Helena Hólm Sigurgeirsdóttir
Föstudaginn 21. febrúar, 1997
HELENA HÓLM SIGURGEIRSDÓTTIR
HELENA HÓLM SIGURGEIRSDÓTTIR Helena Hólm Sigurgeirsdóttir fæddist á Drangsnesi á Ströndum 17. apríl 1935. Hún lést á Landspítalanum 9. febrúar síðastliðinn og fór útför hennar fram frá Áskirkju 19. febrúar.
Föstudaginn 21. febrúar, 1997 - Minningargreinar
Tilveran er óútreiknanleg. Hún Lena er dáin, því verðum við að trúa. Ég má til með að minnast hennar í fáeinum orðum. Glaðværð, greiðasemi, fórnfýsi og ákveðni einkenndu hana, hún var alltaf tilbúin að hjálpa ef á þurfti að halda. Hana skorti aldrei ráð og hún var sérstaklega úrræðagóð. Ef eitthvað gekk ekki upp þá kom Lena með tillögur þangað til lausn hafði fundist á þeirri þraut. Sonur minn hann Dagur Már hændist strax að þeim hjónum og kallaði þau Lenu ömmu og Bæsa afa.
Það fyrsta sem hann sagði þegar ég sagði honum að Lena væri dáin var: "Þá get ég ekki kallað hana Lenu ömmu. Er Bæsi afi búinn að missa konuna sína?" Jæja, Lena mín, ég kveð þig með þessum fátæklegu orðum því ég er hálforðlaus, en ég veit að Guð geymir þig.
Bæsi, Ólöf, Áslaug, Guðný, Ingi Rafn og fjölskyldur, þið hafið misst mikið, sumum eru ætluð önnur hlutverk.
Brynja Þórarinsdóttir.
Eitt bros getur dimmu í dagsljós breytt sem dropi breytir veig heillar skálar. Þel getur snúist við atorð eitt, aðgát skal höfð í nærveru sálar. Hve oft leyndist strengur í brjósti, sem brast við biturt andsvar, getið án saka.
Hve iðrar margt líf eitt augnakast,
sem aldrei verður tekið til baka.
(Einar Ben.)
Það er hræðilegt að vera í burtu þegar svona gerist. Ég frétti ekki af þessu fyrr en sl. föstudag og mig langar svo heim.
Amma var yndisleg kona og ég á margar góðar minningar frá heimili hennar og afa. Hún átti alltaf til bros og hafði mjög góða kímnigáfu. Við sjáumst aftur, amma mín.
Til ættingja minna sendi ég samúðarkveðjur. Ég vildi óska þess að ég kæmist til ykkar.
Hildur Ýr.
Mín kæra vinkona Helena, eða Lena eins og hún var gjarnan kölluð, er farin í ferðina löngu. Við höfðum gert okkur vonir um að hún hefði betur í baráttunni við þennan erfiða sjúkdóm en sú von brást, Sláttumaðurinn slyngi hafði betur eins og svo oft. Hún lést eftir stutta legu, aðeins 61 árs gömul.
Dauðinn hefur skilið okkur að, en eftir lifir minningin um góða vinkonu og góðar stundir. Það er margs að minnast, á mörgum árum en við höfum þekkst frá fermingaraldri. Það sem einkenndi Lenu var glaðværðin, hláturinn og hæfileikinn til að sjá spaugilegu hliðarnar á tilverunni. Hún var hrókur alls fagnaðar og vildi allt fyrir alla gera. Ef leitað var til hennar var hún vön að segja: "Komdu bara, ég er með heitt á könnunni."
Þegar við vorum ungar bjó Lena á Ægisíðu við Kleppsveg sem þá var nánast fyrir utan bæinn en ég vestast í vesturbænum. Vegalengdin aftraði okkur þó ekki frá því að hittast og bralla margt saman. Mér er einnig sérstaklega minnisstæð Ítalíuferðin með saumaklúbbnum þar sem Lena var hrókur alls fagnaðar eins og henni var lagið. Hennar á ekki síst eftir að verða sárt saknað í saumaklúbbnum sem hist hefur reglulega í 24 ár. Lena átti fallegt heimili þar sem alltaf var gott að sækja hana heim í faðm fjölskyldunnar.
Góð vinkona hefur kvatt þennan heim og ég kveð hana með söknuði. Ástvinum hennar votta ég mína dýpstu samúð.
Sigmunda Hákonardóttir (Sísí).
Í fáum orðum vil ég minnast kærrar vinkonu, sem svo óvænt er burt horfin. Flensan sem hún fékk fyrir jólin reyndist annað og meira mein. Lena, eins og við kölluðum hana, lést eftir stutta sjúkrahúslegu.
