Gunnar Hjaltason

Gunnar Ásgeir Hjaltason fæddist á Ytri-Bakka við Eyjafjörð 21.11. 1920. Hann lést á St. Jósefsspítala í Hafnarfirði 24. júní síðastliðinn. Foreldrar hans voru Hjalti Gunnarsson og Ásta Ásgeirsdóttir. Systkini hans: Jóhanna Björg, f. 1919, maki Björn Helgason. María, f. 1924, maki Jósef Magnússon, bæði látin. Friðrik, f. 1929.

Hinn 22. desember 1949 kvæntist Gunnar Jónu Kristínu Ámundadóttur, f. 16.5. 1923. Foreldrar hennar voru Ámundi Halldórsson og Kristbjörg Jónsdóttir. Gunnar og Jóna bjuggu flest sín búskaparár á Hverfisgötu 30 í Hafnarfirði og eignuðust fimm börn. Þau eru: 1) Hjalti, f. 9.9. 1949, iðnverkamaður í Hafnarfirði. 2) Ámundi, f. 7.10. 1950, vélvirki á Siglufirði, maki Anna K. Sæmundsdóttir, f. 17.11. 1948, húsmóðir. Börn þeirra eru Sæmundur Gunnar, f. 1974, og Jóna Kristín, f. 1975. Dóttir Önnu af fyrra hjónabandi er Sigríður Jóhannsdóttir, f. 1969. 3) Sigurjón f. 13.4. 1952, skrifstofumaður í Reykjavík, maki Helga Vilhjálmsdóttir, f. 20.3. 1956, sjúkraþjálfari. Synir þeirra: Vilhjálmur Þór, f. 1974, Gunnar Ásgeir, f. 1975. Sambýliskona hans er Kolbrún Elsa Smáradóttir, f. 1976. Sonur þeirra er Daði Már, f. 1997. Stefán, f. 1983. 4) Kristbjörg, f. 23.8. 1953, leikskólakennari í Hafnarfirði, maki Guttormur Páll Sölvason, f. 15.3. 1952, vélvirki. Börn þeirra eru Jóna Kristín, f. 1975, Hilda Elisabeth, f. 1975. Maki Björgvin U. Ólafsson, f. 1975. Börn þeirra: Guttormur Unnar, f. 1995 og Helga Rós, f. 1997. Rósa Matthildur, f. 1979, sambýlismaður Viðar Örn Guðnason, f. 1977. Sonur þeirra er Guðni Grétar, f. 1999. Sölvi, f. 1990. 5) Ásgeir, f. 12.12. 1956, bifvélavirki í Reykjavík, maki Sólveig Gunnarsdóttir, f. 22.4. 1960, leikskólakennari. Börn þeirra: Helga, f. 1979, sambýlismaður hennar Birgir Örn Björnsson, f. 1976. Sonur þeirra er Gunnar Björn, f. 1998. Ásta, f. 1981, Ingimar, f. 1986 og Hjalti, f. 1989. Einnig ólst Hafsteinn Sigurjónsson, f. 25.3. 1940, matsveinn í Reykjavík, bróðir Jónu, upp hjá þeim eftir lát móður þeirra.

Gunnar lærði útvarpsvirkjun hjá Ríkisútvarpinu og vann nokkur ár við það. Þá hóf hann nám í gullsmíði og vann við það æ síðan. Hann byrjaði ungur að teikna og mála og var myndlistin alla tíð stór þáttur í lífi hans. Náttúra Íslands var hans aðalmyndefni og ferðaðist hann víða til að afla sér myndefnis.

Útför Gunnars Ásgeirs fer fram frá Kristskirkju í Landakoti í dag og hefst athöfnin klukkan 13.30.

Miðvikudaginn 7. júlí, 1999 - Minningargreinar

Gunnar Hjaltason

Þegar vorið er komið og sumarið rétt að byrja virðist allt svo bjart. Samt skyggja nokkrir svartir bakkar á sólina, Gunnar Hjaltason mágur minn er látinn. Systir mín hefur verið á Hrafnistu s.l. tvö ár. Gunnar hugsaði vel um hana, heimsótti hana á hverjum degi og líka á kvöldin. Hann fór ekki frá henni fyrr en hún var háttuð og sofnuð á kvöldin. Það er mikil sorg að missa mann sinn eftir mannsaldur í nærveru. En hún á góð börn og tengdabörn.

