi. Hann keypti sér mótorhjól fremur en íbúð og olli það sundurþykkju með þeim Jóhannesi. Hann var ölkær í meira lagi og sér til skaða. Hann vann lengi við margvísleg tölvufræði, afburðamaður á því sviði, en afkoman var ei að síður gloppótt vegna fjarveru; var yfirleitt á eigin vegum að starfi og umhverfi hans að jafnaði víðs fjarri borgaralegri kurt. "Lífsins eru leiðir strangar" orti Grímur Thomsen, "lítið er hér um frið og ró".

Að loknu námi fetaði hver Garðbúi sína slóð út í margvíslega kima samfélagsins, en við höfum alltaf vitað hver af öðrum, og jafnan er bros á vörum þegar menn hittast, því að flestir þessara gömlu daga liðu með gleðibragði. Nú er hins vegar skarð fyrir skildi þegar Geir Reginn er allur og veröldin snauðari. Ég kveð hann með ljóði Hannesar Péturssonar, Undir vetrarhimni:

Hví gæti það ekki verið

vilji Höfundarins –

tilgangur

sem oss tekst aldrei að skilja

að hver maður sofni

svefninum endalausa

hverfi til þagnarinnar

þaðan sem hann kom?

Hví skyldi vera merkingarlaust

að mynnast út í þögnina

þá dularfullu þögn

sem drýpur af stjörnunum?

Ástvinum hans sendi ég samúðarkveðju.

Sölvi Sveinsson.

Um miðjan sjöunda áratuginn flutti ég í Kópavoginn og tóku innfæddir mér vel. Á meðal þeirra var einn hávaxinn, rauðhærður með liðað hár og mikill spekúlant. Áhugamálin sköruðust, vélar, tól og tæki. Geir bjó hjá ömmu sinni og Oddnýju móðursystur á Þinghólsbraut. Á þeim árum var talað, hugsað og þeyst um á skellinöðrum, lengri eða skemmri vegalengdir, rykugir svo aðeins sást í augun. Geir átti þá rauðan fjögurra gíra fák, sá komst hraðast niður Hraðametsbrekkuna undan vindi. Enn vita aðeins fáir úr innsta hring hvar Hraðametsbrekkan er.

Þegar bílprófsaldri var náð var draumur allra að aka bíl sem oftast og sem lengst. Á þeim tíma átti Oddný örfárra ára gamlan rauðan Ford, sem var "aðeins" sex gata. Við lestur erlendra tímarita hafði Geir séð grein í bandarísku bílablaði um hvernig hægt væri að betrumbæta snerpu bílsins með því að setja í skottið túrbínu, sem gengi á hvers kyns olíum, þar með töldu innlenda orkugjafanum hvallýsi, sem kostaði þá minna en ekki neitt. Ég býst við að fjármagnsskortur, sem þá hét blankheit, hafi orðið til að þessi áform voru lögð til hliðar. Þess í stað fjárfesti Geir í svörtu tveggja strokka mótorhjóli og viðeigandi ökuleyfi og fór oft á því í Menntaskólann svo eftir var tekið.Námið í menntaskóla gekk vel, einkum stærðfræðin, og leitaði stærðfræðikennarinn ævinlega til Geirs þegar skólataflan var fullskrifuð af stærðfræðitáknum en eitthvað vantaði upp á til að dæmið gengi upp. Ekki var Geir lengi að átta sig á villunni, þótt hann væri niðursokkinn við dæmi úr námsefni næstu ára. Á þessum árum var Geir heimagangur hjá mér og í sérstöku uppáhaldi hjá foreldrum mínum. Faðir minn heilsaði honum ævinlega með "hvað segir Barbarossa", og var þá vísað til hins mikla rauða skeggs sem þá huldi andlit Geirs. Svarið var "það er erfitt í Rússlandi". Tengslin héldust ævilangt og hann bauð gömlu konunni sem komin var á elliheimili í bíltúra.

Árin liðu, skólafélagar fóru út um allar jarðir, hver í sitt sérnám, tengslin minnkuðu, en styrktust aftur við stúdentafagnaði.

Að leiðarlokum votta ég syni hans og aðstandendum mína dýpstu samúð.

Hilmar Karlsson.

Djúpt er til botns og hátt til himins stjarna;

hugur minn vildi kanna stigu báða.

En lítið er vald þitt, máttur moldarbarna;

mikil er gátan sú, er viltu ráða.

(Magnús Ásgeirsson)

Mér er orða vant, vinur minn Geir Reginn er dáinn um aldur fram. Ég man vel eftir því þegar ég sá hann fyrst, það var þegar við hófum báðir nám í verkfræði við HÍ haustið 1969. Strax í fyrsta tímanum veitti ég athygli sérkennilegum ungum manni á fremsta bekk, rauðhærðum með þykkt yfirvararskegg.

Við kynntumst og höfum þekkst síðan. Við vorum líka samtíða um skeið í Lundi í Svíþjóð, þótt Geir ílentist ekki í verkfræðináminu og hallaðist meira að stærðfræði og forritun.

Heimurinn er lítill og ég komst brátt að því að hann var kominn af fólki, sem ég þekkti. Afi hans var Jón Þ. Björnsson frá Veðramóti, en þaðan er margt hæfileikafólk ættað. Sem barn og unglingur kom ég oft á heimili Jóns og Rósu Stefánsdóttur á Sauðárkróki, en þau voru góðir vinir foreldra minna.

Við áttum það sameiginlegt að hafa áhuga á vísindalegum pælingum um dýpstu rök tilverunnar og ófáar bækurnar um þessi efni og ýmis önnur, sem við skiptumst á í gegnum tíðina. Geir var ótrúlega fundvís á góðar bækur. Og ekki má heldur gleyma vísindaskáldskapnum. Það var nörd í okkur báðum. Og á góðri stund var glösum lyft.

Geir átti ekki fjölskylduláni að fagna. Hann var einmana í æsku og honum bjó í brjósti ákveðin biturð. Hann bjó einn nær alla tíð, eftir að hann komst á fullorðinsár. En hann lætur eftir sig einn son, Eystein, sem var honum kær. Og hann hafði mætur á föður sínum, Jóhannesi Geir, og list hans, þótt samband þeirra á milli væri oftar en ekki fremur stirt. Móður hans, Ástu Sigurðardóttur skáldkonu, kynntist ég ekki, en hún lézt 1971.

Fyrir um tveimur árum áttum við konan mín, Halldóra, góða samferð með Geir frá Reykjavík til Egilsstaða, á samkomu Dánufjelagsins (nafngiftin er Geirs), sem er óformlegur félagsskapur nokkurra vina, sem hófu nám í HÍ fyrir meira en 37 árum.

