Guðvarður Hákonarson

Sunnudaginn 24. mars, 2002 - Minningargreinar

GUÐVARÐUR HÁKONARSON

Guðvarður Jóhann Hákonarson fæddist í Reykjavík 10. desember 1946. Hann lést á Landspítalanum - háskólasjúkrahúsi 15. mars síðastliðinn. Foreldrar Guðvarðar voru: Hákon Jóhannsson, f. 12. nóvember 1913 d. 18.9. 1967, og Hólmfríður Guðvarðardóttir, f. 13.

Guðvarður Jóhann Hákonarson fæddist í Reykjavík 10. desember 1946. Hann lést á Landspítalanum - háskólasjúkrahúsi 15. mars síðastliðinn. Foreldrar Guðvarðar voru: Hákon Jóhannsson, f. 12. nóvember 1913 d. 18.9. 1967, og Hólmfríður Guðvarðardóttir, f. 13.10. 1922. Systur hans eru: María, f. 30.4. 1949, gift Eric H. Köppel, f. 26.12. 1939, og Elsa, f. 24.2. 1956, gift Pétri Einarssyni, f. 9.11. 1956.

Guðvarður giftist 19.2. 1966 Ernu Björgu Kjartansdóttur, f. 30.8. 1947. Foreldrar Ernu voru: Kjartan Ólafsson, f. 3.8. 1917, d. 13.12. 1969, og Sigríður Elísabet Bjarnadóttir, f. 6.3. 1915, d. 5.11. 1971. Börn Guðvarðar og Ernu eru: 1. Hákon, f. 7.1. 1967, kona hans er: Kristjana Aðalheiður Tómasdóttir, f. 11.10. 1975, dætur þeirra eru: a) Hólmfríður Magnea, f. 4.3. 1996, b) óskírð, f. 5.3. 2002. 2. Kjartan, f. 19.11. 1968, fyrrverandi sambýliskona hans og barnsmóðir er: Berglind Skarphéðinsdóttir, f. 23.6. 1977, sonur þeirra er: a) Skarphéðinn Aron, f. 24.3. 1998, sonur hans og Katrínar Guðjónsdóttur, f. 16.6. 1976, er: b) Jóhann Rúnar, f. 29.11. 1995. 3. Ósk, f. 20.12. 1974. Fyrrverandi sambýlismaður hennar og barnsfaðir er: Magnús Sigurður Gíslason, f. 10.5. 1974, dætur þeirra eru: a) Erna Margrét, f. 20.5. 1995, og b) Karen Tanja, f. 29.10. 1997. 4. Ingólfur, f. 9.12. 1977.

Guðvarður eða Gutti eins og hann var alltaf kallaður ólst upp hjá fjölskyldu sinni að Grund í Mosfellsdal. Hann fór ungur út á vinnumarkaðinn og vann ýmis störf í byrjun, en snemma fóru störf hans að snúast um aðaláhugamál hans sem voru bílar og mál þeim tengd. Er faðir hans lést keyptu þau hjón Grund af móður hans og rak hann þar bílaverkstæði allt þar til fyrir fáum árum að þau seldu Grund og fluttu í miðbæ Mosfellsbæjar. Ennfremur reistu þau þá nýtt bílaverkstæði í Mosfellsbæ. Síðari árin ráku þau verkstæðið í samstarfi við syni sína.

Gutti starfaði frá árinu 1981 með Kiwanisklúbbnum Geysi í Mosfellsbæ, var hann ætíð áhugasamur um starf klúbbsins og var m.a. forseti klúbbsins tvisvar sinnum. Gutti var ennfremur félagi í Björgunarsveitinni Kyndli, Húsbílafélaginu og Ferðaklúbbnum 4x4.

Útför Guðvarðar fer fram frá Háteigskirkju á morgun, mánudaginn 25. mars, og hefst athöfnin kl. 15.