Gunnar minn, ef ég heyrði góðs manns getið komst þú alltaf í huga mér. Gunnar minn, allar stundir sem við höfum átt saman er ljúft að muna, kæri vinur. Þú varst listamaður af guðs náð. Maður veit aldrei hvort þú varst metinn að verðleikum. Eitt er þó víst að myndir þínar úr Hafnarfirði hafa gert samfélagið ríkara og stoltara af sínum bæ. Smíðisgripir þínir í gulli, silfri eða kopar, þar á meðal sem hirðsmiður Bessastaða um margra ára skeið, eru ógleymanleg listaverk. Þó ekki sé nema einn öskubakki, gerður af slíkum hagleik að erfitt er að þakka slíka gjöf. Verk þín lifa þig og eru lýsandi fyrir snilligáfu þína og mannkosti.

Sjálfhælni var ekki til í þínu fari. Eitt sinn vantaði mig afmælisgjöf handa manninum mínum. Ég spurði Gunnar hvort hann ætti mynd frá Arnarfirði, hann kvað nei við. En bauðst strax til að fara vestur og mála mynd. Svona var hann alltaf boðinn og búinn til að hjálpa öðrum og gera greiða ef hann gat. Myndin kom innrömmuð og falleg. Ekki má gleyma öllum fallegu jólakortunum sem þú hannaðir sjálur og sendir um hver jól til allra kunningja og vina.

Það er erfitt að átta sig á því að þú skulir vera farinn frá okkur. Við spiluðum mikið brids saman. Ekki má gleyma öllum ferðum okkar í kirkjugarðinn á hverjum aðfangadagsmorgni. Til að tendra ljós á leiði nákominna ættingja sem þar hvíla. Í hádeginu borðuðuð þið Jóna hjá okkur Hermanni. Þá fyrst fannst mér jólin vera byrjuð.

Jóna mín, við höfum misst mikið. Missir þinn er þó mestur. Við biðjum góðan guð að styrkja þig, börnin, tengdabörnin og barnabörnin á erfiðum tímum. Við Hermann sendum innilegar samúðarkveðjur til fjölskyldu þinnar og annarra vandamanna.

Hvert örstutt spor var auðnuspor með þér,
­ hvert andartak er tafðir þú hjá mér
var sólskinsstund og sæludraumur hár,
minn sáttmáli við guð í þúsund ár.

Hvað jafnast á við andardráttinn þinn?
Hve öll sú gleði er fyr naut hugur minn
er orðin hljómlaus, utangátta og tóm
hjá undrinu að heyra þennan róm,
hjá undri því, að líta lítinn fót
í litlum skóm, og vita að heimsins grjót
svo hart og sárt er honum fjarri enn,
og heimsins ráð sem brugga vondir menn,
já vita eitthvað anda hér á jörð
er ofar standi minni þakkargjörð
í stundareilífð eina sumarnótt,
Ó alheimsljós, ó mynd sem hverfur skjótt.

(Halldór Laxness)

Helga Ámundadóttir.


Enn er einn góðvinur brott kvaddur.

Minningaheimurinn er heiður, svipríkur, stórbrotinn og fagur, en samtímis ofinn næmum fínleik og ljúfri, listrænni fegurðarfágun. Þessir eiginleikar birtust í verkum hans, allt frá svipríkum málverkum til hinna fíngerðustu dráttlistarteikninga og fagurgerðrar silfur­ og gullsmíði.

Viðfangsefnin virtust jafnan liggja glöggskyggni hans opin, enda vannst honum vel og afkastamikill var hann. Að sjá hann gera frumdrög (skissur) að málverkum var ævintýri líkast. Með fáeinum, leifturhröðum dráttum var það gert og sýndi, hve gjöropið og glöggt viðfangsefnið var honum ­ enda kom allt til skila.

Þannig var Gunnar Hjaltason. Þessi, með mestu mönnum að vallarsýn, hávaxinn, þykkur undir hönd, þrekinn og herðibreiður. Samtímis hið mesta ljúfmenni, örlátur, hjálpsamur, gjafmildur, hæverskur og lítillátur, fjölfróður, ræðinn og hrókur alls fagnaðar í góðvinahóp. Góðmennskan skein úr augum hans og ljómaði af ásjónunni allri, innrömmuð í vinhýru brosi.