Það er með söknuði, sem við kveðjum Geir. Hann var um margt sérlundaður. Hann var vinur vina sinna, en hann var ekki allra. Hann var greiðvikinn og örlátur, þegar hann vildi það við hafa. Hann var einnig listrænn í sér, eins og hann átti kyn til, hafði góða kímnigáfu og gat brugðið fyrir sig hagmælsku, ef því var að skipta. Hann hafði afar góðar stærðfræðigáfur, hann sá einhvern veginn dýpra og lengra en aðrir. Mig langar að birta í lokin hluta úr tölvupósti, sem hann sendi mér fyrir nokkrum árum:

"Ekki hef ég samt verið alveg dauður "intellektúellt" þennan tíma, ég hef td stúderað sk. Clifford algebru og analýsu og tel það vera það sem koma skal og verður kennt í stað vektor-stússins sem við lærðum. Fannst þér aldrei neitt skrýtið við td krossmargfeldið? Þetta er bæði fýsískt og matematískt viðrini, trikk sem virkar aðeins í 3 víddum (reyndar 7 líka víst) en samsvörun þess í Clifford-algebru er deginum ljósari í öllum víddum, einfaldleikinn uppmálaður."

Vertu sæll, Geir, og þökk fyrir samfylgdina.

Kristján Bjartmarsson.

Kveðja frá félögum í VI-T, MR 1969

Við í 6.T í MR vorum ákaflega fjölskrúðugur hópur. Bara það að vera að mestu leyti utanbæjarmenn, úr Kópavoginum og Hafnarfirðinum, þjappaði okkur saman á sérstakan hátt svo eftir var tekið. Allir vorum við meira og minna sérstakir en Geir var á ýmsan hátt sérstakastur okkar allra. Hann kom úr Kópavoginum og sótti ættir sínar til listamanna í báðar áttir. Við áttum því alveg eins von á því að hann færi sjálfur inn á þær brautir, en það var þó ekki áberandi, nema það einkenni listamannsins að fara sínar eigin leiðir og láta okkur samferðamönnunum það eftir, að reyna að skilja hann og halda í við hann.

Hann var langt á undan okkur flestum er varðaði tölvur og raunvísindi og þess er getið í Faunu ´69 að þá þegar var það hans æðsti draumur að eiga eigin tölvu. Orð sem þá varla fannst í orðabók. Hann var fyrirliði okkar í stærðfræði og leituðu kennarar okkar gjarnan til hans þegar illa gekk; "hvernig gerum við nú þetta aftur, Geir?" eða "hvar gerði ég eiginlega vitleysu í þessu núna, Geir?"

Það kom því ekkert á óvart þegar Geir valdi að leggja stund á verkfræði og stærðfræði við Háskóla Íslands og framhaldsnám í tölvunarfræðum í Svíþjóð.

Í Faunu hinni nýju 1994, kemur fram það markmið Geirs að verða sjötugur. John Lennon sagði einhvern tímann á sínu stutta æviskeiði: "Lífið er eitthvað sem bara gerist meðan þú ert önnum kafinn við að leggja önnur plön."

Þannig vill það nú oft verða og nú hefur fækkað í hópnum okkar þótt plönin hafi verið önnur. Við sem eftir sitjum minnumst Geirs sem sérstaks félaga með framúrskarandi hæfileika og sérstakan stíl. Hann var alla tíð okkar og í hópnum okkar og þótt við hittumst kannski ekki oft síðustu árin, varla nema á stúdentsafmælunum, þá var alltaf eins og við hefðum hist í gær.

Við söknum Geirs og búum ávallt að þeim áhrifum sem nærvera hans hafði á okkur. Jafnframt færum aðstandendum hans okkar bestu kveðjur.

Bekkjarfélagar 6.T, MR 1969.

Minnie Leósdóttir

Laugardaginn 15. júní, 2002 - Minningargreinar

MINNÝ GUNNLAUG LEÓSDÓTTIR

Minný Gunnlaug Leósdóttir hjúkrunarkona fæddist á Siglufirði 24. júlí 1934. Hún lést á Landspítala í Fossvogi 3. júní síðastliðinn. Foreldrar hennar voru Leó Jónsson, f. 7. sept. 1909, d. 31. jan. 1996, og Sóley Gunnlaugsdóttir, f. 19. ágúst 1908, d. 31.

Minný Gunnlaug Leósdóttir hjúkrunarkona fæddist á Siglufirði 24. júlí 1934. Hún lést á Landspítala í Fossvogi 3. júní síðastliðinn. Foreldrar hennar voru Leó Jónsson, f. 7. sept. 1909, d. 31. jan. 1996, og Sóley Gunnlaugsdóttir, f. 19. ágúst 1908, d. 31. des. 1994. Bróðir hennar var Gunnar Guðfinnur Jón Leósson, f. 26. jan. 1933, d. 27. mars 1994.

Hinn 1. des. 1963 giftist Minný Eiríki Hauki Stefánssyni, f. 24. ág. 1933, d. 17. júlí 1992. Foreldrar hans voru Stefán Vagnsson og Helga Jónsdóttir. Sonur Minnýjar frá fyrri sambúð er Leó Reynir Ólason, f. 9. nóv. 1955. Sambýliskona hans er Margrét Ingibjörg Jónsdóttir frá Þingeyri, f. 11. febr. 1955. Börn þeirra eru Gunnlaugur Óli Leósson, f. 8. júlí 1988, og Halldóra Minný Leósdóttir, f. 9. nóv. 1990. Börn Leós frá fyrra hjónabandi eru Leó Ingi Leósson, f. 19. ág. 1977, Ingvar Már Leósson, f. 15. mars 1980, og Haukur Þór Leósson, f. 19. mars 1982. Fósturbörn Leós eru Maríanna Kr. Leósdóttir, f. 25. maí 1973, Jón Hrafnkell Árnason, f. 5. júlí 1975, og Svandís Elísa Sveinsdóttir, f. 4. jan. 1981. Dóttir Minnýjar, einnig frá fyrri sambúð, er Sæunn Óladóttir, f. 13. des. 1958. Eiginmaður hennar er Viðar Daníelsson frá Saurbæ í Eyjafjarðarsveit, f. 3. apríl 1942. Börn þeirra eru Arnar Ingi Viðarsson, f. 7. maí 1984, Anna Sóley Viðarsdóttir, f. 3. nóv. 1986, og Ásdís María Viðarsdóttir, f. 24. ág. 1993.

Minný útskrifaðist frá Hjúkrunarkvennaskóla Íslands 6. maí 1962 og starfaði nær óslitið síðan sem hjúkrunarkona á ýmsum sjúkrastofnunum allt til dauðadags en lengst af á Sjúkrahúsi Sauðárkróks.

Útför Minnýjar verður gerð frá Sauðárkrókskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14.

Vængjuð er sú farþrá, sem vorið hefur kallað á vit sín töfraglæst. Í fjarlægð geta lokist upp hlið að óskahöllum, sem heima voru læst. Það er draumamannsins fley, sem í festar hefur togað, og farmurinn er þrá. Hvort flytjast allir burtu, sem fegri drauma eiga, en fólkið kringum þá? Og þú, sem hefur kjark til að brjóta af þér böndin, eins og býður draumur þinn. Ef örlög skyldu draga sín dyratjöld til hliðar, og draumalandið opnast, - gakk þá inn. Í kvöldroðann hann siglir. Við kveðjum hann í fjöru. Í kvöld fá draumar ræst. Þann væng fær enginn stöðvað, sem vorið hefur kallað á vit sín töfraglæst. (Kristján frá Djúpalæk.)