Þegar ég hugsa um engla, þá hugsa ég um þig. Með þitt fallega bros, og verkin þín góð. Ég heyrði að þú værir farinn. Nei það getur ekki verið satt! Þegar ég hugsa um engla, þá hugsa ég um þig. Guðs blessun til þín engill, hvert sem þú ferð. Þótt þú sért farinn, þá veistu af hjörtum okkar fullum af sorg. En við styðjum hvort annað og höldum veginn áfram, án þín. Ég sé þig aftur elsku engill, þegar tími minn kemur. Þegar ég hugsa um engla, þá hugsa ég um þig. (K.K.)

Nú kveðjum við þig kæri Gutti bróðir, mágur og frændi. Þú barðist hetjulega við illvígan sjúkdóm. Jólunum eyddir þú á sjúkrahúsinu og sagðir lækninum að þú færir ekki heim fyrr en hann væri búinn að lækna þig. Það var svo sannarlega reynt en því miður varstu tekinn í burtu frá okkur eftir erfiða baráttu. Þú sagðir mér fyrir mörgum árum að það þýddi ekkert að gráta og ég hlýddi þér þá, en núna ertu ekki til að minna mig á þetta og því falla mörg tár og þau mega það, því öll söknum við þín. Við heimsóttum kannski ekki hvort annað oft en þú varst á vísum stað og einhvernveginn finnst okkur við alltaf hafa nægan tíma, en enginn ræður sínum næturstað. Það var þó fastur punktur; þú komst alltaf á aðfangadag til okkar, við spjölluðum yfir kaffibolla og smákökum og svo var kominn tími til að elda jólamatinn þegar þú fórst. Um síðustu jól var maturinn frekar seinn þar sem þú komst ekki.

Hversu oft ætli við höfum sagt "ætli Gutti geti ekki bjargað þessu" þegar eitthvað bjátaði á með bílana og það stóð ekki á því. Þú naust þess að ferðast um landið þvert og endilangt og líta við hjá ættingjum og vinum á ferð þinni. Nú síðustu árin hægðir þú aðeins á og áttir athvarf í Þjósárdalnum þar sem þið hjónin dvölduð flestar helgar. Oft voru barnabörnin sem þú sást ekki sólina fyrir með í för. Við fórum lítið saman en áttum þó saman ánægjulega helgi á niðjamóti í Fljótunum á síðasta sumri með fjölskyldum okkar og þá kom upp í hugann að við ættum bara að hafa svona fjölskyldumót en þú verður víst ekki til að sjá um það eins og þetta niðjamót.

Elsku Gutti, við þökkum þér samfylgdina og góðar minningar, sem ekki verða teknar frá okkur. Ég færði þér lítinn engil þegar þú veiktist og því finnst mér þetta ljóð eiga við með þessum fátæklegu kveðjuorðum:

Þegar ég hugsa um engla, þá hugsa ég um þig.

Með þitt fallega bros, og verkin þín góð.

Ég heyrði að þú værir farinn.

Nei það getur ekki verið satt!

Þegar ég hugsa um engla, þá hugsa ég um þig.

Guðs blessun til þín engill, hvert sem þú ferð.

Þótt þú sért farinn, þá veistu af

hjörtum okkar fullum af sorg.

En við styðjum hvort annað

og höldum veginn áfram, án þín.

Ég sé þig aftur elsku engill, þegar tími minn kemur.

Þegar ég hugsa um engla, þá hugsa ég um þig.

(K.K.)

Elsku mamma, Erna, Hákon, Kjartan, Ósk, Ingólfur og litlu afabörnin. Við vottum ykkur okkar dýpstu samúð. Megi Guð styrkja ykkur á þessari erfiðu stundu.

Elsa, Pétur og fjölskylda.

Deyr fé

deyja frændr

deyr sjálfr it sama

en orðstírr

deyr aldregi

hveim er sér góðan getr.

Þessi orð úr Hávamálum komu í hug minn er ég heyrði þau tíðindi árla dags 15. mars. sl. að Guðvarður frændi minn væri allur. Hann hafði að vísu verið alvarlega veikur síðustu vikurnar en ég trúði aldrei öðru en hann hefði sig í gegnum þessi veikindi . Það var ekki Gutta líkt að slá af eða láta undan. Minningarnar hrannast upp.