Þannig minnumst við hans sem kærs frænda og góðvinar, þakklát fyrir ómetanlega vináttu og örlátar gjafir af listarheimi hans.

Kæra Jóna, og allur ástvinahópurinn. Við sendum ykkur innilegustu samúðarkveðjur og söknum með ykkur. Látið samt ljúfu minningarnar hefja ykkur ofar harmi og trega í vissunni um endurfundina á landi lifenda, svo sem Drottinn hefur heitið. Blessuð sé minning okkar kæra Gunnars.

Sólveig, Jón Hjörleifur Jónsson og fjölskylda.

"Gunni frændi" var sá í hópi vina minna, sem eg kynntist fyrst og þekkti lengst, og mér finnst eg þekkja enn í veröld vináttunnar, þótt hann hafi lokið æviárum sínum hér á jörðinni.

Að baki tímans er að eg hygg innri veruleiki, sem sumir nefna eilífðina. Sá veruleiki er ekki mældur í árum, heldur kemur hann fram sem ylrík tryggð og vinátta kærleikans, sem hefir að baki viljann til að fórna sér í þágu annarra. Þessi veruleiki annars lífs, er í raun kjarni allra trúarbragða sem miða að friði á jörð.

Eg hygg að Gunni frændi hafi verið fyrsta barnið, sem eg tengdist vináttuböndum. Við Gunni vissum alltaf að við vorum vinir í raun og sannleika og þurftum ekki að skilgreina hvað það var. En það var eins og við hefðum vitundarsamband, sem var víst meðfætt. Hann var góður og fallegur drengur og okkur kom alltaf vel saman. Hann var þrem árum eldri en eg, og mér var eðlilegt að fara oft eftir hans áliti, því að hugmyndir hans voru mér að skapi, því að þær voru oftast skemmtilega frumlegar og við vorum báðir gefnir fyrir náttúruna og myndlist, vorum á svipaðri bylgju enda systkinasynir. Hann var glaður og athafnasamur alla ævi, einstaklega hjálpsamur ferðafélagi og bóngóður við að leysa hverskonar vanda.

Árið 1932 fluttu foreldrar okkar að Laugarvatni þar sem faðir okkar stofnaði gróðrarstöð á vegum Búnaðarfélags Íslands og kenndi einnig við alþýðuskólann. Um vor, sumar og haust komu ættingjar og vinir oft í heimsókn og dvöldu hjá okkur um skeið. Gunni starfaði líka með okkur systkinunum í mörg sumur í gróðrarstöðinni. Hið góða samband við frændfólkið í Reykjavík var alla tíð ákaflega náið og er okkur efst í huga nú við leiðarlok.

Gunnar lærði ungur útvarpsvirkjun, en sneri sér síðan að gullsmíði, þar sem listrænir hæfileikar hans nutu sín vel. Hann varð einn mesti hagleiksmaður hér á landi í þeirri grein. Var handverk hans leikandi létt og undur fagurt, sem bar vott um frábæra teiknihæfileika hans og sjaldgæft formskyn. Gunnar smíðaði um árabil allar opinberar gjafir sem forsetar Íslands gáfu þjóðhöfðingjum annarra landa, og voru þar margir fagrir gripir. Það var ótrúlegt hvað hann komst yfir að smíða, mála og teikna jafnframt öllu öðru annríki.

Gunnar var einstaklega trúr vinur okkar allra í fjölskyldunni. Við söknum nú hans, sem skilur eftir sig svo ljúfar minningar og sendum Jónu og öllum börnum þeirra samúðarkveðjur og óskum frændgarðinum öllum blessunar þann tíma, sem veitist þeim áfram hér á jörðu.

Með hjartans þökk fyrir góða og langa vináttu, sem frá þér streymdi.

Úlfur Ragnarsson, læknir.