Fyrsta minningin um hana mömmu stendur mér ennþá ljóslifandi fyrir hugskotssjónum eins og atburðurinn hefði átt sér stað í gær. Mér hafði verið sagt að móðir mín, sem var búin að vera í skóla í Reykjavík, kæmi í bæinn með rútunni í kvöld, en ég, sem var bara þriggja ára, skildi þetta ekki alveg. Ég átti heima hjá afa og ömmu, í húsinu þeirra á brekkunni heima á Siglufirði, og var sæll og glaður með það. Um kvöldið fór ég að venju í háttinn um áttaleytið, en seinna um kvöldið rumskaði ég við að glaðlegar raddir rufu kvöldkyrrðina. Fyrst úti á pallinum fyrir utan húsið, en síðan bárust þær inn í eldhús. Ég áttaði mig á því að þessi kona sem amma mín hafði sagt mér frá fyrr um daginn væri sennilega komin í hús og varð nú forvitnin feimninni yfirsterkari. Ég læddist fram ganginn og gægðist inn um dyragættina. Þarna sat liðlega tvítug kona sem geislaði af lífsgleði og var að segja frá ferðalaginu norður. Skyndilega leit hún upp og horfði á litla manninn í eldhúsdyrunum. Ég starði um stund á móti, og sá strax að þetta hlaut að vera langfallegasta mamman í öllum heiminum. Svo var hún líka svo góð, því hún dró fallegan pakka upp úr ferðatöskunni og rétti mér, og hann var bæði með merkispjaldi og slaufu.

Hún ákvað ung hvað hún vildi læra og gera síðan að lífsstarfi sínu. Hún vildi verða hjúkrunarkona sem og varð. Fyrst starfaði hún á Grund í Reykjavík en fljótlega eftir að námi lauk fluttist hún norður á Sauðárkrók þar sem hún hugðist staldra við í stuttan tíma á sjúkrahúsinu þar. Árin á Króknum urðu þó á fjórða tuginn, því þar kynntist hún Hauki Stefánssyni sem varð hennar lífsförunautur. Þegar flett er í gömlum myndaalbúmum fjölskyldunnar rifjast upp og sést hve þau voru glæsilegt par, en Haukur lést langt fyrir aldur fram aðeins 58 ára að aldri. Það var síðan í maí árið 2000 að sá er þetta ritar fékk lánaðan stóran sendiferðabíl og ók norður í land til að sækja hana og alla hennar búslóð. Nú skyldi hefjast nýr kapítuli á nýjum stað og með nýjum áherslum. Hún hafði fest kaup á nýrri íbúð í Reykjavík og vildi gefa sér góðan tíma til að koma sér vel fyrir. Nú tveimur árum eftir flutninginn suður, þegar hún var búin að byggja upp fallegt heimili og hvíla sig svolítið, vildi hún fara aftur út á vinnumarkaðinn og sinna því starfi örlítið lengur, sem hefur verið hennar köllun í lífinu. Hún réð sig til starfa á Hrafnistu við Norðurbrún og var búin að starfa þar í um það bil mánuð, þegar kallið mikla kom. Því kalli verðum við öll að svara og fáum um þá stund engu ráðið hvort sem við erum tilbúin eður ei. Hvort sem við teljum vitjunartímann sanngjarnan eða ótímabæran. Hvort sem við höfum lokið okkar starfi eða eigum eftir að ráðstafa nokkru betur. Ég kveð þig móðir mín með söknuði, en veit að þeir okkar nánustu sem þegar hafa gengið götuna sem þú hefur nú einnig gengið munu taka þér opnum örmum í fögnuði þar sem hin þekkta braut jarðlífsins endar. Einnig allir þeir sem þú hefur annast í starfi þínu af mikilli alúð, en eru ekki lengur meðal vor. Ég veit að allir þeir munu vilja þakka þér og rétta þér hönd sína þar sem ljósið skín skærar en vér dauðlegir þekkjum. Þegar ég stóð á tröppum sjúkrahússins í Fossvoginum eftir að þín stóra stund hafði upp runnið leit ég sólina sem hellti geislum sínum yfir okkur öll á þessu fallega júnísíðdegi, svo og á fjallahringinn í fjarska sem sveipaður var ljósbláum, sumarlegum yndisþokka. Öll þessi jarðarinnar fegurð var í hrópandi ósamræmi við það sem hafði verið að gerast. En þó að hugur minn hafi myrkvast um stund og ég þurfi að gefa mér tíma til að skilja hvað hinn mikli alheimsarkitekt var að hugsa þegar hann burtkallaði þig, þá fékkst þú að minnsta kosti það besta ferðaveður sem hugsast getur er þú lagðir upp í ferð þína til þeirra hæstu hæða sem um getur.

Leó R. Ólason.

Elsku Minný amma.

Vart get ég lýst því með orðum hve erfitt ég átti með að trúa þeim fréttum að þú værir dáin, þegar pabbi hringdi í mig og sagði mér þessi tíðindi. Sumt getur verið erfitt að skilja, og þetta er eitt af því. En þegar áttum er náð á ný koma minningarnar um ljúfu stundirnar fram í hugann. Stundirnar sem ég átti með þér og Hauki afa frá því að ég var lítill og kom í heimsókn sumar eftir sumar. Alltaf þegar ég fór svo aftur heim á Sigló gat ég farið að hlakka til þess að koma aftur og dvelja um tíma. Ég var það á heimilinu sem allt snerist um, og það var séð til þess að dvölin væri nánast ein samfelld skemmtun frá morgni til kvölds. Þegar ég kom svangur inn var slegið upp stórveislu sem þið kölluðuð matmálstíma. Ég var sendur á reiðnámskeið og það var farið í bíltúra og heimsóknir í sveitina á Grænumýri og Flugumýri. En eftir að afi dó og þú fluttir suður urðu samskipti okkar minni. Jafnvel eftir að ég var fluttur í nágrenni við þig og mér finnst sárt að finna fyrir vanmætti mínum til að bæta úr því.

En ég veit að þú ert komin á góðan og fallegan stað. Ég veit að Haukur afi mun bíða þín og taka þér brosandi opnum örmum og þið munuð eiga saman margar góðar stundir sem ykkur entist ekki tími til að upplifa á jarðvistardögum ykkar.

En elsku amma mín, minningin um þig á eftir að lifa með mér að eilífu.

Hinsta kveðja,

Leó Ingi Leósson.