Það var mikið tilhlökkunarefni hér áður er von var á sumarheimsóknum foreldra hans og barna þeirra norður í Aðaldal. Gutti var fáum árum eldri en ég en þó nógu mörgum til að ég bar ótakmarkaða virðingu fyrir honum. Hann kom með gleði með sér og nýja leiki. Þá var einnig farið í ferðalög. Dagurinn var tekinn snemma og útbúið nesti. Ekið var um næstu sveitir, Mývatnssveit, Bárðardal stundum lengra. Þegar stöðvað var, var oft tekið upp á einhverju skemmilegu, t.d. farið í leiki og ýmislegt ótrúlegt var brallað sem vissara er að nefna ekki hér.

Um fermingaraldurinn, dvaldi hann í tvö sumur sem kaupamaður við búskapinn hjá foreldrum mínum. Þá var hugur hans farinn að snúast um vélar og bíla. Minnist ég þess eitt sinn að hann var að skipta um smurolíu á mjólkurbílnum hans pabba að eitthvað tókst ekki eins og til var ætlast. Nýju fínu gallabuxurnar og stígvélin hans tóku við eitthvað meira af olíunni en fatan er var undir pönnunni á vélinni. Það var ýmislegt á sig lagt til að liðka fyrir því að fá e.t.v. að aka mjólkurbílnum á milli brúsapalla eina eða fleiri bæjarleiðir í sveitinni í þá daga.

Síðar er hann hafði stofnað fjölskyldu, hélt hann áfram að koma norður. Stundum komu með þeim Ernu og börnunum, vinir þeirra og kunningjar. Alltaf aufúsugestir. Því var hægt að treysta að væri Gutti á ferð á Norðurlandinu kom hann við. Alveg sama hvernig veðrið eða færðin var.

Bílar hans og útbúnaður var þannig að það skipti ekki máli. Um páska fyrir rúmum tuttugu árum voru Gutti og fjölskylda stödd á Húsavík hjá mágkonu hans. Fréttir hann þá að móðir hans, stödd á Akureyri, hefði hug á að komast austur í sveitir. Óveður hafði verið, vegir ófærir, og snjóflóð fallið í Dalsmynni og tekið þar af brú. Vegur yfir Víkurskarð var þá enginn. En Gutti lét þetta ekki á sig fá og sagði: "ég skrepp eftir henni". Það var ekki langt liðið á daginn er þau birtust í dyrunum austur við Laxárvirkjun. Er hann var spurður hvernig ferðin hefði gengið var svarið: "Ég þurfti að hleypa dálítið miklu úr dekkjunum, er ekki heitt á könnunni hjá ykkur."

Gutti var frændrækinn. Er merkisafmæli og uppákomur voru í ættinni okkar töldu hann og Erna sjálfsagt að koma væri þess nokkur kostur. Í nokkur skipti höfum við afkomendurnir frá Minni-Reykjum í Fljótum haldið niðjamót afa okkar og ömmu. Á liðnu sumri var það síðast, þá í Fljótunum. Ég var það heppinn að vera kosinn í undirbúningsnefndina með Gutta ásamt fleirum.

Frá því síðari hluta vetrar og fram á sumar var oft hist, skipulagt, skrafað, sagðar sögur og hlegið. Gutti mætti fyrstur á svæðið með fjölskyldu sína daginn áður en mótið hófst. Þegar við hin komum, voru þau búin að redda öllu sem þurfti á staðnum. Ná í borð og stóla, raða upp og skipuleggja. Svo stjórnaði hann mótinu af röggsemi. Ég, Kristín og María Björg sem í nefndinni vorum með honum viljum þakka honum hér fyrir samstarfið. Lokafundur nefndarinnar er enn eftir.

Það var ekki Gutta líkt að slá af eða láta undan. Hann barðist á lokasprettinum af þeim krafti sem einkenndi hann. Mennirnir ætla en Guð ræður.

Samúðarkveðjur til þeirra er syrgja. Þakkir fyrir að fá að vera frændi þinn og samferðamaður.

Ágúst Jónatansson.