Það er erfitt að setjast niður til að minnast rúmlega 60 ára vináttu við Gunnar Hjaltason, sem hófst er við báðir tókum til starfa í Skíðadeild ÍR á Kolviðarhóli á fjórða áratugnum og síðan eftir 1940 í Farfuglum. Þær eru svo margar minningarnar, sem fara í gegnum hugann. Ég minnist námsára hans í gullsmíði í Lækjargötu 2. Þar hitti ég meistara hans þá Guðmund Guðnason og Leif Kaldal. Það var fróðlegt að fylgjast með vinnubrögðum þeirra við smíði hinna ýmsu hluta, sem urðu listaverk í höndum þeirra, og því ekki að undra að Gunnar yrði í sama flokki með sína hæfileika. Enda smíðaði hann margan listgripinn, sem nú prýðir heimili ýmissa þjóðhöfðingja vítt um lönd. Forsetar þjóðarinnar nýttu sér hagleik hans svo og aðrir framámenn þjóðarinnar. Jafnframt gullsmíðinni hóf hann að festa á blöð og striga myndir af landinu, sem hann fór um, og eru eftir hann mörg listaverk á heimilum vina hans og annarra listunnenda í landinu. Gunnar var góðvinur Jóhannesar Kjarval og þekkti vel til verka hans. Þegar Þorvaldur í Síld og fisk setti upp málverkasýningar fékk hann Gunnar til að annast það verk. Gunnar var félagi í Ferðafélagi Íslands. Hann teiknaði í mörg ár myndir í hinar vinsælu árbækur F.Í.

Við Gunnar vorum spilafélagar í áratugi. Í hvert skipti, er hann kom til mín að Kiðafelli, teiknaði hann mynd í gestabók heimilisins á meðan hann sat yfir við spilamennskuna.

Gunnar var mikill ÍR­ingur. Hann var góður skíðamaður, bæði svigmaður og göngumaður. Hann var stökkdómari á öllum landsmótum í fjölda ára. Hann var í stjórn Skíðasambands Íslands í mörg ár, einnig í stjórn Skíðaráðs Reykjavíkur. En hann var ekki bara skíðamaður, hann tók einnig þátt í hlaupum í millivegalengdum (800 og 1500 m) og jafnvel víðavangshlaupi með góðum árangri. Eftir að Gunnar fluttist til Hafnarfjarðar tók hann þátt í félagsstarfi skíðamanna þar. Hann var félagi í Rótarýklúbbi Hafnarfjarðar. Gunnar var heiðursfélagi í mörgum þeim félögum, sem hann starfaði í.

Gunnar Hjaltason var myndarlegur maður, góðum gáfum gæddur, hláturmildur og góður sögumaður og því eftirsóttur félagi. Gunnar var listhneigður, hann átti auðvelt með að teikna og skapa myndir. Eru fjölmargar myndlistarsýningar hans og fagrir silfurmunir til marks um það. Hann var einnig mikill bókamaður og í bókasafni hans voru ýmsar sjaldgæfar bækur.

Ég sendi Jónu vinkonu minni og börnum þeirra innilegar samúðarkveðjur og bið guð að blessa þau.

Hjalti Sigurbjörnsson, Kiðafelli.

Kveðja frá Félagi íslenskra gullsmiða

Gunnar Ásgeir Hjaltason, einn okkar hæfileikaríkustu gullsmiða, er nú látinn. Gunnar var nemi Árna B. Björnssonar og var það heppinn á sínum námsárum að vinna meðal nafntoguðustu gullsmiða þess tíma, Guðmundar H. Guðnasonar og Leifs Kaldal. Gunnar Ásgeir lauk sveinsprófi 1947 og á fyrstu starfsárum sínum vann hann hjá Árna en eftir 1952 starfaði hann sjálfstætt.

Gunnar Hjaltason

Kveðja frá Félagi íslenskra gullsmiða

Gunnar Ásgeir Hjaltason, einn okkar hæfileikaríkustu gullsmiða, er nú látinn. Gunnar var nemi Árna B. Björnssonar og var það heppinn á sínum námsárum að vinna meðal nafntoguðustu gullsmiða þess tíma, Guðmundar H. Guðnasonar og Leifs Kaldal. Gunnar Ásgeir lauk sveinsprófi 1947 og á fyrstu starfsárum sínum vann hann hjá Árna en eftir 1952 starfaði hann sjálfstætt. Snemma beindist hugur hans að aukinni listsköpun og átti málverkið hug hans upp frá því.

Gunnar tók þátt í ýmsum sýningum á vegum F.Í.G. og var tryggur félagi gullsmiða.