Elsku amma mín. Þegar ég sendi þér þessar mínar síðustu línur rifjast svo margt upp sem fyllir hugann söknuði vegna þeirra góðu stunda sem við áttum saman og þér eru tengdar. Þó að þær séu löngu liðnar munu þær eiga sinn stað í huga mér um ókomin ár. Þegar ég var lítill var oft stansað á Króknum þegar við í Siglufjarðarfjölskyldunni áttum leið um Skagafjörð. Þegar inn var komið hljóp ég alltaf beint í ruggustólinn sem var við eldhúsdyrnar. Ég var fljótur að ná mér á góða ferð í þessu skemmtilega leiktæki og þú sagðir aldrei neitt við ólátunum í mér, en síðar áttaði ég mig á því að líklega hefði ég verið talinn vera kominn yfir strikið ef einhver önnur en þú hefðir átt í hlut. Rokkurinn í stofunni sem enginn mátti snerta var líka forvitnilegt og skemmtilegt tæki í alla staði. Það var hægt með svolítilli lagni að laumast að honum og snúa stóra hjólinu ofur varlega án þess að það vekti allt of mikla athygli. Ég þurfti á þessum árum alltaf að fikta svolítið í þeim hlutum sem ég skildi ekki alveg hvernig virkuðu. Einhvern tímann var ég nú víst staðinn að verki en var samt ekkert skammaður. Það hefði nú líklega verið gert ef einhver önnur en þú hefðir átt í hlut. Þú sagðir mér seinna frá vasanum sem brotnaði þegar ég var pínulítill. Þú varðst í fyrstu bálreið en þegar ég í gleði minni klappaði saman höndum af kæti af því það var svo gaman að vera hjá ömmu bráðnaðir þú alveg svo ekkert varð úr skömmunum.

Ég fékk einu sinni að labba aleinn niður í Vöku til Hauks. Þú varst í símasambandi við hann á meðan. Það var spennandi fyrir sjö ára strák í heimsókn hjá ömmu sinni að ferðast alla þessa leið á eigin vegum í bæ sem hann var að mestu ókunnugur í.

Svona voru samverustundirnar okkar á Króknum í þá daga, en hinar ljúfu minningar um þær munu lifa með mér alla tíð. Þökk sé þér.

Ingvar Már Leósson.

Þegar kemur að kveðjustund sem þessari með svona skjótum hætti og án nokkurs aðdraganda, eða jafnvel án nokkurrar sýnilegrar ástæðu, rennur það upp fyrir mér að ég var alls ekki undir þau tíðindi búinn sem mér bárust. Þegar ég hugsa til þín fara minningabrot þar sem þú komst við sögu að leita á huga minn. Frá því að ég var lítill strákur á Siglufirði, sem kom í heimsókn á Víðigrundina. Frá því að ég var á unglingsárum í fjölbraut á Króknum, og frá því að ég átti erindi á Krókinn vegna áhuga míns á knattspyrnu sem mig langar nú á þessari stundu að rifja ofurlítið upp. Þegar ég var sjö ára gamall kom ég til að spila á Króksmótinu með KS, og var þá markvörður í 7. flokki. Ég kom í þetta sinn ekki til að heimsækja þig, en þú tókst samt eins vel á móti mér og nokkur amma getur mögulega gert. Þú mættir ávallt hress og kát á hvern einasta leik og hrópaðir allra manna hæst: ÁFRAM KS! Þó svo að þú værir búin að búa á Sauðárkróki öll þessi ár. Það fannst mér svolítið skrýtið þá. Svo stóðstu alltaf við markið mitt og stappaðir í mig stálinu og ég held að það hafi verið aðalástæða þess að ég fékk aðeins eitt mark á mig á öllu mótinu. Kannski hefurðu litið ofurlítið í aðra átt þegar þetta eina mark var skorað. Þarna var ég að keppa í allra fyrsta skipti og þarna fékk ég minn óskabyr. Þökk sé þér amma. Ég á ljósmynd sem var tekin við markið okkar þar sem það augnablik var fangað sem aldrei mun gleymast. Hana mun ég varðveita og hugsa til þín um ókomin ár í hvert og eitt einasta sinn sem ég lít hana augum. Einhvern veginn þannig hefurðu alltaf verið í mínum huga og um alla framtíð mun ég minnast þín með söknuði.

Haukur Þór Leósson.

Þegar ég hugsa til þín á þessari stundu kemur svo margt fram í hugann. Það á það sameiginlegt að vera jákvætt, gott og skemmtilegt eins og þær stundir voru allar sem við áttum saman.

Einu sinni þegar ég kom á Krókinn í heimsókn hef ég verið fimm eða sex ára gömul.

Þá fékk ég að fara í prinsessuleik fyrir framan kvikmyndastjörnuspegilinn. Þú lánaðir mér varalitinn þinn og ilmvatnið og sýndir mér hvernig best væri að bera sig að við að nota þetta allt. Ég fékk að gera allt sjálf og mér fannst ég vera orðin fín dama eins og ég leit út eftir alla snyrtinguna. Á eftir bauðstu mér í kaffi í eldhúsinu þar sem þú spjallaðir við mig eins og ég væri fullorðin vinkona þín og lagðir á borð eins og þú værir að fá virðulega frú í heimsókn. Þetta var upplifun sem aldrei gleymist og þarna ákvað ég að þegar ég yrði stór ætlaði ég að verða svona flott og elegant eins og þú.

Næst þegar við hittumst verð ég nú sennilega með minn eigin varalit.

Ég kveð þig með sárum söknuði.

Maríanna Kr. Leósdóttir.

Í dag kveðjum við frænku okkar Minný Gunnlaugu Leósdóttur.

Það er bjartasti tími ársins og fegurð lífsins er alls staðar í kringum okkur þegar þú kveður þetta líf.

Lífssiglingu þinni er lokið, skip þitt er komið að landi.

Það lét úr höfn á Siglufirði, þar sem þú ólst upp hjá foreldrum þínum þeim Sóleyju Gunnlaugsdóttur og Leó Jónssyni á Hverfisgötu 11, umvafin ást og foreldrakærleika. Minný vildi sjá meira, vita meira en hún hafði tækifæri til á Siglufirði og sigldi skipi sínu til Reykjavíkur. Hóf nám í Hjúkrunarskóla Íslands og lauk námi þaðan 1962. Hjúkrun hefur alltaf verið hennar aðalsmerki, mannúð og umhyggja fyrir öðrum var hennar lífsstíll. Á þessum árum eignaðist Minný tvö börn með sambýlismanni sínum Ólafi Hjálmarssyni lækni, þau Sæunni og Leó Reyni.

Minný var skipstjóri á sínu skipi og sigldi því nú til Sauðárkróks og hóf hjúkrunarstörf á sjúkrahúsinu þar. Sjúkrahúsið varð hennar annað heimili og þar eignaðist hún marga góða vini, jafnt starfsfélaga sem sjúklinga.

Þegar Minný talaði um vini sína þar kom sérstakur tónn hjá henni sem innihélt bæði hlýju og kímni.

