Stefán Árnason
STEFÁN ÁRNASON
Stefán Árnason fæddist á Sauðárkróki 18. desember 1952. Hann lést á Landspítalanum í Reykjavík 20. nóvember síðastliðinn. Foreldrar hans voru Ingibjörg Stefánsdóttir, húsmóðir á Sauðárkróki, f. 19. júlí 1919, d. 14.
 |
| |
| |
Hinn 3. desember 1977 kvæntist Stefán Þórunni Oddnýju Þórhallsdóttur, f. 12. febrúar 1958. Þau skildu. Börn þeirra eru: 1) Ingibjörg, grunnskólakennari á Akranesi, f. 3. desember 1976. Sambýlismaður hennar er Viktor Elvar Viktorsson tölvunarfræðingur, f. 14. júlí 1977. Sonur þeirra er Björn Viktor, f. 9. janúar 2003. 2) Brynhildur, skrifstofumaður og háskólanemi í Reykjavík, f. 26. apríl 1979. 3) Haukur, f. 17. september 1985, búsettur í Reykjavík.
Stefán lauk námi frá Samvinnuskólanum á Bifröst. Hann var búsettur á Sauðárkróki þar til 1995, er hann flutti til Reykjavíkur þar sem hann bjó síðan. Á Sauðárkróki stundaði Stefán í fyrstu verslunarstörf hjá Kaupfélagi Skagfirðinga, einkum meðfram skólanámi, en síðan skristofustörf hjá Útgerðarfélagi Skagfirðinga. Að því loknu tók við sjálfstæður atvinnurekstur um árabil, fyrst rekstur söluskála og fataverslunar en síðar prentverks, þar sem hann starfaði sem framkvæmdastjóri. Framan af árum lét hann til sín taka í ýmsum félagsmálum á Sauðárkróki, svo sem í unglingastarfi og síðar í Leikfélagi Sauðárkróks en hann var framkvæmdastjóri þess félags um skeið, og jafnframt kom hann m.a. að útgáfu héraðsblaðsins Feykis og var lengi í útgáfustjórn þess.
Útför Stefáns verður gerð frá Dómkirkjunni í dag og hefst athöfnin klukkan 13.
Stefán var mjög klár maður og gæddur góðum gáfum. Því kynntist ég í gegnum tölvuáhuga hans. Hann var fljótur að tileinka sér nýja hluti og var óhræddur við að nota hin og þessi forrit sem hann gjarnan spurði mig út í. Þegar til kastanna kom vissi hann yfirhöfuð miklu meira en ég og hann rak mig því oftast á gat.
Stefán var sögumaður góður og í tengslum við golfáhuga okkar Ingibjargar minntist hann oft á reynslu sína af golfi en hún var ekki góð! Erling félagi hans af Króknum hafði einhvern tímann fengið Stefán með sér til að prufa golfsettið sitt. Sú prufa endað þannig að Erling braut kylfuna á höfðinu á Stefáni með þeim afleiðingum að Stefán rotaðist! Þetta þótti Stefáni gríðarlega fyndið og talaði oft um þetta, en hann sagði að sjálfsögðu allt öðruvísi frá þessu og litaði söguna og gæddi hana þvílíku lífi að erfitt er að hafa hana eftir. E.t.v. vill er hann í kennslustund hjá Erling núna.
Það eru margar minningarnar sem leita á mann við þessa kveðjustund, Stefán, vissulega eru nokkrar sem eru þess eðlis sökum veikinda þinna undanfarin ár að þeim mætti alveg gleyma en þær fjölmörgu góðu mun ég varðveita og koma þeim áleiðis til dóttursonar þíns.
Starfsfólki Samhjálpar þakka ég þau góðu ár sem ég fékk með Stefáni og Hjálpræðishernum ber að þakka mikla hlýju í garð Stefáns undanfarin ár.
Systkini Stefáns og makar þeirra eiga miklar þakkir skilið fyrir það sem þau hafa gert og reynt að gera fyrir Stefán á þeim árum sem ég hef þekkt hann.