Í gull- og silfursmíðinni komu listrænir hæfileikar Gunnars glöggt í ljós þar sem þeir endurspegluðu sköpunargleði og tilfinninguna fyrir forminu. Hann var m.a. fenginn til að smíða fyrir forseta Íslands, Ásgeir Ásgeirsson og Kristján Eldjárn, þannig að spor hans í sögu gullsmíðinnar eru skýr og djúp.

Blessuð sé minning hans.

Halla Bogadóttir, formaður F.Í.G.

Hinn þjóðkunni listamaður, Gunnar Hjaltason, andaðist á Jónsmessunni í ár. Kunnastur mun hann hafa orðið af málverkum sínum, en þar að auki var hann frábær hagleiksmaður sem vann ýmsa fagra gripi , bæði fyrir forsetaembættið, ýmsar stofnanir og félög. Bandalag kvenna í Hafnarfirði má sérstaklega minnast þess er hann smíðaði félagsmerki þess, fagran silfurgrip, ásamt teikningu af heilagri Barböru, sem prýðir nú skjöl bandalagsins. Sömuleiðis gerði hann mynd Barböru úr silfri, sem mátti bæði nota sem hálsmen og nælu fyrir aðra félaga í bandalaginu. Persónulega kynntist ég Gunnari Hjaltasyni mest þegar hann kom nær daglega að finna konu sína, Jónu Ámundadóttur, sem dvelur á Hrafnistu. Nú saknar Jóna glaðværðar Gunnars og ljúfmennsku, þegar hann svo að segja fram á síðustu daga sína reyndi að létta henni lífið í baráttu við erfiða fötlun. Hennar er missirinn mestur. Allir sem höfðu kynni af Gunnari Hjaltasyni munu sakna þessa góðmennis og fjölhæfa listamanns.

Jónu Ámundadóttur og börnum hans votta ég mína dýpstu samúð.

Sigurveig Guðmundsdóttir, Hrafnistu, Hafnarfirði.

Þegar sumarsólin var rétt um það bil að ná hámarki og gróðurinn að fylla loftið angan, hvarf hann af okkar sjónarsviði, listamaðurinn fjölfróði og drenglyndi, Gunnar Ásgeir Hjaltason. Um ætt hans verður hér ekki fjallað enda munu það gera þeir, sem mér eru til þess hæfari.

Kunningsskapur okkar Gunnars hófst innan vébanda Rótarý-klúbbanna í Garðabæ og Hafnarfirði, og sameiginleg áhugamál og viðhorf þróuðust upp í vináttu, sem verið hefur mér mikil gjöf.

Gunnar var alveg einstakur maður, prúðmenni til orðs og æðis, hógvær og hreinlyndur. Öll hans framkoma bar vott um fágun hans innri manns. Ég held að hann hafi átt þann frábæra eiginleika að geta gefið hverjum einstaklingi, sem hlotnaðist sú gæfa að kynnast honum persónulega, svo mikið, sem ekki verður til fulls skilgreint, með því sem hann var. Hann hafði ferðast mikið um landið og þekking hans á náttúru þess var víðtæk og spannaði frá fjalli til fjöru. Hann sá það ekki bara með næmu auga listamannsins heldur einnig hins forvitna, glöggskyggna náttúruskoðara og reyndi að gera sér grein fyrir hvernig það hefi orðið til eða einstök drög þess þróast og mótast eða væru í mótun, því hann gerði sér, flestum öðrum fremur, ljóst að í náttúrunnar ríki er engin kyrrstaða til. Alveg sérstakt var að hluta á Gunnar lýsa landslagi, en jafnframt frásögninni teiknaði hann myndir á blað. Svo frábært var sjónminnið að honum var leikur einn að töfra það fram hvort heldur var landslag í stórum dráttum eða lítill móbergsskúti. Heilan bunka slíkra tækifærismynda á ég í fórum mínum. Við ráðgerðum oft ferðir inn á hálendið. Aðeins ein þeirra kom til framkvæmda þegar ég slóst í för með honum og nokkrum góðvinum austur fyrir Sveinstind. Þar rissaði hann upp drög af landslaginu norður yfir Langasjó og norður yfir jökul. Aðeins tók það hann nokkrar mínútur, það var nóg til þess að fullvinna síðar stóra mynd. Þar og í mörgum öðrum myndum Gunnars er móbergið afhjúpað í sína naktra tinda fegurð og hreinleika. Gunnar var myndskáld móbergsins.