Á Sauðárkróki hitti Minný eiginmann sinn Hauk Stefánsson málarameistara. Reistu þau sér yndislegt hús á Víðigrund 13, þar sem þau bjuggu alla tíð eða þar til Haukur lést árið 1992. Minný eignaðist trausta vini og venslafólk á Sauðárkróki og átti margar góðar minningar þaðan.

Enn hélt skipið úr höfn og nú stefndi það aftur til Reykjavíkur, þar sem Minný kom sér upp afar fallegu heimili á Skúlagötu 44. Þar var hún í nálægð við börnin sín, barnabörn, frænkur og vini, sem hún bar sérstaka umhyggju fyrir. Minný var glæsileg kona og það geislaði af henni góðvild og hlýja. Snyrtimennska var henni í blóð borin svo af bar.

Það var sérstök hátíð í bæ þegar Minný kom til Akureyrar að heimsækja skyldfólkið sitt, það var mikið hlegið og spjallað. Við sögðum stundum að hún væri fædd inn í þessa grautarfjölskyldu, því mjólkurgautur og ís var hennar uppáhald. Við frændsystkinin höfum gert það að vana að hittast einu sinni á ári til skiptis hjá fjölskyldunum. Minný lét sig ekki vanta þar og var hrókur alls fagnaðar og sagði oft að við værum öll eins og systkini sín.

Það er komið að leiðarlokum um sinn.

Vængjuð er sú farþrá, sem vorið hefur kallað

á vit sín töfraglæst.

Í fjarlægð geta lokist upp hlið að óskahöllum,

sem heima voru læst.

Það er draumamannsins fley, sem í festar hefur togað,

og farmurinn er þrá.

Hvort flytjast allir burtu, sem fegri drauma eiga,

en fólkið kringum þá?

Og þú, sem hefur kjark til að brjóta af þér böndin,

eins og býður draumur þinn.

Ef örlög skyldu draga sín dyratjöld til

hliðar,

og draumalandið opnast, - gakk þá inn.

Í kvöldroðann hann siglir. Við kveðjum hann í fjöru.

Í kvöld fá draumar ræst.

Þann væng fær enginn stöðvað, sem vorið hefur kallað

á vit sín töfraglæst.

(Kristján frá Djúpalæk.)

Skip þitt er komið að landi og ferð þinni lokið um sinn.

Við kveðjum þig elsku frænka með virðingu og þökk.

Fjölskyldunni allri vottum við okkar dýpstu samúð.

Steinunn, Gunnlaugur,
Margrét og Guðrún.

Í fáeinum orðum langar okkur að minnast Minnýjar Leósdóttur samstarfskonu okkar til fjölda ára, en hér á Heilbrigðisstofnuninni á Sauðárkróki vann hún í tæp 40 ár.

Líf hennar snerist að mestu leyti um hjúkrun og sinnti hún því starfi alla tíð af alúð og samviskusemi. Hún var jákvæð og glaðvær og aðalsmerki hennar var snyrtimennska á öllum sviðum. Svo stutt er síðan við héldum henni kveðjuhóf, eða við starfslok hér, og samglöddumst henni er hún fluttist til Reykjavíkur, þar sem hún vildi dvelja nálægt börnunum sínum og fjölskyldum þeirra.

Um leið og við kveðjum Minný með miklum söknuði sendum við börnunum hennar, Leó og Sæunni, og fjölskyldum þeirra innilegar samúðarkveðjur ásamt öllum þeim er þótti vænt um hana.

Svo viðkvæmt er lífið sem vordagsins blóm

er verður að hlíta þeim lögum

að beygja sig undir þann allsherjardóm

sem ævina telur í dögum.

Við áttum hér saman svo indæla stund

sem aldrei mér hverfur úr minni.

Og nú ertu gengin á guðanna fund

það geislar af minningu þinni.

(Friðrik Steingrímsson.)

Samstarfskonur Dvalarheimilinu á Sauðárkróki.

Minningarnar hrannast upp þegar við fréttum að Minný Leósdóttir væri látin. Við kynntumst í Hjúkrunarskóla Íslands þegar við vorum að hefja nám í hjúkrun. Með okkur tókst vinátta sem staðist hefur tímans tönn. Örlögin höguðu því þannig til að Minný varð að hverfa frá námi um tíma en hún hóf nám aftur ári síðar þannig að við urðum ekki samferða í námi. Síðar varð starfsvettvangur hennar á Sjúkrahúsi Sauðárkróks. Þótt fjarlægðin væri þessi slitnuðu tengslin aldrei og þegar hún fluttist til Reykjavíkur fyrir tveimur árum tókum við upp þráðinn að nýju. Við hittumst alltaf í hádeginu fyrsta laugardaginn í hverjum mánuði yfir vetrartímann og borðuðum saman. Þræddum matsölustaðina og skemmtum okkur við að bera saman staðina. Við nutum þess að fá Minný í hópinn og hún naut þess ekki síður. Minný sá alltaf jákvæðu og skoplegu hliðarnar á hverju máli og geislaði af lífsgleði. Við munum sakna hennar úr hópnum en þökkum jafnframt fyrir þau ár sem við nutum samvista við hana. Við sendum fjölskyldu hennar samúðarkveðjur.

Hádegishópurinn

Alda, Hólmfríður, Lára, Lyndís, Margrét, Ragnheiður og Ríkey.

Lát mig starfa lát mig vaka, lifa, meðan dagur er. Létt sem fuglinn lát mig kvaka, lofsöng, Drottinn, flytja þér. Lát mig iðja, lát mig biðja, lífsins faðir, Drottinn hár. Lát mig þreytta, þjáða styðja, þerra tár og græða, gleðja og fórna öll mín ár.

Elsku amma mín, nú ertu farin á betri stað sem mér finnst samt svo erfitt að sætta mig við. Þetta gerðist allt svo hratt, mamma sagði mér að þú hefðir fengið blóðtappa í heilann og mér brá svo því þú hafðir alltaf verið svo hraust. Ég heimsótti þig á spítalann og þú hélst í höndina mína, ég hélt þá að þetta mundi allt lagast því þú varst kominn undir læknishendur en guð ákvað að þín jarðvist yrði ekki lengri því daginn eftir varst þú dáin. Ég trúði því ekki að þú værir ekki lengur hér.

Þú varst ótrúleg kona sem hafðir gengið í gegnum margt erfitt en samt varstu alltaf svo kát og hress. Þú varðst aldrei uppiskroppa með umræðuefni og mér fannst alltaf svo gaman að hlusta á þig segja frá öllu sem hafði á daga þína drifið. Ég hef svo margt fallegt að segja um þig en á svo erfitt með að festa það á blað því ég trúi ekki að þú sért farin, elsku amma mín. Ég vildi að þú værir hérna ennþá til að sjá mig verða stóra og taka þátt í mínu lífi en ég veit að þú fylgist með mér að ofan og ég hugsa alltaf til þín. Ég kveð þig með söknuði en við hittumst aftur. Guð varðveiti þig, elsku amma mín.

Þín dótturdóttir,

Anna Sóley.

Lát mig starfa lát mig vaka,

lifa, meðan dagur er.