Lena ólst upp í kærleika hjá foreldrum sínum og systkinum, í húsi þeirra, Ægisíðu við Kleppsveg. Þá var þessi staður eins og sveit, hreinasta paradís fyrir okkur krakkana. Túnin og fjaran í Vatnagörðunum var aðalleiksvæði okkar.
Það er margs að minnast eftir hálfrar aldar kynni. Bernskan svo björt, unglingsárin í glaumi og gleði og alltaf var Lena svo léttlynd og hrókur alls fagnaðar. Alvaran og ábyrgðin tóku við með giftingu, barnauppeldi, að byggja upp fallegt og hlýlegt heimili með eiginmanni sínum Bæringi. Síðar kom að sumarbústaðabyggingum, ferðalögum bæði utan- og innanlands.
Í hinum 30 ára gamla saumaklúbbi Vatnadísunum var margt ráðgert og síðast en ekki síst koma upp í hugann hinar notalegu morgunstundir sem við áttum saman vinkonurnar, þar sem hin ýmsu mál voru tekin upp og þá oftar en ekki hlegið mikið og hátt.
Allt eru þetta dýrmætar minningar sem koma upp í hugann nú þegar sorgin kveður dyra. En þetta eru kærar minningar um kæra vinkonu sem munu lifa áfram.
Um leið og ég sendi eiginmanni hennar, móður, börnum, tengdabörnum, barnabörnum og systkinum, mínar innilegustu samúðarkveðjur, kveð ég kæra vinkonu með þakklæti og söknuði og bið henni Guðs blessunar.
Þín vinkona,
Sigríður Guðnadóttir (Sísí).
Lát Helenu kom okkur vinum hennar öllum á óvart. Fólk, sem er jafnglaðlynt, æðrulaust, góðviljað og gefandi og hún, virðist ekki þesslegt að það sé á förum. Eftir stendur ófyllt skarð, tómleiki og söknuður. Það grunaði víst engan, þegar hún fór á spítalann, að hún ætti ekki afturkvæmt til heimilisins hlýlega, sem hún hafði búið eiginmanni sínum og börnum í Brekkuseli 18. Þar réðu gestrisnin og greiðasemin ríkjum, hver sem í hlut átti. Minningarnar um Lenu þyrpast að dansandi í ljósinu. Hláturmildi hennar og æðruleysi léttu mörgum sporið. Gestrisni hennar bjó mörgum heimili, bæði um stundarsakir og um lengri tíma, enda voru þau hjónin samtaka um að öllum liði vel þar sem þau áttu heima. Þakklætið fyrir allar góðu stundirnar á heimili Lenu og Bærings mun lifa í hjarta okkar sem nutum þeirra.
Óhjákvæmilega verður skuggsýnt hjá þeim, sem í ríkustum mæli nutu birtunnar og ylsins, sem af henni lagði. Þannig hlýtur alltaf að vera, þegar það fólk kveður, sem mikil eftirsjón er að. Þess vegna sendum við Ólöfu, Áslaugu, Guðnýju og Inga Rafni sérstakar samúðarkveðjur. Mikilvægt er að koma auga á björtu hliðarnar, sem sækja má huggun til. Í ljós kom, að Helena var haldin ólæknandi alvarlegum sjúkdómi. En í huga kristinna manna er dauðinn ekki endalokin, heldur fæðing til framhaldslífs, þar sem auðlegð hjartans er mælikvarði manngildis. Lítum á atburðina af sjónarhóli eilífðarinnar fremur en þúfunni okkar, sem eftir stöndum á tímans slóð. Var þessi lausn ekki náðargjöf úr því sem komið var? Henni var leyft að fara án þess að þreyta þrautagöngu, sem ella hefði beðið hennar. Enginn þarf að efast um, að þvílíku ljóssins barni sem hún var hlaut að vera tekið opnum örmum í ríki kærleikans.
Þakkætið fyrir að hafa átt Helenu að vini mun búa með okkur svo lengi sem við lifum, þó að hún hafi um stund horfið okkur á huldar lendur þar sem við vonumst eftir að hitta hana aftur, þegar að okkur kemur.
"Nú sjáum vér svo sem í skuggsjá í óljósri mynd, en þá munum vér sjá augliti til auglitis. Nú er þekking mín í molum en þá mun ég gjörþekkja eins og ég er sjálfur gjörþekktur orðinn. En nú varir trú, von og kærleikur þetta þrennt, en þeirra er kærleikurinn mestur." (1. Kor. 13, 1213)
Fyrir hönd systkina Bærings og maka þeirra,
Úlfur Ragnarsson, læknir.