Frásagnarmáti Gunnars var einkar skýr en sérstæður. Áheyranda fannst eins og Gunnar kæmi þar hvergi við sögu, þetta einfaldlega var, en hann sjálfur eins og hlutlaus áhorfandi.

Gunnar er okkur horfinn en við minningu hans er gott að dvelja og á hana fellur aldrei skuggi. Hann var listamaður af lífi og sál, en spurning verður það mér hvort hann var þó ekki mestur í listinni að lifa.

Eftirlifandi eiginkonu Gunnars og öllum nákomnum sendum við hjónin okkar innilegustu samúðarkveðjur.

Guðrún og Jón Jónsson.

Kveðja frá Ferðafélagi Íslands

Skyldu þeir forustumenn Ferðafélags Íslands er höfðu forgöngu um stofnun Farfuglahreyfingarinnar hafa haft í hyggju að hreyfingin yrði nokkurskonar uppeldisstöð fyrir komandi forustumenn Ferðafélagsins, en sú varð raunin. Margir af máttarstólpum Ferðafélagsins til margra ára höfðu starfað innan Farfuglahreyfingarinnar sem ungir menn en færðu sig svo yfir til Ferðafélagsins er þeir fóru að reskjast. Einn þessara manna var Gunnar Hjaltason, gullsmiður og myndlistarmaður. Óhætt er að fullyrða að með komu Gunnars til F.Í. hafi félaginu bæst góður liðsmaður, sem ekki lá á liði sínu er til hans var leitað. Auk þess að taka virkan þátt í ferðum félagsins og vinna sem sjálfboðaliði í vinnuferðum að viðhaldi sæluhúsanna, var honum falið að myndskreyta upphafskafla í Árbókum félagsins til margra ára og einnig myndskreytti hann félagsskírteinin. Fórst honum það vel úr hendi eins og annað er hann vann félaginu sem oft var baksviðs. Á góðum stundum, sérstaklega á kvöldvökum í ferðum félagins í Þórsmörk, en hún var hans staður, gat hann bryddað upp á ýmsu skemmtilegu er kom á óvart. Eins og þegar hann hélt málverkasýningu á einni kvöldvökunni í Þórsmörk. Eða þegar unnið var að Árbókinni um Syðra-Fjallabak og honum datt í hug okkur ferðafélögunum til mikillar furðu að renna fyrir fisk í Hvítmögu. Þá veiddi hann svo mikið að silungaveisla var í tvo daga. Já. Gunnar var sérlega skemmtilegur og góður ferðafélagi. Árið 1987 var Gunnar gerður að kjörfélaga í Ferðafélagi Íslands í þakklætisskyni fyrir hans störf í þágu félagsins.

Fyrir alla tryggð er hann ávallt sýndi Ferðafélaginu skal nú þakkað heilshugar um leið og aðstandendum er vottuð innileg samúð við fráfall hans.

Grétar Eiríksson.

Kveðja frá Íþróttabandalagi Hafnarfjarðar

Ég vil fyrir hönd íþróttahreyfingarinnar í Hafnarfirði minnast Gunnars Ásgeirs Hjaltasonar. Gunnar sat í stjórn Skíða- og skautafélags Hafnarfjarðar í áraraðir og var sjálfur mikill skíðamaður. Gunnar sagði mér einmitt nú á síðustu vormánuðum að það væru einungis þrjú ár síðan hann fór síðast á skíði og það þætti honum sárt að geta ekki, heilsu sinnar vegna, farið meira á skíði. Fram að því að hann fór síðast á skíði féll ekki úr ár þar sem hann komst til að renna sér í skíðabrekkunum hér í nágrenni höfuðborgarsvæðisins og víðar, Gunnar taldi það hina mestu hvíld og upplífgun að stunda þessa uppáhalds íþróttagrein sína.

Gunnar sat í stjórn Íþróttabandalags Hafnarfjarðar fyrir íþróttafélag sitt frá árinu 1958 til ársins 1964. Þar lét hann gott af sér leiða sem og annars staðar þar sem hann starfaði.