Viktor Elvar.
Hann var 14 ára. Augun leiftruðu, brosið var ómótstæðilegt. Af ákefð æskumannsins lagði hann fram hugmyndir og lausnir, ekkert var honum ómögulegt, hann gat sigrað heiminn. Og honum lá á. Þannig var hann Stefán mágur minn, þegar ég kynntist honum fyrst. Næstu árin fylgdist ég með þessum heillandi unglingi verða að fulltíða manni. Hann var snarpgreindur, verklaginn með afbrigðum, hugmyndaríkur og framkvæmdaglaður. Hann hafði einstaklega ljúfa skapsmuni, næma kímnigáfu og heyrðist aldrei halla orði á nokkurn mann. Hann var greiðvikinn, vinamargur og vel liðinn af öllum, sem kynntust honum. Meðan Stefán var enn í námi hóf hann verzlunarrekstur á Sauðárkróki. Síðar kom hann þar á fót prentsmiðju, sem hann rak fyrst einn en síðan í félagi við aðra. Hann gekk ungur í hjónaband, eignaðist tvær dætur, Ingibjörgu og Brynhildi, og soninn Hauk, stærstu gleðigjafa lífs síns, vel gert og vandað ungt fólk. Ungu hjónin bjuggu sér fallegt heimili á Sauðárkróki, fyrst á Freyjugötu, en síðar reistu þau sér raðhús við Raftahlíð. Voru þau gestrisin og áttum við hjónin, ásamt börnum okkar, margar ánægjustundir á heimili þeirra. Framtíðin virtist björt. Hvers vegna brosti gæfan þá ekki við þessum góða dreng?
Öll tökum við ákvarðanir í lífinu, misviturlegar að vísu, en flestum tekst að fóta sig á ný, þótt rangt hafi verið valið í fyrstu. Stefáni mági mínum varð á að velja rangan veg. Sá vegur sýndist ekki erfiður í upphafi, leiðin greiðfær og spennandi. Þarna virtust margir hafa farið um án þess að verða meint af. Þegar Stefáni sjálfum og ástvinum hans varð loks ljóst hvert stefndi, var það þegar um seinan. Það var engin leið til baka og engir afleggjarar, sem lágu á aðrar brautir. Að vísu voru hliðarbrautir, sem líkja má við vetrarvegina íslensku, þær lágu alltaf inn á þennan sama veg aftur. Stefán hafði ánetjast áfengi á þann hátt að honum varð ekki hjálpað, þótt mikið væri reynt. Hjónabandi hans lauk með skilnaði, hann missti fyrirtækið í hendur meðeigenda sinna og flutti í kjölfarið til Reykjavíkur, en húsið á Sauðárkróki var selt. Fljótlega eftir komuna til Reykjavíkur leitaði Stefán til Samhjálpar, en starfsmenn þess félagsskapar reyndust honum alla tíð drengir góðir og tókst honum með hjálp þeirra að eiga nokkur góð ár án áfengis, þar sem hann gat notið þess að vera til og notið samvista við fjölskyldu sína og ástvini.
Nú er mágur minn allur. Hann lést í svefni á Landspítalanum við Hringbraut að morgni 20. nóvember síðastliðinn, farinn að heilsu og kröftum, en sinni ljúfu lund og næmu kímnigáfu hélt hann til hinstu stundar. Við ástvinir hans trúum því að hvíldin hafi verið honum kærkomin. Ég bið honum Guðs blessunar á nýjum slóðum. Megi hann hvíla í friði.
Sigríður Ólafsdóttir.
Þegar síminn hringdi snemma á sunnudagsmorgni hjá mér og ég fékk þær fréttir að Stebbi hefði dáið þá um nóttina setti mig hljóðan. Hugurinn reikaði til baka, hingað heim á Krókinn þegar við vorum að alast upp og allt var svo öðruvísi en það er í dag.