Við syrgjum aðeins gleðina og hið góða sem við söknum hjá ástvinum okkar að þeim gengnum.

Þannig er það með mág minn Guðvarð sem lést langt fyrir aldur fram 15. mars sl. Snemma þann föstudagsmorgun vaknaði ég við að síminn hringdi og rödd systur minnar Ernu sagði: Það er búið , hann er farinn.

Gutti mágur minn, sem alltaf kom til baka úr sínum fjallaferðum hvernig sem allt veltist með brotið drifskaft eða hvað það var sem fór, alltaf kom hann til baka, brosandi í kampinn og skemmti sér konunglega þegar nógu mikið gekk á.

En úr þessari ferð kom hann ekki, snarpri, stuttri en afar harðri orustu við krabbameinið var lokið og minn elskulegi, sterki, hrausti mágur hafði beðið lægri hlut, eins og svo margir á undan honum.

Hann varð aðeins 55 ára og hélt upp á afmælið sitt á sjúkrahúsinu.

Ég gekk út í morgunhúmið, upp á Landspítala, það rigndi í logni, himinninn grét, styttan af Leifi Eiríkssyni grét, Hallgrímskirkja grét og við grétum öll saman og það var svo gott að finna samkennd náttúrunnar í þessari miklu sorg.

Systir mín hafði vakað nótt og dag við sjúkrabeð Gutta og hafi nokkur hjón sem ég þekki til lokið meistaragráðu í góðu hjónabandi þá höfðu þau tvö gert það og ekki varð það endasleppt.

Það er svo erfitt að hugsa sér þau hvort án annars, saman í atvinnurekstrinum, saman í jeppaferðunum og ferðalögum erlendis, saman í Þjórsárdalnum í fallega litla húsinu sínu sem þau dvöldu í flesta sína frídaga.

Gutti gerði ekkert með hangandi hendi, allt var gert til fulls hvort sem var starfið sem átti hug hans allan en hann rak sitt eigið bílaverkstæði í Mosfellsbæ með sonum þeirra Ernu, Kjartani og Ingólfi.

Starfið í Kiwanis, Þjórsárdalurinn, allt sem hann kom nálægt var gert af krafti og ósérhlífni.

Gutti var mikill fjölskyldumaður, barnabörnin áttu hug hans allan og það var frábært að sjá hvað hann sinnti þeim af mikilli natni og naut samvistanna með þeim.

Erna og Guðvarður eignuðust 4 börn Hákon, Kjartan, Ósk og Ingólf.

Guð geymi ykkur öll og fjölskyldur ykkar megi minningin um góðan mann létta ykkur þessa þungu sorg.

Þakklæti mitt og minnar fjölskyldu vil ég láta í ljós að leiðarlokum, fyrir margar ánægjulegar samverustundir.

Hafðu þakkir, Gutti minn, fyrir allt það sem þú varst okkur.

Þín mágkona,

Inga Þyri Kjartansdóttir.

Ég man eftir Gutta nánast jafnlangt aftur og ég man eftir sjálfum mér, oftar en ekki með vindil í munnvikinu oní húddinu á einhverjum skrjóðnum.

Ég á margar minningar um hann en einhverra hluta vegna er ein þeirra meira ljóslifandi en aðrar. Ég hef sennilega verið 7 eða 8 ára, það snjóaði og ég var á leiðinni heim úr skólanum. Snjórinn var þessi úrvals hnoðsnjór, eins og hann gerist bestur og ég ákvað að velta snjóbolta heim til að búa til snjókarl fyrir utan húsið. Nema hvað, annaðhvort hafði ég misreiknað fjarlægðina illilega eða snjórinn var meiri gæðasnjór en ég hafði talið, þegar ég átti nokkra leið heim var boltinn orðinn of stór til að ég réði við hann og ekki nokkur leið að hnika honum lengra. Eftir nokkrar árangurslausar tilraunir gafst ég upp og gekk sem leið lá heim. Þar var þá stór og mikill bíll fyrir utan, með krana og öllum græjum, og Gutti, meistari galdratækisins, heima í kaffi. Þar var hún þá komin, lausnin við öllum mínum vandamálum; nú var bara að hífa snjóboltann upp á bílinn keyra hann heim. Ég bar fram þessa bón, ef ég man rétt, fullur bjartsýni. Gutti tók vel í erindið, virkaði frekar áhugasamur um framtakið, en hún móðir mín mátti ekki heyra á það minnst og gerði út af við metnaðarfullan draum af röggsemi. Það sem eftir sat var lotningarfull hugmynd um þann sem stjórnaði svona merkilegu tæki, hann hlaut sko að vera eitthvað spes.