Létt sem fuglinn lát mig kvaka,

lofsöng, Drottinn, flytja þér.

Lát mig iðja, lát mig biðja,

lífsins faðir, Drottinn hár.

Lát mig þreytta, þjáða styðja,

þerra tár og græða,

gleðja og fórna öll mín ár.

Kæra Minný mín, nú ertu komin á grænar grundir í betri heimi. Skólanum hér er lokið. Þú varst snögg að kveðja. En ekki varstu alltaf svo. Hugurinn leitar á gamlar slóðir til Sigló. Þar sem við slitum barnsskónum, og sólin skein í heiði. Lífið var óskrifað blað. Við fórum báðar snemma að heiman, þú til náms en ég að vinna. Höfðum samt alltaf spurnir hvor af annarri. Þú eignaðist þín börn, Leó og Sæunni. Árin liðu. Aftur lágu leiðir saman 1972. Þá á Króknum, þú varst þá gift Hauki Stefánssyni, þeim prúða manni. Næstu árin unnum við saman hlið við hlið, þú sem hjúkka, ég sjúkraliði. Árið '88 fór ég til Noregs í vinnu. Þú varst dugleg að hafa samband, með bréfum og jólaglaðningi. Þessi ár á Króknum vorum við nánar. Alla tíð varstu glöð og hýr, Minný mín, á hverju sem gekk. Þú varst "medmenneske" eins og Norðmenn mundu orða það, já, þú vildir allra götu greiða, það fann ég oft í okkar starfi. Höfðingi heim að sækja. Síðast er við hittumst áttum við góðan dag saman, löbbuðum allan Laugaveginn, skoðuðum í búðir, drukkum súkkulaði og röbbuðum saman, þá varstu komin í fallegu íbúðina þína á Skúlagötunni, það var indælt að vera með þér þennan dag. En því fer nú miður að við verðum víst að endurtaka þetta á öðrum stað og í öðrum tíma. Svona er lífið, vinirnir kveðja hver af öðrum er við komum upp í árin. Kannski er best að verða ekki mjög gamall nú í þessu þjóðfélagi okkar, þar sem æskudýrkunin ræður mestu. Við eigum svo langt í land að virða það sem gamlir kveða.

Þú hafðir alla tíð taugar heim á Sigló ekki síður en ég. Lengi hafðir þú æskuheimilið þar og hugsaðir vel um þína góðu foreldra til hinstu stundar. Minný mín, þú sýndir mér mynd af nöfnu þinni að vaða í fjörunni heima á sólskinsdegi, hún var svo falleg, berfætt og sólin glampaði í sjónum kringum hana. Svona er á Sigló í sól og sumri. Ég vona að Guð gefi að hún erfi eitthvað frá þér af léttri lund og góðmennsku.

Sendi öllum þínum samúðarkveðjur mínar, sérlega Leó og Sæunni og fjölskyldum þeirra. Guð styrki ykkur í sorginni.

Viktoría Særún Gestsdóttir (Vigga Gests.)

Hann var ekki stór hópurinn sem hóf nám í Hjúkrunarkvennaskóla Íslands í janúar 1959. Eftir fyrstu próf minnkaði hann enn. Minný Leósdóttir var ein af þeim sem áfram hélt, en þá var hún að hefja nám í annað sinn. Hún hafði nefnilega hitt draumaprinsinn, farið að eiga börn og hætt í námi. Ekki átti hún samleið með þeim prinsi, og varð nú að færa þá fórn til að geta hafið nám að nýju að fela öðrum börnin sín. Hún saknaði sárt barnanna og var óviss um hvort ákvörðunin um námið væri rétt. Skólinn gerði kröfu um að allir byggju á heimavist, útileyfi fá, en margir nemendur þoldu illa þetta ófrelsi og fannst það vera að kæfa sig. En auðvitað hafði þetta sambýli sína kosti, við kynntumst mjög vel, deildum súru og sætu, hjálpuðumst að og ólum hver aðra upp. Minný var aðeins eldri en við flestar og lífsreyndari og hún miðlaði okkur af hlýju sinni, glaðværð og góðum ráðum. Eitt af því sem einkenndi Minný var snyrtimennskan, allt var hreint sem hún kom nálægt, hún hafði einstakt lag á að koma hlutunum þannig fyrir að lítið herbergi leit út eins og stássstofa.

Sjúklingarnir elskuðu Minný, hún geislaði frá sér hlýju og umhyggju og við vildum allar að Minný hjúkraði okkur þegar við værum orðnar gamlar og veikar, þótt við vissum það vel að hún mundi eldast eins og við.

Svo kom að útskriftardegi og við tvístruðumst í allar áttir, til útlanda og um land allt. Það gekk ekkert sérlega vel að halda sambandinu, við áttum á þeim tíma flestar nóg með okkur. Við höfðum þó alltaf spurnir hver af annarri, en það var ekki fyrr en síðustu ár að við fórum að mæla okkur mót og hittast, og eina fræga ferð fórum við til Danmerkur en þá bjuggu þar þrjár úr hópnum. Það var svo gaman að vera saman, við færðumst aftur um svona 35 ár. Minný var auðvitað sama glaða og góða stúlkan sem við höfðum skilið við forðum og við hétum því að halda áfram að hittast.

Það var svo í byrjun júní sem við ætluðum að hittast í Stykkishólmi og halda upp á 40 ára útskriftarafmælið okkar, en ein af skólasystrunum býr þar. Það var okkur áfall þegar við fréttum lát Minnýjar, og samveran í Stykkishólmi varð þess vegna allt öðruvísi en við höfðum hugsað okkur, hún var sú fyrsta úr þessum litla 13 manna hópi sem kvaddi þessa jarðvist. Við sendum henni hlýjar fyrirbænir og fjölskyldu hennar. Blessuð sé minning hennar.

Skólasystur

úr Hjúkrunarskóla.

Anna Sóley.

Kristjana Jónsdóttir

Sunnudaginn 5. júlí, 1992 - Minningargreinar

Minning: Kristjana Jónsdóttir kennari Fædd 5. ágúst 1900 Dáin 25. júní 1992

Minning: Kristjana Jónsdóttir kennari Fædd 5. ágúst 1900 Dáin 25. júní 1992 Lát Kristjönu frá Sólheimum kom engum á óvart sem til þekktu. Hún var orðin háöldruð og smám saman þvarr þrek hennar, þar sem hún dvaldist á hjúkrunardeild Hrafnistu í Reykjavík.