Leiðir okkar Stebba lágu oft og lengi saman, við lékum okkur saman, unnum sameiginlega að ýmsum verkefnum og svo ekki síst vegna fjölskyldutengslanna sem voru órjúfanleg. Mæður okkar voru systur og það voru ekki mörg skref á milli heimilanna , samgangur var því eðlilega mikill. Ég er nokkrum árum yngri en Stebbi og þótti því sérstaklega spennandi að fá að vera með honum á þessum árum.og taka þátt í lífi hans
Ég man vel eftir þeim tíma þegar við lékum okkur saman á Króknum annað hvort heima hjá mér eða hjá honum og ef ekki þá var það hjá ömmu Helgu á Skagfirðingabrautinni. Stebbi var ótrúlegur, sá spaugilegar hliðar á öllu, það var svo gaman að vera með honum, alltaf eitthvað nýtt í gangi, eitthvað spennandi og skemmtilegt. Hugmyndir hans virtust óþrjótandi og það hefði verið gaman að sjá fleiri þeirra verða að veruleika. Hann fann upp á ótrúlegustu hlutum og virtist geta alltÞað var ósjaldan sem við sátum saman heima hjá mér og hann kenndi mér stærðfræði eða önnur fög sem hann var svo snjall í, þetta var honum sem opin bók og það voru engin vandamál. Hann átti afar auðvelt með að læra og kláraði sinn skóla hér heima og svo Samvinnuskólann á Bifröst. Að sjálfsögðu kom hann svo aftur heim á Krókinn. Hann var og verður ætíð einn af okkur "orginölunum".
Hann var ekki gamall þegar hann stofnaði sitt fyrsta fyrirtæki og svo leiddi hvert verkefnið af öðru. Hann var ætíð með marga bolta á lofti í einu, hugmyndaflugið óheft og það var sama hvað hann tók að sér, allt virtist leika í höndum hans. En hann fékk líka sinn skerf af mótlæti og erfiðleikum sem særðu hann. En hann beitti húmornum óspart og var ætíð tilbúinn að slá á létta strengi og líta á málin út frá björtu hliðunum.
Já, allt sem Stebbi gerði í lífinu gerði hann með stæl, svo eftir var tekið. Það átti því miður líka við hann í hans veikindum en hann var ekki gamall þegar hann féll fyrir flöskunni eins og því miður svo margir. Það varð þó aldrei til að fella skugga á samband okkar en það var vissulega sorglegt að horfa á svona frábæran strák lenda í þessum hildarleik og þurfa að berjast við þennan fjanda nánast allt sitt líf og kannski erfiðast að sætta sig við að geta lítið gert. Það var þó sama hvað gekk á í lífi hans, hann týndi aldrei spaugaranum í sér enda var Stebbi einstök persóna og skarpgreindur.
Síðustu árin bjó hann í Reykjavík og þau ár voru honum örugglega erfiðari en hann lét uppi.
Elsku Stebbi, næsti viðkomustaður þinn er hlýr og öruggur, og ég veit það líka að það eru margar góðar manneskjur sem taka á móti þér, fólk sem þú hefur saknað mikið. Þín er vissulega sárt saknað nú en í hjarta mínu og minningum áttu alltaf ákveðinn sess.
Elsku Ingibjörg, Brynhildur og Haukur, þið áttuð frábæran og yndislegan pabba og getið alla tíð verið stolt af því. Hann var svo einstaklega barngóður og glaður að fá að vera með börnum og þá sérstaklega ykkur, hann gerði allt fyrir ykkur ef hann mögulega gat. Við María Björk, Stefán, Ingvi og Ásthildur sendum ykkur innilegar samúðarkveðjur. Guð veri með ykkur.
Ómar Bragi Stefánsson.