Á þessum árum var nokkuð blómlegt starf hjá Skíða- og skautafélaginu, reglulegar skíðaferðir í skíðaskála félagsins sem staðsettur var við Hveradali. Einnig var á þessum árum gerður samningur milli Skíða- og skautafélagsins og bóndans á Setbergi, Einars Halldórssonar, um að gera tilraun með að útbúa skíðabrekku í Fjárhúsholti í landi Setbergs. Átti Gunnar Ásgeir Hjaltason ekki minnstan þátt í þessari tilraun. Þetta sýnir að menn eins og Gunnar reyndu sem mest þeir máttu til að útbreiða sína uppáhalds íþróttagrein og þakka ég Gunnari hans hlut í því máli.

Skíða- og skautafélagið var því miður lagt niður árið 1968 og eigur þess seldar, fé það sem fékkst fyrir eignir þess voru settar í vörslu ÍBH og í sérstakri bókun sem samþykkt var í framhaldi af því var kveðið á um að ekki mætti ráðstafa fé þessu nema til eflingar skíðaíþrótta í Hafnarfirði og þá með samþykki Gunnlaugs Guðmundssonar og Gunnars Ásgeirs Hjaltasonar. Fyrir þing ÍBH nú í apríl síðastliðnum hafði ég samband við Gunnar og síðasta formann Skíða- og skautafélagsins (Gunnlaugur Guðmundsson sem er því miður þegar fallinn frá) og leitaðist eftir því að þeir samþykktu það að skíðadeild Hauka fengi vörsluféð til ráðstöfunar. Að skoðuðu máli fannst þessum heiðursmönnum það sjálfsagt vegna þess að þar með væri verið að styrkja þessa frábæru íþróttagrein sem skíðaíþróttin er. Það var svo 17. apríl síðastliðinn á 41. þingi ÍBH sem Gunnar Ásgeir Hjaltason og Örn Bergsson afhentu skíðadeild Hauka vörsluféð og sagði Gunnar mér að nú liði sér vel, það væri eins og hann væri að ljúka einhverju óloknu verkefni sem hefði orðið að klára og það væri vel.

Ég get ekki lokið þessari minningargrein án þess að geta þess að Gunnar Ágsgeir Hjaltason útbjó marga kostagripi sem ÍBH naut góðs af. Meðal þess eru ýmsir gripir sem Gunnar útbjó og ÍBH færði sem gjafir við hin ýmsu tækifæri. Gunnar hafði samband við mig nú í maí síðastliðnum og heimsótti ég hann þá á spítalann, tilefnið var að hann langaði að sýna mér myndir af ýmsum munum sem hann hafði útbúið í gegnum tíðina og var greinilegt að þar voru miklir kostagripir. Þar á meðal viðurkenningarskjöldur sem Gunnar hafði búið til og keppt hafði verið um í nokkur ár. Einhverra hluta vegna hafði verið hætt að keppa um viðurkenningarskjöld þennan. Gunnar langaði að þetta yrði tekið upp aftur og nú þegar ég hef fundið þennan skjöld sem er listilega vel smíðaður sé ég ekkert því til fyrirstöðu að byrja þessa keppni aftur í einhverri mynd. Þetta sýnir að Gunnar fylgdist vel með allt fram til þess síðasta og þakka ég honum það sérstaklega og óska þess að hann megi hvíla í friði.

Íþróttahreyfingin færir eftirlifandi konu Gunnars, Jónu Kristínu Ámundadóttur, og fjölskyldu þeirra innilegar samúðarkveðjur.

Friðrik Ágúst Ólafsson, formaður ÍBH.


Kveðja frá Íþróttafélagi Reykjavíkur

Gunnar Ásgeir Hjaltason var einn af þeim mönnum sem lögðu fram mikið og óeigingjarnt starf fyrir Íþróttafélag Reykjavíkur og þá sérstaklega skíðaíþróttina, sem var honum einkar hugleikin. Gunnar var mjög virkur í félagsstarfi skíðadeildar ÍR allt frá upphafi. Hann gegndi mörgum trúnaðarstörfum innan íþróttahreyfingarinnar, sat m.a. í stjórn Skíðasambands Íslands, Skíðaráði Reykjavíkur og þá ávallt sem fulltrúi ÍR. Á fjöllum uppi kunni hann alltaf best við sig. Gunnar sótti yrkisefni í málverk sín yfirleitt til fjalla enda ferðaðist hann ekki eingöngu um íslensk fjöll, heldur einnig um alpana þar sem hann naut útivistar og skíðaferða ásamt því að festa það sem fyrir augu bar á léreft. Listrænir hæfileikar Gunnars voru miklir og hann var gullsmiður góður. Forsetaembættið leitaði oft til Gunnars ef smíða þurfti gjafir til handa þjóðhöfðingjum. Oft leituðu forsvarsmenn ÍR til Gunnars ef gefa átti tækifærisgjafir eða verðlaunagripi og alltaf brást hann við af sömu ljúfmennskunni. Gunnar virkaði á mann yfirleitt sem vel yfirvegaður maður og alltaf fann maður fyrir hlýjunni sem geislaði frá honum og stutt var í brosið og glaðværðina. Gunnar hafði dómararéttindi til að dæma á skíðamótum og ófá eru þau skíðamótin sem hann hefir dæmt í og þá hvort sem var í alpa- eða norrænum greinum. Gunnar var sjálfur mjög góður skíðamaður í öllum greinum en einnig var hann góður millivegalengdarhlaupari.