Kristjana var fædd í Steig í Mýrdal 5. ágúst 1900. Foreldrar hennar voru hjónin Jón Þorsteinsson og Sigríður Þorsteinsdóttir. Kristjana var fjórða í röðinni af átta systkinum, sem upp komust. Á öðru aldursári var hún tekin i fóstur á EystriSólheimum í Mýrdal og þar var hennar æskuheimili. Rúmlega tvítug að aldri settist hún í Kennaraskólann og lauk kennaraprófi 1924. Eftir það varð kennsla ævistarf hennar í hartnær hálfa öld. Fyrsta veturinn kenndi hún á Búðum á Snæfellsnesi en 1925­1927 í Gaulverjarbæjarhreppi. Árið 1927 hóf hún svo kennslu í Kirkjubæjarhreppi í Vestur-Skaftafellssýslu og þar kynntist hún manni sínum, Magnúsi Auðunssyni frá EystriDalbæ í Landbroti. Árið 1934 reistu þau nýbýlið Sólheima í landi Fagurhlíðar í Landbroti. Þar stóð heimili þeirra þar til Magnús lést, snemma árs 1966. Þá um haustið brá Kristjana búi og fluttist til Reykjavíkur. Þau Magnús eignuðust tvö börn, Guðrúnu Sigríði cand. mag., sérfræðing á Örnefnastofnun: hennar maður er Björn Jónsson skólastjóri og eiga þau tvö börn, Magnús Jón tannlækni og Heiði, nema í viðskiptafræði. Yngra barn þeirra Kristjönu og Magnúsar er Helgi, BA í íslensku og sögu. Hann er starfsmaður hjá bókaforlaginu Erni og Örlygi og hefur þar tekið þátt í ritstjórn öndvegisverka á sviði sögu og landafræði. Má þar til nefna Landið þitt og Íslandshandbókina.

Ég kom nemandi í skólann til Kristjönu í Þykkvabæ í Landbroti þegar ég var níu ára. Um þriggja kílómetra leið var milli heimilis míns og skólans og lá leiðin um Landbrotshólana. Það gat verið æði stautsamt fyrir svo ungan mann að fara þessa leið, einkum ef mikill snjór var eða slabb í leysingum. Þá var gott til þess að vita að miðja vegu á leið í skólann bjó kennarinn, og átti það til að hinkra og gá vel í kringum sig í morgunskímunni við Peningalaut, áður en hún hélt eftir skorningunum niður í Hestlækjargilið, til að gá að því hvort sveinsstauli væri að pjakka í sköflunum. Þetta var áður en skólabílar komu til sögu og löngu áður en farið var að fella niður kennslu vegna veðurs.

Kennt var í skólastofu í vesturenda íbúðarhússins í Þykkvabæ. Þarna voru í sömu stofunni börn frá tíu ára aldri og upp að fermingu, sum að stíga sín fyrstu spor í skóla og önnur að ljúka fullnaðarprófi. Hópurinn var því býsna sundurleitur. Kristjana lagði mikla áherslu á að uppfylla þarfir og óskir þeirra allra og fórst það frábærlega vel úr hendi.

Henni tókst að láta öll börnin vera sívinnandi í tímum, þótt viðfangsefnin væru misjöfn. Hún hafði einstakt lag á að laða það besta fram í hverjum nemenda og um hana mátti segja hið sama og sagt var forðum: Öllum kom hún til nokkurs þroska. Síðan hefi ég haft marga kennara og enginn komst með tærnar þar sem hún hafði hælana.

Ég held að tvennt sé mér minnisstæðast úr kennslu hennar. Annað er hve gott samband myndaðist milli hennar og drengs í skólanum, sem orð lék á að væri góður í teikningu. Hann heitir Guðmundur Guðmundsson, nú þekktari sem Erró. Kristjana kenndi bæði teikningu og handavinnu í skólanum, eins og allt annað. Hún skildi vel löngun hans til að teikna og ekki var trútt um að hann fengi stöku sinnum að sinna hugarefni sínu þegar aðrir voru látnir skrifa eða gera eitthvað því líkt. Kristjana hvatti hann raunar óspart til að teikna hvenær sem færi gafst. Ef til vill fann hún eitthvað af sjálfri sér í honum, því þegar hún var komin á eftirlaun tók hún sig til og settist á skólabekk til að læra myndlist og þar lék allt í höndum hennar.

Hitt sem mér er minnisstætt, og raunar ógleymanlegt, var þegar hún tók sér í hönd bók landkönnuðarins Sven Hedin, og þýddi úr henni og las upp fyrir okkur krakkana jafnharðan. Svo gott vald hafði hún á því tungumáli sem bókin var skrifuð á að þar varð aldrei neinn hnökri á og þar við bættist að Kristjana talaði ákaflega gott og auðugt íslenskt mál. Þessar stundir voru ógleymanlegar. Þá urðu dýrin úr dýrafræðinni og ævintýraborgir Austurlanda úr landafræðinni ljóslifandi fyrir hugskotssjónum okkar heimalninganna.

Eftir að störfum hennar lauk í sveitinni heima og hún fluttist til Reykjavíkur hófst nýr en stuttur og farsæll kafli í lífi hennar. Hún hóf kennslu við Landakotsskólann í Reykjavík og stundaði hana þar til hún varð að hætta vegna aldurs. Til þess þurfti mikinn kjark, því vissulega hlaut viðmót borgarbarnsins að vera talsvert ólíkt því sem hún hafði vanist eystra. En á örskömmum tíma ávann hún sér traust og virðingu barnanna svo haft var á orði. Þar sannaðist að börn eru börn og kennarar kennarar, hvar sem er.

Eftir að kennslu lauk settist hún sjálf á skólabekk og stundaði myndlistarnám, eins og áður segir. Í því fékk hún mikla lífsfyllingu og átti eftir mörg góð ár til að sinna hugðarefnum sínum. Hún bjó með Helga syni sínum, enda áttu þau mörg sameiginleg áhugamál. Hálfníræð fór hún að kenna lasleika og 1987 fluttist hún á hjúkrunardeild Hrafnistu í Reykjavík og naut þar góðrar ummönnunar, uns yfir lauk.

Ég votta börnum hennar og öðrum aðstandendum samúð mína.

Góð kona er gengin.

Magnús Bjarnfreðson.

Kristjana Jónsdóttir kennari, sem á morgun verður kvödd í Fossvogskirkju, var fædd hinn 5. ágúst árið 1900 í Steig í Mýrdal, svo að hún var nær 92 ára þegar hún andaðist hinn 25. júní síðastliðinn.

Foreldrar Kristjönu voru hjónin Jón Þorsteinsson bóndi í Steig og Sigríður Þorsteinsdóttir frá NeðraDal í Mýrdal, en Kristjana ólst upp á Eystri-Sólheimum í Mýrdal hjá Ólafi H. Jónssyni bónda þar og kennara og konu hans, Sigríði Þorsteinsdóttur. Árið 1924 lauk Kristjana kennaraprófi frá Kennaraskólanum og kenndi síðan nær óslitið í 46 ár. Fyrst kenndi hún eitt ár (1924­25) á Búðum á Snæfellsnesi, síðan tvö ár (1925­27) í Gaulverjabæ í Árnessýslu, 39 ár (1927­66) í Kirkjubæjarhreppi í Vestur-Skaftafellssýslu (launalaust leyfi í tvö ár) og að lokum í fjögur ár (1966­70) við Landakotsskólann í Reykjavík. Hún átti því óvenju langan kennaraferil að baki.