Þessi atburður rifjaðist upp fyrir mér í síðustu viku þegar ég fékk fréttirnar. Lífið er ekki alltaf sanngjarnt. Undanfarin ár hefur mér virst vera einstaklega mikil birta yfir lífi þeirra Gutta og Ernu, þau voru með hamingjusamasta fólki sem ég þekkti.

Ég finn til með ykkur Erna og börn, þið áttuð svo sannarlega skilið að njóta nærveru hans lengur. Að lokum: Gutti er nú hættur að velta sínum snjóbolta á þessari jörð en áfram veltur hann þó. Hann skilur eftir sig stóra fjölskyldu sem ég veit að hann væri stoltur af.

Ykkar frændi,

Kjartan.

Guðvarður Hákonarson var innfæddur Mosfellingur og ólst upp á Grund í Mosfellsdal. Á sínum unglingsárum vann Gutti, eins og hann var oftast kallaður, við garðyrkjustörf og í Vefaranum. Síðan fer hann til Vestmannaeyja og stundar þar sjó. Þar kynnist hann eftirlifandi konu sinni Ernu Kjartansdóttur og giftu þau sig 1966 og búa fyrsta árið í Kópavogi en flytja síðan í Mosfellsdalinn. Þau Erna og Gutti eignuðust fjögur börn og eru barnabörnin orðin sex. Gutti vinnur ýmis iðnaðarstörf fram til ársins 1975 en þá setur hann á stofn bílaverkstæði á Grund í Mosfellsdal og rak hann það fyrirtæki, síðar með sonum sínum, til dauðadags. Gutti var eftirsóttur viðgerðarmaður og skorti hann aldrei verkefni.

Gutti gerðist félagi í Kiwanisklúbbnum Geysi árið 1981. Hann varð strax starfsamur og kom það best í ljós þegar klúbburinn keypti sumarhúsið við Köldukvísl. Kiwanisklúbburinn endurbyggði sumarbústaðinn fyrir starfsemi sína og var Gutti, að öllum öðrum ólöstuðum, sá sem lagði mestan tíma í uppbygginguna og var haft í flimtingum að hann væri búinn að flytja lögheimilið í sumarbústaðinn.

Gutti verður forseti Geysis tímabilið 19899-1990 og aftur 1994-1995. Hann gegndi þar að auki flestum embættum í klúbbnum. Enginn sótti umdæmisþing og svæðisráðstefnur betur en Gutti, bæði sem embættismaður og félagi.

Gutti var mikill hvatamaður að heimsóknum í aðra klúbba, bæði á Reykjavíkursvæðinu og út á land, og ók þá alloft félögum sínum enda átti hann ávallt stóra ferðabíla.

Meðan heilsan entist átti Gutti bestu mætingu á fundi í Kiwanisklúbbnum Geysi.

Erna og Gutti voru mikið útivistarfólk og höfðu komið sér upp sumarhúsi í Þjórsárdal þar sem þau dvöldu, þegar tækifæri gafst, á öllum árstímum. Við kiwanisfélagar Guðvarðar vottum ekkju hans og börnum samúð okkar og erum ávallt til taks ef á þarf að halda. Með þessum orðum kveðjum við góðan vin og félaga.

F.h. félaga í Kiwanisklúbbnum Geysi.

Guðmundur Benediktsson

og Þorgeir Guðmundsson.

Mikill félagi og góður vinur hefur kvatt okkur skyndilega eftir stutta en mjög erfiða baráttu við sjúkdóm sem engan gerir mannamun. Það er erfitt að skilja hvernig svo stór og sterkur maður getur kvatt svona fyrirvaralítið. Þegar við segjum stór þá meinum við með stórt hjarta, hjálpsamur með eindæmum og góður vinur vina sinna.