"Við erum fæddir sama dag," upplýsti hann mig um fyrst þegar við hittumst, en það var á Skagfirðingabrautinni þar sem hann bjó með mömmu sinni og móðurforeldrum í húsi sem var sambyggt við húsið sem amma mín og afi bjuggu í. Þessi staðreynd batt okkur saman alla tíð og skilgreindi okkur sem vini sama hvað á bjátaði. Því var annað nánast óhugsandi en að við sætum saman í skólanum á Króknum, allt frá fyrsta bekk í barnaskóla til þriðja bekkjar í gagnfræðaskóla. Og nú er hann dáinn og eftir sitja ljúfsárar minningar um yndislegan vin sem fór alltof snemma og fékk ekki notið til fulls allra þeirra hæfileika sem hann var gæddur.
Stebbi var einstaklega skemmtilegur félagi og feikilegur sögumaður. Hann hafði ótrúlega hæfileika til þess að sjá spaugilegar hliðar á tilverunni og grínaðist og gantaðist með allt og alla þar sem hann sjálfur var heldur ekki undanskilinn. Hann gat látið mann hlæja endalaust af sögum sínum og tilsvörum. Stebbi var vel greindur og gekk alveg þokkalega í skólanum, enda var hann samviskusamur og langaði til þess að ná árangri. Hann hafði hug á því að ganga menntaveginn og reyndi við landsprófið en mér fannst að hann vantaði líkamlegt þrek á endasprettinum til þess að komast í gegn. Stebbi var aldrei neitt tiltakanlega hraustur líkamlega og hafði t.d. engan sérstakan áhuga á fótbolta eða öðrum íþróttum þótt hann tæki þátt í þeim en kollurinn og andagiftin voru sannarlega í lagi. Hann fór svo í gagnfræðaprófið og níu ára samveru okkar í skólanum lauk.
Við Stebbi höfðum ýmislegt saman að sælda auk samvistanna í skólanum. Stundum tókum við tarnir í að tefla eða grúska. Hann var nefnilega mikill grúskari og safnari og leiddi mig oft inn í þá heima sína. Hann kom sér upp ótrúlegustu munum sem voru merkilegir og hafði áhuga á náttúru og framandi löndum. Hjá honum sá ég fyrst National Geographic sem hann var áskrifandi að og las spjaldanna á milli. Hann kom sér líka upp 8 mm kvikmyndatökuvél sem mér þótti mikið undratæki og sýndi okkur félögunum afurðir sínar sem voru ekki síður merkilegar. Þetta var í framhaldi af ljósmyndaáhuganum og framköllunaraðstöðunni sem hann var með. Ég hugsaði oft um það hvernig hann hefði tíma til þess að gera þetta allt saman og hvað þá að halda öllu í ótrúlega mikilli röð og reglu í kringum sig. Hver einasti hlutur hafði sinn stað og sitt hlutverk.
Stebbi var líka ótrúlegur smekkmaður og laginn í höndunum. Hann teiknaði vel og var listaskrifari og þegar þurfti að gera auglýsingar eða annað skraut sem tengdist viðburðum í skólanum eða annars staðar var leitað í smiðju til hans og ómerkilegustu samkomur fengu á sig yfirbragð fagmennsku og jafnvel mikilfengleika.
Stebbi var mikill framkvæmdamaður og var fljótlega kominn í rekstur eftir að gagnfræðaprófinu lauk. M.a. rak hann sjoppu um nokkurra ára skeið og það var alltaf gaman að kíkja til hans í heimsóknum á Krókinn til þess að spá í gang mála. Einu sinni á þessum árum sýndi hann mér litla prentvél í bílskúrnum í næsta húsi en þá var hann farinn að dunda sér við að prenta eitt og annað smálegt með Guðna æskuvini sínum og nágranna af Skagfirðingabrautinni. Prentverkið efldist síðan hratt og Stebbi sneri sér alfarið að því. Þeir hófu m.a. útgáfu sjónvarpsdagskrár eins og víða annars staðar á landsbyggðinni, sem varð ótrúlega áhrifaríkur miðill um allt sem var að gerast í Skagafirðinum. Fyrirtækið flutti í gamla bæjarþingssalinn í einu af virðulegustu húsum bæjarins. Þar kom ég oft til þess að taka stöðuna á því sem var að gerast í rekstrinum og bænum yfirhöfuð.