HELENA HÓLM SIGURGEIRSDÓTTIR
HELENA HÓLM SIGURGEIRSDÓTTIR Helena Hólm Sigurgeirsdóttir fæddist á Drangsnesi á Ströndum 17. apríl 1935. Hún lést á Landspítalanum 9. febrúar síðastliðinn og fór útför hennar fram frá Áskirkju 19. febrúar.
Föstudaginn 21. febrúar, 1997 - Minningargreinar
Tilveran er óútreiknanleg. Hún Lena er dáin, því verðum við að trúa. Ég má til með að minnast hennar í fáeinum orðum. Glaðværð, greiðasemi, fórnfýsi og ákveðni einkenndu hana, hún var alltaf tilbúin að hjálpa ef á þurfti að halda. Hana skorti aldrei ráð og hún var sérstaklega úrræðagóð. Ef eitthvað gekk ekki upp þá kom Lena með tillögur þangað til lausn hafði fundist á þeirri þraut. Sonur minn hann Dagur Már hændist strax að þeim hjónum og kallaði þau Lenu ömmu og Bæsa afa.
Það fyrsta sem hann sagði þegar ég sagði honum að Lena væri dáin var: "Þá get ég ekki kallað hana Lenu ömmu. Er Bæsi afi búinn að missa konuna sína?" Jæja, Lena mín, ég kveð þig með þessum fátæklegu orðum því ég er hálforðlaus, en ég veit að Guð geymir þig.
Bæsi, Ólöf, Áslaug, Guðný, Ingi Rafn og fjölskyldur, þið hafið misst mikið, sumum eru ætluð önnur hlutverk.
Brynja Þórarinsdóttir.
Eitt bros getur dimmu í dagsljós breytt sem dropi breytir veig heillar skálar. Þel getur snúist við atorð eitt, aðgát skal höfð í nærveru sálar. Hve oft leyndist strengur í brjósti, sem brast við biturt andsvar, getið án saka.
Hve iðrar margt líf eitt augnakast,
sem aldrei verður tekið til baka.
(Einar Ben.)
Það er hræðilegt að vera í burtu þegar svona gerist. Ég frétti ekki af þessu fyrr en sl. föstudag og mig langar svo heim.
Amma var yndisleg kona og ég á margar góðar minningar frá heimili hennar og afa. Hún átti alltaf til bros og hafði mjög góða kímnigáfu. Við sjáumst aftur, amma mín.
Til ættingja minna sendi ég samúðarkveðjur. Ég vildi óska þess að ég kæmist til ykkar.
Hildur Ýr.
Mín kæra vinkona Helena, eða Lena eins og hún var gjarnan kölluð, er farin í ferðina löngu. Við höfðum gert okkur vonir um að hún hefði betur í baráttunni við þennan erfiða sjúkdóm en sú von brást, Sláttumaðurinn slyngi hafði betur eins og svo oft. Hún lést eftir stutta legu, aðeins 61 árs gömul.
Dauðinn hefur skilið okkur að, en eftir lifir minningin um góða vinkonu og góðar stundir. Það er margs að minnast, á mörgum árum en við höfum þekkst frá fermingaraldri. Það sem einkenndi Lenu var glaðværðin, hláturinn og hæfileikinn til að sjá spaugilegu hliðarnar á tilverunni. Hún var hrókur alls fagnaðar og vildi allt fyrir alla gera. Ef leitað var til hennar var hún vön að segja: "Komdu bara, ég er með heitt á könnunni."
Þegar við vorum ungar bjó Lena á Ægisíðu við Kleppsveg sem þá var nánast fyrir utan bæinn en ég vestast í vesturbænum. Vegalengdin aftraði okkur þó ekki frá því að hittast og bralla margt saman. Mér er einnig sérstaklega minnisstæð Ítalíuferðin með saumaklúbbnum þar sem Lena var hrókur alls fagnaðar eins og henni var lagið. Hennar á ekki síst eftir að verða sárt saknað í saumaklúbbnum sem hist hefur reglulega í 24 ár. Lena átti fallegt heimili þar sem alltaf var gott að sækja hana heim í faðm fjölskyldunnar.
Góð vinkona hefur kvatt þennan heim og ég kveð hana með söknuði. Ástvinum hennar votta ég mína dýpstu samúð.
Sigmunda Hákonardóttir (Sísí).
Í fáum orðum vil ég minnast kærrar vinkonu, sem svo óvænt er burt horfin. Flensan sem hún fékk fyrir jólin reyndist annað og meira mein. Lena, eins og við kölluðum hana, lést eftir stutta sjúkrahúslegu.