Allar ánægjustundirnar sem við höfum átt með Gutta og Ernu koma upp í hugann. Öll ferðalögin með þeim jafnt innanlands sem utan, hvort heldur sem farið var vestur að Látrum eða austur í Þórsmörk ár eftir ár eða í óvissuferðir til Kúbu, Mexíkó og Kenýa, að ógleymdum fríunum á Kanaríeyjum. Síðast en ekki síst ber að nefna heimsóknirnar í hjólhýsabyggðina í Þjórsárdal en þar höfðu þau hjónin fyrir nokkrum árum eignast yndislegt afdrep frá amstri dagsins. Þar eyddu þau mestum frítíma sínum og oftar en ekki með barnabörnin með sér.

Það eru margar ógleymanlegar ánægjustundirnar sem koma upp í hugann. Gutti var alltaf sjálfkjörinn grillmeistari og kjötskurðarmaður hjá okkur og þegar mannskapurinn var orðinn afvelta af ofáti brást ekki að Erna kom með desertinn, kúfað vaskafat með ferskum niðursneiddum ávöxtum og ef einhver átti afmæli trónaði logandi kerti efst. Þessi góðu kynni viljum við þakka og geymum allar góðu minningar sem enginn tekur frá okkur. Hér eftir verða engin ferðalög söm og áður.

Einhvern tilgang hefur góður Guð haft með því að kalla á Gutta vin okkar svona óvænt til sín. Við viljum trúa því að á himnum hafi vantað mjög snarlega aðstoð við að hækka upp og breyta himnabílnum en þar átti Gutti engan sinn líka, eins og verk hans hér á jörðu geta vitnað um. Synir hans halda því starfi áfram og víst er að hann mun fylgjast vel með þeim.

Elsku Erna, mikill er missir þinn og barnanna. Megi góður Guð styðja ykkur í sorginni.

F.h. starfsmanna Nýju Bílasmiðjunnar hf.

Ágúst Ormsson.

Ég vil minnast Gutta vinar míns með örfáum orðum, Guðvarður Hákonarson, eða Gutti eins og við samtíðarmenn hans kölluðum hann, starfaði lengst af við bílaviðgerðir.

Gutta kynnist ég fyrst um 1970 og á árinu 1975 starfaði ég stuttan tíma hjá honum á verkstæðinu uppí Mosfellsdal, en þá var unnið við bílaréttingar, bílamálun og viðgerðir. Mér er minnistætt hvernig öll fjölskyldan kom að starfseminni, Erna sá um bókhald og aðdrætti fyrir verkstæðið, og börnin lögðu öll hönd á plóginn og hafa þau uppskorið gott fyrirtæki.

Gutti og Erna voru samstillt og dugleg að ferðast um fjöll og óbyggðir og eru margar skemmtilegar og góðar minningar frá þessum fjallaferðum.

Þau hjónin voru lánsöm og eignuðust mikið af góðum og traustum vinum á lífsleiðinni.

Þegar barnabörnin komu í heiminn sinntu þau afa- og ömmuhlutverkinu af miklum myndarbrag og voru mikið í sælureit sínum í Þjórsárdalnum.

Ég þekki vegna starfa minna að nú eins og áður eru einkenni verka þeirra góð vinnubrögð og áætlanir sem standast, og er ég sannfærður um að nú þegar fjölskyldan heldur áfram án Gutta rekstri verkstæðisins munu þau sömu markmið að leiðarljósi.

Að leiðarlokum kveð ég góðan og traustan dreng og þakka honum góð viðkynni.

Elsku Erna, mikið hefur verið lagt á fjölskyldu þína á síðustu mánuðum. Ég óska þess að Guð gefi ykkur öllum styrk og kraft til að halda áfram með ljós minninganna í veganesti.

Innilegar samúðarkveðjur sendum við hjónin til ykkar allra.

Gunnar Þórólfsson.

Elsa, Pétur og fjölskylda.