Eftir að hafa starfað með og fyrir ÍR í fjölda ára tók hann til hendinni við eflingu Skíða- og Skautafélags Hafnarfjarðar, eftir að hann flutti til Hafnarfjarðar. Þrátt fyrir það var hann alltaf sami góði ÍR-ingurinn og mætti yfirleitt á alla mannfagnaði á vegum ÍR. Gunnar bar Gullskíði Skíðadeildar sem er viðurkenning fyrir 25 ára starf og hann var einnig sæmdur æðstu heiðursviðurkenningu ÍR sem er Stórriddarakross með stjörnu.

Við ÍR-ingar söknum góðs dreng og þökkum fyrir að hafa fengið að njóta samvista við hann til svo margra ára. Við færum eftirlifandi eiginkonu Gunnars, frú Jónu Kristínu Ámundadóttir, börnum og fjölskyldum þeirra okkar innilegustu samúðarkveðjur.

F.h. Íþróttafélags Reykjavíkur,

Þórir Lárusson.

Gunnar Ásgeir Hjaltason gerðist félagi í Rótarýklúbbi Hafnarfjarðar á árinu 1968 og hefur verið mjög virkur og öflugur félagi alveg frá upphafi. Hann gegndi öllum helstu embættum innan klúbbsins og var m.a. forseti klúbbsins starfsárið 1978­1979. Gunnar var mikil listamaður og naut klúbburinn þess ríkulega og má þar nefna fjölmargar teikningar sem prýtt hafa jólamerkin okkar, handsmíðaða bréfahnífa sem skiptinemarnir fengu alltaf í kveðjugjöf frá klúbbnum að lokinni ársdvöl, vinnu hans við gerð útsýnisskífunnar sem stendur efst á Ásfjalli og ótal teikningar sem hann rissaði á Rótarýfundum, ferðalögum og öðrum uppákomum og gaf félögunum. Vegna alls þessa og miklu meira var Gunnar útnefndur Paul Harris félagi.

Gunnar Ásgeir Hjaltason var mikilhæfur og virtur listamaður. Hann teiknaði, málaði og smíðaði og hélt fjölmargar sýningar á verkum sínum. Gunnar var mikill ferðagarpur, útivistarmaður og náttúrunnandi. Snjall skíðamaður og mjög öflugur fyrr á árum að byggja upp aðstöðu og möguleika fyrir Hafnfirðinga að stunda þá íþrótt. Undirrituðum er mjög minnisstætt þegar hann árið 1980 hitti og sá til Gunnars á skíðum í Kerlingarfjöllum, bruna eins og unglamb niður brekkurnar sextugan að aldri. Það var mér mikil hvatning í viðleitni minni að læra að skíða og feta í fótspor Gunnars og skíða síðar meir í Ölpunum, sem ég veit að gáfu Gunnari margar hamingju- og ánægjustundir.

Rótarýklúbbur Hafnarfjarðar stendur í mikilli þakkarskuld við Gunnar Ásgeir Hjaltason og vill að leiðarlokum þakka honum fyrir öll hans góðu störf og hans mikla framlag til hreyfingarinnar á liðnum áratugum.

Félagar í Rótarýklúbbi Hafnarfjarðar senda eiginkonu og afkomendum Gunnars Ásgeirs Hjaltasonar samúðarkveðjur og þakka góð kynni við góðan dreng og mikinn sómamann.

Guðmundur Friðrik Sigurðsson, forseti Rótarýklúbbs Hafnarfjarðar.