Stóra vandamál Stebba var að ganga of oft og of hratt um gleðinnar dyr og það varð honum ósjaldan að fótakefli. Lengi tóku bæði hin yndislega fjölskylda hans og vinir af honum fallið en svo kom að því að þau gátu ekki gripið hann lengur. Fóru þá í hönd miklir erfiðleikatímar hjá Stebba. En alltaf þegar við hittumst á förnum vegi geislaði af honum væntumþykjan og ánægjan yfir því að hitta gamlan vin. Hann vildi ekki gera of mikið úr erfiðleikum sínum.
Ég votta börnum og systkinum Stebba og öðrum aðstandendum hans samúð mína. Ég sé Stebba núna fyrir mér á góðum stað með Erlingi vini okkar þar sem þeir segja skemmtisögurnar löngum stundum án þess að þurfa að hafa nokkrar áhyggjur af því hvað morgundagurinn ber í skauti sínu. Ég held að Guð veiti þeim félögunum það fyrir allt þetta góða sem þeir gerðu hér á Jörð.
Vilhjálmur Egilsson.
Enn einn Íslendingurinn er farinn frá okkur fyrir aldur fram. Stefáni kynntist ég í desembermánuði árið 1979 og var ég þá nýkominn á Sauðárkrók til starfa sem félagsmálastjóri.
Stefán átti erindi á bæjarskrifstofuna og ákvað í leiðinni að skoða þennan nýja aðflutta félagsmálamann.
Sátum alllengi saman inni á skrifstofu minni og ræddum málin. Tók strax eftir hinu góða og hnyttna í fasi Stefáns, jafnvel var þó nokkur grallari í honum og mikill Skagfirðingur að auki. Ég fékk það fljótt á tilfinninguna á Sauðárkróki að Skagafjörðurinn væri einhvers konar sér ríki eða deild innan Íslands, auðvitað aðaldeildin og ekki dró Stefán úr þeim skilningi mínum. Bætti hann frekar en hitt.
Þá leið fram yfir áramót og hvatti Stefán mig og eiginlega skipaði mér að ég yrði að koma á Sæluvikuball í Bifröst, en það væri að hans sögn eina almennilega leiðin til að kynnast Skagfirðingum og sérsaklega yrði ég að mæta í Græna Salinn, það væri heilög skylda allra sannra Króksara.
Ég lét til leiðast og eftir að hafa nær troðist undir á sjálfu ballinu þá tók ekki betra við í hinum títt nefnda Græna Sal, þar sem einhver hundruð manna og kvenna voru saman komin á þrjátíu fermetra bletti og sungu hástöfum skagfirsk ættjarðarlög hver með sínu nefi og minnir mig að flestir hafi haldið til síns heima um sjöleytið að morgni, því þá var búið að mestu að tæma bæði söngskrána og hin margvíslegu söngvatnsílát með heimalöguðum söngvökva.
Mér stendur það alveg heiðskírt fyrir augum þegar Stebbi stóð fyrir framan mig í þessum Græna Sal, kíminn á svipinn og sagði: "Jæja, hvernig líst þér nú á blessaða Skagfirðingana?" Reyndar held ég að hann hafi ekki sagt þetta við mig lágri röddu heldur kallað hástöfum enda yfirgnæfði söngurinn allt annað.
Það voru og eru væntanlega enn mörg tilefni til skemmtunar í Skagafirðinum, þorrablót, hestamannafélagsmót, réttir, afmæli og stóru böllin með Geirmundi bæði í Miðgarði og á Króknum.
Það þarf sterk bein til að þola vinsældir, skemmtanir og margþættan félagsskap. Stundum verða skemmtanirnar of langar og tilefnin of mörg og þá brestur strengur, strengur jafnvægis og þols og menn fá ekki við neitt ráðið og skemmtunin verður ekki eins skemmtileg og til var ætlast.