Lena ólst upp í kærleika hjá foreldrum sínum og systkinum, í húsi þeirra, Ægisíðu við Kleppsveg. Þá var þessi staður eins og sveit, hreinasta paradís fyrir okkur krakkana. Túnin og fjaran í Vatnagörðunum var aðalleiksvæði okkar.
Það er margs að minnast eftir hálfrar aldar kynni. Bernskan svo björt, unglingsárin í glaumi og gleði og alltaf var Lena svo léttlynd og hrókur alls fagnaðar. Alvaran og ábyrgðin tóku við með giftingu, barnauppeldi, að byggja upp fallegt og hlýlegt heimili með eiginmanni sínum Bæringi. Síðar kom að sumarbústaðabyggingum, ferðalögum bæði utan- og innanlands.
Í hinum 30 ára gamla saumaklúbbi Vatnadísunum var margt ráðgert og síðast en ekki síst koma upp í hugann hinar notalegu morgunstundir sem við áttum saman vinkonurnar, þar sem hin ýmsu mál voru tekin upp og þá oftar en ekki hlegið mikið og hátt.
Allt eru þetta dýrmætar minningar sem koma upp í hugann nú þegar sorgin kveður dyra. En þetta eru kærar minningar um kæra vinkonu sem munu lifa áfram.
Um leið og ég sendi eiginmanni hennar, móður, börnum, tengdabörnum, barnabörnum og systkinum, mínar innilegustu samúðarkveðjur, kveð ég kæra vinkonu með þakklæti og söknuði og bið henni Guðs blessunar.
Þín vinkona,
Sigríður Guðnadóttir (Sísí).
Lát Helenu kom okkur vinum hennar öllum á óvart. Fólk, sem er jafnglaðlynt, æðrulaust, góðviljað og gefandi og hún, virðist ekki þesslegt að það sé á förum. Eftir stendur ófyllt skarð, tómleiki og söknuður. Það grunaði víst engan, þegar hún fór á spítalann, að hún ætti ekki afturkvæmt til heimilisins hlýlega, sem hún hafði búið eiginmanni sínum og börnum í Brekkuseli 18. Þar réðu gestrisnin og greiðasemin ríkjum, hver sem í hlut átti. Minningarnar um Lenu þyrpast að dansandi í ljósinu. Hláturmildi hennar og æðruleysi léttu mörgum sporið. Gestrisni hennar bjó mörgum heimili, bæði um stundarsakir og um lengri tíma, enda voru þau hjónin samtaka um að öllum liði vel þar sem þau áttu heima. Þakklætið fyrir allar góðu stundirnar á heimili Lenu og Bærings mun lifa í hjarta okkar sem nutum þeirra.
Óhjákvæmilega verður skuggsýnt hjá þeim, sem í ríkustum mæli nutu birtunnar og ylsins, sem af henni lagði. Þannig hlýtur alltaf að vera, þegar það fólk kveður, sem mikil eftirsjón er að. Þess vegna sendum við Ólöfu, Áslaugu, Guðnýju og Inga Rafni sérstakar samúðarkveðjur. Mikilvægt er að koma auga á björtu hliðarnar, sem sækja má huggun til. Í ljós kom, að Helena var haldin ólæknandi alvarlegum sjúkdómi. En í huga kristinna manna er dauðinn ekki endalokin, heldur fæðing til framhaldslífs, þar sem auðlegð hjartans er mælikvarði manngildis. Lítum á atburðina af sjónarhóli eilífðarinnar fremur en þúfunni okkar, sem eftir stöndum á tímans slóð. Var þessi lausn ekki náðargjöf úr því sem komið var? Henni var leyft að fara án þess að þreyta þrautagöngu, sem ella hefði beðið hennar. Enginn þarf að efast um, að þvílíku ljóssins barni sem hún var hlaut að vera tekið opnum örmum í ríki kærleikans.
Þakkætið fyrir að hafa átt Helenu að vini mun búa með okkur svo lengi sem við lifum, þó að hún hafi um stund horfið okkur á huldar lendur þar sem við vonumst eftir að hitta hana aftur, þegar að okkur kemur.
"Nú sjáum vér svo sem í skuggsjá í óljósri mynd, en þá munum vér sjá augliti til auglitis. Nú er þekking mín í molum en þá mun ég gjörþekkja eins og ég er sjálfur gjörþekktur orðinn. En nú varir trú, von og kærleikur þetta þrennt, en þeirra er kærleikurinn mestur." (1. Kor. 13, 1213)
Fyrir hönd systkina Bærings og maka þeirra,
Úlfur Ragnarsson, læknir.
posted by Saumakona - eða þannig at 7:37 AM
<< Home