Árið 1932 giftist Kristjana Magnúsi Auðunssyni frá EystriDalbæ í Landbroti en hann lést árið 1966. Þau Kristjana og Magnús eignuðust tvö börn, Guðrúnu Sigríði, f. 1934, og Helga, f. 1946. Þar sem ég get ekki verið við kveðjuathöfn þessarar mætu konu vil ég með örfáum orðum rifja upp forn kynni og þakka henni fyrir góða viðkynningu og trausta vináttu.

Mér er ákaflega minnisstæður sumardagurinn fyrsti árið 1964. Í desember árið 1963 hafði ég tekið við prestsþjónustu í Kirkjubæjarklausturprestakalli og sem jafnan á þeim dögum var sóknarpresturinn skripaður prófdómari við barnaskólana í prestakallinu. Þessi starfi leiddi til kynna við kennara hreppsins, Kristjönu Jónsdóttur, en hún bjó þá með eiginmanni sínum, Magnúsi Auðunssyni, greindum bónda og gegnum, á Sólheimum í Landbroti, sem var nýbýli þeirra hjóna og kennt við Sólheima í Mýrdal þar sem Kristjana ólst upp. Þegar hér var komið sögu voru börn þeirra hjóna flogin úr hreiðri, enda hjónin bæði komin á sjötugsaldur.

Prófdagarnir sannfærðu mig um frábæra kennslu Kristjönu - ég minnist þess t.d. hvað öll börnin höfðu fallega rithönd - en umfram allt hvað hún átti létt með að laða það besta fram hjá hverjum nemanda, undur glögg á hæfileika hvers og eins, enda gjörþekkti hún börnin og allt bakland þeirra.

Sú hefð hafði skapast í Kirkjubæjarhreppi að skólaslit voru jafnan á sumardaginn fyrsta. Fjölmenntu þá nemendur, foreldrar og sveitungar á skólauppsögnina, en kennari og nemendur höfðu undirbúið fjölbreytta dagskrá í tilefni dagsins, og teikningar og handavinna nemenda þakti veggi og borð skólastofunnar. Allt var þetta eftirtektarvert og nýstárlegt í mínum augum. Þó ekki síst dagskráin, þegar nemendur komu fram á sviðið og stóðu heiðursvörð undir bláhvítum fána ungmennafélaganna, en nokkrir úr hópnum fluttu kvæði Jónasar Hallgrímssonar, hvar í eru þessi orð:

"Bóndi er bústólpi, / bú er landstólpi, / því skal hann virður vel." Það fór ekki milli mála hvaða hugsjónir skópu umgerð dagsins og þess starfs, sem unnið hafði verið frá því skóli hafði verið settur um veturnætur.

Kristjana Jónsdóttir var ein úr hópi þeirra góðu kennara, sem komu úr Kennaraskólanum á árunum milli stríða, mótaðir af hugsjónum þeirra séra Magnúsar Helgasonar og Freysteins Gunnarssonar og fluttu síðan að námi loknu fróðleiksþyrstum æskulýð menningu og mennt. Á þessum árum sóttu margir greindir en efnalitnir unglingar nám í Kennaraskólann, eigandi ekki kost á frekara langskólanámi.

Kristjana minnir mig raunar á aðra skaftfellska kennslukonu, Guðrúnu Jónsdóttur frá Skál á Síðu, sem kenndi við Landakotsskólann í áratugi. Forn tengsl og vinátta þeirra Guðrúnar og Kristjönu munu heldur ekki hafa spillt, að Kristjana fékk kennslu við Landakotsskólann haustið 1966, þegar hún flutti til Reykjavíkur. Mér er kunnugt um, að í Landakotsskólanum naut hún mikils álits og trausts. Og það var Kristjana, sem eitt sinn er þær voru að rabba saman vinkonurnar, hún og Guðrún frá Skál, stakk upp á því við Guðrúnu að hún gæfi Kirkjubæjarskóla bókasafn sitt vandað og gott. Þar stendur því skólinn í mikilli þakkarskuld við þær stöllur báðar.

Jökull Jakobsson rithöfundur talar um það í ágætri minningargrein um Guðrúnu Jónsdóttur í Morgunblaðinu, hvað hún hafi vakið sterka þjóðerniskennd með nemendum sínum, en hefði þó í rauninni aldrei tekið sér í munn orð eins og fósturland eða ættjörð. Þannig held ég líka að Kristjana hafi kennt - komið því sem hún vildi til skila án þess að beita "hrárri" innrætingu, ef svo má segja.

Í nær 40 ár kenndi Kristjana í Kirkjubæjarhreppi - öll árin við frumstæðar aðstæður, og í rauninni við miklu frumstæðari en hún átti skilið, svo frábær kennari sem hún var. Þó skal þess getið, að á margan hátt gætti þarna þó meiri skilnings á skólastarfi en víða annars staðar í sveitum, og bjó þar að arfi þeirra séra Magnúsar Bjarnasonar á Prestsbakka og Elíasar Bjarnasonar kennara, er samdi hina landskunnu reikningsbók. Þá má heldur ekki gleyma hinum smitandi áhuga Kristjönu og fleiri góðra manna ekki síst kvenna. Kristjana stóð tryggan vörð um skóla sinn og nemendur áttu sannarlega hauk í horni þar sem hún var.

Minnist ég í því sambandi lítils atviks frá fyrstu árum mínum á Kirkjubæjarklaustri, en ég hafði þá verið skipaður skólanefndarformaður eins og nær einhlítt var um sóknarpresta. Einn morgun er knúið dyra á prestssetri og á hlaðinu stendur Kristjana með nemendahóp sinn - komin til að flytja formanni þá fregn að skólinn hafi ekki verið þrifinn í tvo daga og verði kennsla því felld niður og nemendur sendir heim. Allt var þetta sagt með fullri vinsemd en með þeirri festu, sem henni var lagin. Fórum við svo saman til oddvitans, Siggeirs Lárussonar, sem með ljúfmennsku sinni greiddi fljótt og vel úr málum. Oft hefur mér fundist þetta litla atvik varpa ljósi á hina hreinskiptnu afstöðu Kristjönu til skóla síns og samstarfsfólks.

Þótt samvinnan við Kristjönu stæði ekki í mörg ár þá var hún öll þess eðlis, að ég er ákaflega þakklátur fyrir að hafa kynnst henni. Í huga mínum fyllir hún flokk þess úrvalshóps karla og kvenna, sem áttu sín þroskaár á fyrstu tugum aldarinnar og dreifðu síðan kringum sig manndómi og menningu og sættu sig aldrei við doðann og drungann er einatt vildi setjast á herðar þeirra, sem um árabil öttu kappi við fásinni íslenskra sveita. Ég bið guð að blessa minningu Kristjönu Jónsdóttur. Fjölskyldu hennar færum við Jóna hugheilar samúðarkveðjur.

Lissabon í júní.

Sigurjón Einarsson.