Stefán fór ekki varhluta af kynnum sínum við gleðihliðar lífsins hin síðari ár og var oft erfitt hjá honum og þeim sem honum stóðu næst.
En ég sé Stefán ávallt fyrir mér með tvíræða fallega skagfirska brosið og vonina góðu, sem hann átti til handa augnablikinu. Þannig vil ég muna hann og þannig munum við hann mörg.
Ættingjum Stefáns og vinum votta ég innilega samúð mína.
Blessuð sé minningin um Stefán Árnason, sannan Skagfirðing.
Friðrik Á. Brekkan.
Um Stefán Árnason getur maður sagt að lífið allt hefði getað leikið í höndum hans og aðeins himinn og haf markað þann völl sem hann gat tileinkað sér. Hann hafði allt sem þurfti til að bera en einnig einhvern þann part í sjálfum sér sem ætlaði honum ekki að njóta og nýta þessu góðu kosti fyrir sig og sína.
Stefán Árnason var enginn venjulegur maður og raunar ekki heldur óvenjulegur en á sinn hátt einstakur. Stefán kom á sínum tíma til starfa hjá mér í Kópavogi en ég kannaðist við hann frá uppvaxtarárum mínum á Sauðárkróki. Hann kom í okkar hóp eins og ferskur andblær, léttur og kátur, sífellt með hnyttin og skemmtileg tilsvör þannig að hann varð fljótt hvers manns hugljúfi á staðnum og var alltaf sárt saknað þegar hann hvarf af vettvangi og sótti í sínar dimmu borgir, tímabil sem urðu sífellt verri og þungbærari fyrir hann og aðra. Áfengisvandamál Stefáns var ekki venjulegt frekar en hann sjálfur. Þetta vandamál er sannarlega það sem hefur markað hans líf og gæfuleysi í mörgu og hefur reynt á þolrif og umburðarlyndi hans nánustu þannig að vart verður með orðum lýst.
Stefán var sannarlega sjálfum sér verstur. Samt er það svo að í þessu speglast um leið hve skemmtilegur og góður maður Stefán í raun var því þrátt fyrir allt sem misfórst í hans persónulega lífi þá var hann slík gersemi á sínum góðu tímabilum að þau mörgu augnablik gerðu mun meira en að vega upp eða a.m.k. fella í gleymsku það sem áður hafði misfarist eða valdið mæðu og ergelsi gagnvart okkur hinum.
Jafnvel þegar hann kom til baka eftir slík tímabil var hann fljótur til. Eitt sinn var ég frekar neikvæður og sagði að hann gæti svo sem haft herbergisaðstöðu hjá mér en þyrfti þá að borga leigu fyrir. Honum stökk ekki bros og spurði hver leigan væri og ég sagði að 500 þúsund á mánuði væri hæfilegt. Eftir smástund og af mikilli einlægni sagði Stefán: "Er kannski hægt að fá að skipta greiðslunni?" og svo hlógum við báðir og allt var komið í gang og í góðu lagi.
Stefán er nú kominn á þann stað sem honum líður vel á og nýtur allra sinna kosta. Samstarfsfólk hans á Dalvegi 2 í Kópavogi kveður hann með söknuði og mikilli eftirsjá.
Ólafur Stefán Sveinsson.
Í dag verður kvaddur frá Dómkirkjunni í Reykjavík Stefán Árnason frá Sauðárkróki. Við bekkjarsystkini hans frá Sauðárkróki minnumst hans og þökkum honum samfylgdina.
Harmið mig ekki með tárum,
þótt ég sé látinn.
Hugsið ekki um dauðann
með harmi eða ótta.
Ég er svo nærri, að hvert eitt tár
ykkar snertir mig og kvelur,
en þegar þið hlæið og syngið með glöðum hug, lyftist sál mín
upp í mót til ljóssins.
Verið glöð og þakklát fyrir allt sem lífið gefur
og ég tek þátt í gleði ykkar.
(Kahlil Gibran.)
posted by Saumakona - eða þannig at 9:43 AM
